Bu çalışmada ithal ürünlerin Osmanlı pazarında tanınması ve yer edinmesine katkı sağlayan ticaret... more Bu çalışmada ithal ürünlerin Osmanlı pazarında tanınması ve yer edinmesine katkı sağlayan ticaret katalogları hakkında bilgi verilecektir. 19. yüzyıl Osmanlı iktisadî hayatında kullanılmış farklı sektörlere ait dört ticaret kataloğu incelenerek ithal ürünlerin özendirilmesi adına yabancı firma ve mağazaların Osmanlı pazarında ne tür girişimler içinde bulunduklarının gösterilmesi amaçlanmaktadır. Literatürde ticaret katalogları hakkında müstakil bir çalışmaya rastlanılmamıştır. Ticaret kataloglarının Osmanlı pazarındaki işlevi, türleri, kullanım alanları, kullanan firmalar ve mağazalar gibi farklı yönleri hakkında kısıtlı bilgiler mevcuttur. Çalışmada katalogların kullanıma dair genel bilgiler verilmekle birlikte ileride yapılacak çalışmalara katkı sağlaması umulmaktadır. Bunun için makalede öncelikle 19. yüzyıl Osmanlı piyasasında kullanılan pazarlama yöntemlerinden bahsedilerek 1889, 1893, 1906 ve 1928 yıllarında İstanbul piyasasında kullanılmış ticaret/ürün katalogları tanıtılacaktır.
Geçici Belgelerin Kalıcı Etkisi: I. Uluslararası Efemera Çalışmaları Sempozyumu, 2018
Osmanlı’nın son dönemi ve Cumhuriyet’in ilk yıllarında izlenen millî ve iktisadi politikalar kadı... more Osmanlı’nın son dönemi ve Cumhuriyet’in ilk yıllarında izlenen millî ve iktisadi politikalar kadınlara yönelik politikalarda dikiş kurslarını ön plana çıkardı. Temelde yerli üretim ve tüketimin desteklenmesi amaçlanırken, diğer taraftan ulus devletin evlatlarını yetiştirecek annelerin eğitimi hedeflendi. Bu kapsamda 1913 yılından 1950'li yıllara kadar 500'e yakın dikiş kursu faaliyet gösterdiği bilinmektedir. Dikiş kurslarının ilanları, mezun ve sergi fotoğrafları, kurslara ait logo ve afişler, diploma örnekleri farklı pek çok açıdan önemli bilgiler içermektedir. Bu belgeler aracılığıyla dönemin ulusalcı politikaları ile şekillenen modern toplumun yüzünü yansıtan kadın algısı okunabilmektedir. Bu çalışmada, 1913’te kurulup 1940’lara kadar faaliyet gösteren ve Osmanlı’nın ilk biçki dikiş kursu olan Türk Kadınları Biçki Yurdu başta olmak üzere farklı dikiş kurslarına ait logo, afiş, gazete ilanları, diploma örnekleri, mezun fotoğrafları, kursta kullanılan malzeme örnekleri ve ders kitaplarına dair geçici basılı belgeler üzerinden kadının toplumsal konumu ve modernleşme algısına dair çıkarımlar yapılacaktır. Dönemin kadınlarının, modernleşmeyle birlikte millî ve iktisadi politikaları destekler yönelimlere sevk edildikleri dikiş kurslarına ait efemera üzerinden gösterilecektir.
Cevahircioğlu Bedosaki, 19. yüzyılın sonlarında Niğde bölgesinden gelerek Bartın’a
yerleşen ve Ba... more Cevahircioğlu Bedosaki, 19. yüzyılın sonlarında Niğde bölgesinden gelerek Bartın’a yerleşen ve Bartın çevresinde ticari faaliyetlerde bulunan Rum tebaasına mensup bir tüccardır. Amasra’da ilk maden ocaklarını işletmeye açan, Batı Karadeniz bölgesinde 14 maden ocağını işleten ve kereste ticareti sayesinde bölgenin ileri gelen zenginlerinin başında gelmekteydi. Bedosaki Efendi Bartın’dan Zonguldak’a kadar uzanan ticari faaliyetlerini damatları Sarafim ve Kuço ile kâtibi Yazıcı Bodos’la birlikte yürüttü. Bedosaki ailesi gerek sağladıkları istihdam olanakları gerekse yeni yaşam şartlarını şehre taşımaları bakımından Bartın’ın gelişmesinde önemli paya sahipti. Yerel idareciler ve tüccarlar ile kurmuş olduğu ilişkiler sayesinde kendisine yeni ortaklar edinen ailenin, 19. yüzyılın sonlarından itibaren kereste ve maden işleri hızlı bir gelişme gösterdi. Ancak bu gelişmeler çeşitli sorunları da beraberinde getirdi. 1890-1905 yılları arasında artan ticari faaliyetlerle beraber ailenin adı sık sık yolsuzluk ve usulsüzlüklerle anılmaya başladı. Yöneltilen suçlamaların çoğu yerel idarecilerinin Cevahircioğlu Bedosaki’nin ticari faaliyetlerinde gösterdikleri kayırmacı tavırdan kaynaklanmaktaydı. Bu çalışmada Bedosaki ailesinin adının karıştığı yolsuzluk olayları, yerel idarecilerle kurdukları ilişki ağı çerçevesinde ele alınmaktadır. 19. yüzyılın sonlarında Osmanlı taşrasında gerçekleşen ve on beş yıllık sürede aynı kişi etrafında devam eden yolsuzluk olayları karşısında merkezi yönetimin yaklaşımının seyrine dair değerlendirmeler yapılmıştır. Osmanlı arşiv belgeleri ile konuyla ilgili araştırmalardan yararlanılmıştır.
Erken Cumhuriyet döneminde yerli üretimin teşvik edilmesi, mesleki ve teknik eğitimin özendirilme... more Erken Cumhuriyet döneminde yerli üretimin teşvik edilmesi, mesleki ve teknik eğitimin özendirilmesi ve yeni iş sahalarının topluma tanıtılması amacıyla sergiler düzenlemekteydi. Özellikle sanayinin her sahasında ihtiyaç duyulan nitelikli işgücünün nasıl yetiştiğini anlatan adeta “canlı bir kitap” olarak kabul edilen okul sergileri dönemin milli, iktisadi ve eğitim politikaları içinde önemli yer edindi. Mesleki ve teknik eğitim kurumları bir yıllık eğitim süreci sonunda ürettikleri ürünleri, kullanılan yeni teknolojileri, makine ve ekipmanları düzenledikleri sergilerde teşhir ediyorlardı. Öğrencilerin birebir imalat yaptıkları bu sergiler, sanayileşmenin ilk adımlarının atıldığı bir dönemde üretim tekniklerinin yaygınlaşmasına katkı sağlıyordu. Diğer taraftan mamul ürünlerin kullanım alanlarının öğretilmesi, girişimcilerin özendirilmesi ve ürünlerin tanıtılmasına zemin hazırlanarak genç Cumhuriyet’in sanayi politikaları desteklenmekteydi. Okul sergileri, meslek okullarındaki öğretmen ve öğrencilerin emeklerini toplumla buluşturduğu yegâne mecralardı. Açılışlarında daima devlet erkânının hazır bulunduğu bu organizasyonlar genellikle okulun kendi binasında ve kendi imkânları ölçüsünde müstakil olarak düzenlenmekteydi. İlk kez 21 Mayıs 1938 tarihinde ülkedeki tüm mesleki ve teknik eğitim kurumlarının müşterek katılımıyla bir sergi düzenlendi. Kız Enstitüleri ve Sanat Okulları Sergisi kamuoyunda oldukça ses getirdi. Sergi, alanında bir ilk olmanın yanı sıra dönemin milli politikalarına hizmet etmesi bakımından da ön plana çıktı. Zira 1938 yılı sergisi sanayideki kalkınma adımlarının bir göstergesi olup gerek yeni neslin gerekse Türk sanayinin geleceğini izah etmekteydi. Bu çalışmada 1938 yılı Kız Enstitüleri ve Sanat Okulları Sergisinin düzenlenme amacı, ne şekilde düzenlendiği, siyasi ve politik arka planı ve serginin toplumsal yansımaları ele alınacaktır. 1930’lu yıllarda sanayi, iktisadi ve eğitim politikaları çerçevesinde okul sergilerinin yeri ve önemi üzerine değerlendirmeler yapılacaktır.
Türkistan’dan Anadolu’ya Tarihin İzinden Prof. Dr. Mehmet Alpargu’ya Armağan, 2020
Osmanlı Devleti’nin son dönemi ve Türkiye Cumhuriyeti’nin ilk yıllarında kadınlara yönelik izlene... more Osmanlı Devleti’nin son dönemi ve Türkiye Cumhuriyeti’nin ilk yıllarında kadınlara yönelik izlenen eğitim politikalarında mesleki eğitim ön planda tutuldu. İlköğretimi tamamlayan kızların eğitimlerinde kadın işleri olarak kabul edilen meslek derslerine ağırlık verildi. Eğitim politikalarının iktisadi politikaları destekler biçimde düzenlenmiş olması bu durumun temel sebebiydi. Balkan Savaşları’ndan sonra gerek siyasiler gerekse dönemin sivil toplum kuruluşları olan cemiyetler, ortaya çıkan sosyal ve ekonomik ihtiyaçlardan dolayı kadınları özellikle dikiş dikmeye teşvik ettiler. Türkiye Cumhuriyeti’nin kurulmasından sonra ise yerli üretim ve tüketimin teşvik edilmesi adına benzer çabalar devam ettirildi. 1926 yılında çıkarılan Maarif Teşkilâtına Dair Kanun’unla birlikte iktisadi kalkınmanın sağlanabilmesi için mesleki ve teknik eğitime dair düzenlemeler getirildi. Yabancı uzmanların önerileri doğrultusundan eğitim kurumlarında cinsiyete dayalı iş bölümü göz önünde tutularak fayda sağlanabilecek mesleki alanlar belirlendi. Bu çalışmada bahsi geçen iki dönemde kadınlara yönelik uygulanan mesleki eğitim politikalarındaki dönüşümün sosyal ve iktisadi yapıya etkileri üzerinde durulacaktır. Osmanlı dönemindeki inas mektepleri, kız sanayi mektepleri, özel biçki dikiş kursları, cemiyetler kapsamında açılan dikiş atölyeleri ile Cumhuriyet döneminde faaliyet gösteren kız sanat okulları, kız enstitüleri, akşam kız sanat okulları, özel biçki dikiş kursları, gezici köy kurslarının faaliyet alanları ve neden tercih edildikleri değerlendirilecektir. Çalışmada örgün ve yaygın eğitim kurumlarının faaliyetleri incelenmekle birlikte yaygın eğitim kurumları ağırlıklı olarak irdelenecektir.
Osmanlı Devleti’nde kadınlara yönelik uygulanan eğitim politikalarında, teorik bilgiden ziyade pr... more Osmanlı Devleti’nde kadınlara yönelik uygulanan eğitim politikalarında, teorik bilgiden ziyade pratik bilgi işlevsel hale getirilerek kadınların üretime yönelik yetiştirilmeleri amaçlandı. Tanzimat Dönemi’nde kız okullarının açılmasıyla başlayan bu durum, Balkan Savaşları’ndan sonra daha bir ön plana çıkarıldı. Savaş sebebiyle kadınların muhtaç duruma düşmesi, geçimlerini sağlamları noktasında en kolay yolun biçki dikiş meziyetinin geliştirilerek terzilik yapmalarıyla önlenmeye çalışıldı. Böylece muhtaç durumları ortadan kalkacak, giyim kuşam ihtiyaçları karşılanacak ve ülke ekonomisine katkı sağlanacaktı. Ayrıca uzun savaş yıllarında ordunun giysi ihtiyacı bu vatanperver kadınların dikiş bilgisiyle karşılanacaktı. Arkasında pek çok sosyal ve iktisadi etkeni barındırması bakımından kadınların biçki dikişe yönlendirilmesi, Osmanlı Devleti’nin son döneminde kadınların hayatında önemli bir yer teşkil etti. Okullarda ve özel kurumlarda biçki dikiş eğitimine ağırlık verildi. 1913 yılında kurulan Türk Kadınları Biçki Yurdu, bahsi geçen amaçlar çerçevesinde faaliyet gösteren ilk özel biçki dikiş kursudur. Balkan Savaşları nedeniyle mağdur duruma düşen kadınlara geçimlerini sağlayabilecek dikiş bilgisi vermek amacıyla kuruldu. Sonrasında biçki dikiş kursu haline dönüşerek kendisinden sonra kurulan özel biçki dikiş yurtlarına örnek teşkil etti. Biçki dikiş kurslarının ilk örneği, 1913’ten 1936’lara kadar faaliyet gösteren tek biçki dikiş kursu olması bakımından önemli bir yere sahiptir. Bu çalışmada, muhtaç durumdaki kadınlara dikiş bilgisi öğreterek yardım etmeyi amaçlayan sonrasında metot ve tekniğe dayalı eğitim veren ilk özel biçki dikiş kursu halini alan Türk Kadınları Biçki Yurdu’nun kurumsal yapısı ve eğitim faaliyetleri incelenecektir.
Toplumsal kalkınmanın sağlanabilmesi için başvurulan en önemli yollardan biri eğitim faaliyetleri... more Toplumsal kalkınmanın sağlanabilmesi için başvurulan en önemli yollardan biri eğitim faaliyetleridir. Verilen eğitimin kapsamı ve içeriği bireylerin hangi yönde geliştirmek istendiğiyle doğrudan bağlantılıdır. Eğitimin her ferde yayılması konusunda Osmanlı’nın son döneminde başlayan çabalar Türkiye Cumhuriyeti’nin kurulmasıyla etkili bir şekilde sürdürülmüştür. Özellikle kadınların eğitilmesi toplumsal kalkınmanın dolayısıyla modernleşme çabalarının öncelikli göstergelerinden olmuştur. Bu çalışmada, Tanzimat döneminden Türkiye Cumhuriyeti’nin ilk yıllarına uzanan süreçte kadınları modernleşme ve ulusallaşma sürecine dâhil edebilmek için başvurulan yollardan biri olan “idare‐i beytiye” yani ev idaresi eğitimi ele alınmıştır. Gerek kız okullarında gösterilen ev idaresi dersleri gerekse basın yayın aracılığıyla verilen ev idaresine dair bilgilerle, çağın gereklerine göre bir ev düzeninin nasıl kurulacağına değinilmiştir. Ev temizliğinden çocuk bakımına, yemek pişirmekten ev ekonomisinin sağlanmasına kadar öğretilen bilgiler sayesinde, ev kadınlığına dair bir standart belirlenmiştir. Böylece bir taraftan modern bir aile ve toplum yaratılmış olacak, diğer taraftan iyi bir ev kadını, iyi bir anne ve eş olmayı idealleştiren ulusalcı bakış açısına hizmet edilmiş olunacaktır. Bu çerçevede, çalışmada ev idaresi eğitimi ile modernleşme ve ulusallaşma kavramlarının bağlantısına değinilmiştir.
Tanzimat dönemine kadar geleneksel roller ile çevrelenen Osmanlı kadını, yasalar tarafından belir... more Tanzimat dönemine kadar geleneksel roller ile çevrelenen Osmanlı kadını, yasalar tarafından belirlenen ve " makarr‐ı nisvan " olarak adlandırılan mutfak, kuyubaşı ve avlulardan ibaret bir sosyal alan içinde yaşamını sürdürdü. En önemli meşguliyet alanı, kendisinden ziyade ailesinin ihtiyacını karşılamak üzere dikiş, nakış ve aşçılık gibi geleneksel olarak kadınlara ait olduğu kabul edilen uğraşlardı. Kadınların evin büyük hanımlarından öğrendikleri bu meziyetlerden biri olan dikiş dikmek, Tanzimat sonrasında kentli kadının modayı takip edebilmek adına kullandığı bir araç haline gelecektir. Bu yoldaki en önemli yol gösterici ise 19. yüzyılın son çeyreğinden itibaren yaygınlaşmaya başlayan kadın dergileri olacaktır. Okuma yazma oranının çok düşük seviyede olduğu ve bu yayınlara ulaşabilenlerin sınırlı sayıda olduğu göz önünde tutulmakla birlikte; dergilerin Avrupa modalarını kadınların ilgi ve merakını cezbedecek şekilde sunmaları, moda olgusunun daha geniş kesimlerce kabul görmesine imkân sağladı. Bilhassa, dergilerde kıyafetlerin nasıl dikileceğine dair dikiş tekniklerine yer verilmesi toplumun tüm kesimleri için yeni modaları ulaşılabilir kılmıştır. Bu çalışmada, Osmanlı toplumuna moda olgusunun yayılmasında Osmanlı kadın dergilerindeki dikiş dikmeyi teşvik edici yazıların katkısına değinilmiştir.
Geleneksel işbölümünde “kadın işi” olarak kabul gören ve “ev içi eğitim”in bir parçası olan biçki... more Geleneksel işbölümünde “kadın işi” olarak kabul gören ve “ev içi eğitim”in bir parçası olan biçki dikiş uğraşı, Osmanlı’nın son yıllarından başlayarak 1950’lere kadar dönemin toplumsal, iktisadî ve militarist politikalarına kadınların dâhil edilebilmesi noktasında bir araç olarak kullanıldı. Osmanlı’da kadınların işgücüne dâhil edilmesi, iktisadî politikalara katkı sağlaması, savaş şartlarında geçimini sağlayabilmesi ve vatan hizmetini ifa edebilmesi amacıyla biçki dikişe başvuruldu. Cumhuriyet’in ilk yıllarında ise ulus devletin inşasında kadınlardan beklenen sorumluluk alanlarının desteklenmesi için biçki-dikiş eğitimi teşvik edildi. Farklı dönemlerde farklı beklentileri karşılamak amaçlansada temelde ki maksat iktidarla uyumlu bir kadın profili yaratmaktı. Bu çalışmada, II. Meşrutiyet’in ilanından Halkevlerinin tasfiye edilmesi (1908-1952) sürecine kadar kadınların biçki ve dikiş eğitimine sevk edilmesinin arkasındaki siyasi, iktisadi ve toplumsal nedenler incelenmiştir.
Bu çalışmada ithal ürünlerin Osmanlı pazarında tanınması ve yer edinmesine katkı sağlayan ticaret... more Bu çalışmada ithal ürünlerin Osmanlı pazarında tanınması ve yer edinmesine katkı sağlayan ticaret katalogları hakkında bilgi verilecektir. 19. yüzyıl Osmanlı iktisadî hayatında kullanılmış farklı sektörlere ait dört ticaret kataloğu incelenerek ithal ürünlerin özendirilmesi adına yabancı firma ve mağazaların Osmanlı pazarında ne tür girişimler içinde bulunduklarının gösterilmesi amaçlanmaktadır. Literatürde ticaret katalogları hakkında müstakil bir çalışmaya rastlanılmamıştır. Ticaret kataloglarının Osmanlı pazarındaki işlevi, türleri, kullanım alanları, kullanan firmalar ve mağazalar gibi farklı yönleri hakkında kısıtlı bilgiler mevcuttur. Çalışmada katalogların kullanıma dair genel bilgiler verilmekle birlikte ileride yapılacak çalışmalara katkı sağlaması umulmaktadır. Bunun için makalede öncelikle 19. yüzyıl Osmanlı piyasasında kullanılan pazarlama yöntemlerinden bahsedilerek 1889, 1893, 1906 ve 1928 yıllarında İstanbul piyasasında kullanılmış ticaret/ürün katalogları tanıtılacaktır.
Geçici Belgelerin Kalıcı Etkisi: I. Uluslararası Efemera Çalışmaları Sempozyumu, 2018
Osmanlı’nın son dönemi ve Cumhuriyet’in ilk yıllarında izlenen millî ve iktisadi politikalar kadı... more Osmanlı’nın son dönemi ve Cumhuriyet’in ilk yıllarında izlenen millî ve iktisadi politikalar kadınlara yönelik politikalarda dikiş kurslarını ön plana çıkardı. Temelde yerli üretim ve tüketimin desteklenmesi amaçlanırken, diğer taraftan ulus devletin evlatlarını yetiştirecek annelerin eğitimi hedeflendi. Bu kapsamda 1913 yılından 1950'li yıllara kadar 500'e yakın dikiş kursu faaliyet gösterdiği bilinmektedir. Dikiş kurslarının ilanları, mezun ve sergi fotoğrafları, kurslara ait logo ve afişler, diploma örnekleri farklı pek çok açıdan önemli bilgiler içermektedir. Bu belgeler aracılığıyla dönemin ulusalcı politikaları ile şekillenen modern toplumun yüzünü yansıtan kadın algısı okunabilmektedir. Bu çalışmada, 1913’te kurulup 1940’lara kadar faaliyet gösteren ve Osmanlı’nın ilk biçki dikiş kursu olan Türk Kadınları Biçki Yurdu başta olmak üzere farklı dikiş kurslarına ait logo, afiş, gazete ilanları, diploma örnekleri, mezun fotoğrafları, kursta kullanılan malzeme örnekleri ve ders kitaplarına dair geçici basılı belgeler üzerinden kadının toplumsal konumu ve modernleşme algısına dair çıkarımlar yapılacaktır. Dönemin kadınlarının, modernleşmeyle birlikte millî ve iktisadi politikaları destekler yönelimlere sevk edildikleri dikiş kurslarına ait efemera üzerinden gösterilecektir.
Cevahircioğlu Bedosaki, 19. yüzyılın sonlarında Niğde bölgesinden gelerek Bartın’a
yerleşen ve Ba... more Cevahircioğlu Bedosaki, 19. yüzyılın sonlarında Niğde bölgesinden gelerek Bartın’a yerleşen ve Bartın çevresinde ticari faaliyetlerde bulunan Rum tebaasına mensup bir tüccardır. Amasra’da ilk maden ocaklarını işletmeye açan, Batı Karadeniz bölgesinde 14 maden ocağını işleten ve kereste ticareti sayesinde bölgenin ileri gelen zenginlerinin başında gelmekteydi. Bedosaki Efendi Bartın’dan Zonguldak’a kadar uzanan ticari faaliyetlerini damatları Sarafim ve Kuço ile kâtibi Yazıcı Bodos’la birlikte yürüttü. Bedosaki ailesi gerek sağladıkları istihdam olanakları gerekse yeni yaşam şartlarını şehre taşımaları bakımından Bartın’ın gelişmesinde önemli paya sahipti. Yerel idareciler ve tüccarlar ile kurmuş olduğu ilişkiler sayesinde kendisine yeni ortaklar edinen ailenin, 19. yüzyılın sonlarından itibaren kereste ve maden işleri hızlı bir gelişme gösterdi. Ancak bu gelişmeler çeşitli sorunları da beraberinde getirdi. 1890-1905 yılları arasında artan ticari faaliyetlerle beraber ailenin adı sık sık yolsuzluk ve usulsüzlüklerle anılmaya başladı. Yöneltilen suçlamaların çoğu yerel idarecilerinin Cevahircioğlu Bedosaki’nin ticari faaliyetlerinde gösterdikleri kayırmacı tavırdan kaynaklanmaktaydı. Bu çalışmada Bedosaki ailesinin adının karıştığı yolsuzluk olayları, yerel idarecilerle kurdukları ilişki ağı çerçevesinde ele alınmaktadır. 19. yüzyılın sonlarında Osmanlı taşrasında gerçekleşen ve on beş yıllık sürede aynı kişi etrafında devam eden yolsuzluk olayları karşısında merkezi yönetimin yaklaşımının seyrine dair değerlendirmeler yapılmıştır. Osmanlı arşiv belgeleri ile konuyla ilgili araştırmalardan yararlanılmıştır.
Erken Cumhuriyet döneminde yerli üretimin teşvik edilmesi, mesleki ve teknik eğitimin özendirilme... more Erken Cumhuriyet döneminde yerli üretimin teşvik edilmesi, mesleki ve teknik eğitimin özendirilmesi ve yeni iş sahalarının topluma tanıtılması amacıyla sergiler düzenlemekteydi. Özellikle sanayinin her sahasında ihtiyaç duyulan nitelikli işgücünün nasıl yetiştiğini anlatan adeta “canlı bir kitap” olarak kabul edilen okul sergileri dönemin milli, iktisadi ve eğitim politikaları içinde önemli yer edindi. Mesleki ve teknik eğitim kurumları bir yıllık eğitim süreci sonunda ürettikleri ürünleri, kullanılan yeni teknolojileri, makine ve ekipmanları düzenledikleri sergilerde teşhir ediyorlardı. Öğrencilerin birebir imalat yaptıkları bu sergiler, sanayileşmenin ilk adımlarının atıldığı bir dönemde üretim tekniklerinin yaygınlaşmasına katkı sağlıyordu. Diğer taraftan mamul ürünlerin kullanım alanlarının öğretilmesi, girişimcilerin özendirilmesi ve ürünlerin tanıtılmasına zemin hazırlanarak genç Cumhuriyet’in sanayi politikaları desteklenmekteydi. Okul sergileri, meslek okullarındaki öğretmen ve öğrencilerin emeklerini toplumla buluşturduğu yegâne mecralardı. Açılışlarında daima devlet erkânının hazır bulunduğu bu organizasyonlar genellikle okulun kendi binasında ve kendi imkânları ölçüsünde müstakil olarak düzenlenmekteydi. İlk kez 21 Mayıs 1938 tarihinde ülkedeki tüm mesleki ve teknik eğitim kurumlarının müşterek katılımıyla bir sergi düzenlendi. Kız Enstitüleri ve Sanat Okulları Sergisi kamuoyunda oldukça ses getirdi. Sergi, alanında bir ilk olmanın yanı sıra dönemin milli politikalarına hizmet etmesi bakımından da ön plana çıktı. Zira 1938 yılı sergisi sanayideki kalkınma adımlarının bir göstergesi olup gerek yeni neslin gerekse Türk sanayinin geleceğini izah etmekteydi. Bu çalışmada 1938 yılı Kız Enstitüleri ve Sanat Okulları Sergisinin düzenlenme amacı, ne şekilde düzenlendiği, siyasi ve politik arka planı ve serginin toplumsal yansımaları ele alınacaktır. 1930’lu yıllarda sanayi, iktisadi ve eğitim politikaları çerçevesinde okul sergilerinin yeri ve önemi üzerine değerlendirmeler yapılacaktır.
Türkistan’dan Anadolu’ya Tarihin İzinden Prof. Dr. Mehmet Alpargu’ya Armağan, 2020
Osmanlı Devleti’nin son dönemi ve Türkiye Cumhuriyeti’nin ilk yıllarında kadınlara yönelik izlene... more Osmanlı Devleti’nin son dönemi ve Türkiye Cumhuriyeti’nin ilk yıllarında kadınlara yönelik izlenen eğitim politikalarında mesleki eğitim ön planda tutuldu. İlköğretimi tamamlayan kızların eğitimlerinde kadın işleri olarak kabul edilen meslek derslerine ağırlık verildi. Eğitim politikalarının iktisadi politikaları destekler biçimde düzenlenmiş olması bu durumun temel sebebiydi. Balkan Savaşları’ndan sonra gerek siyasiler gerekse dönemin sivil toplum kuruluşları olan cemiyetler, ortaya çıkan sosyal ve ekonomik ihtiyaçlardan dolayı kadınları özellikle dikiş dikmeye teşvik ettiler. Türkiye Cumhuriyeti’nin kurulmasından sonra ise yerli üretim ve tüketimin teşvik edilmesi adına benzer çabalar devam ettirildi. 1926 yılında çıkarılan Maarif Teşkilâtına Dair Kanun’unla birlikte iktisadi kalkınmanın sağlanabilmesi için mesleki ve teknik eğitime dair düzenlemeler getirildi. Yabancı uzmanların önerileri doğrultusundan eğitim kurumlarında cinsiyete dayalı iş bölümü göz önünde tutularak fayda sağlanabilecek mesleki alanlar belirlendi. Bu çalışmada bahsi geçen iki dönemde kadınlara yönelik uygulanan mesleki eğitim politikalarındaki dönüşümün sosyal ve iktisadi yapıya etkileri üzerinde durulacaktır. Osmanlı dönemindeki inas mektepleri, kız sanayi mektepleri, özel biçki dikiş kursları, cemiyetler kapsamında açılan dikiş atölyeleri ile Cumhuriyet döneminde faaliyet gösteren kız sanat okulları, kız enstitüleri, akşam kız sanat okulları, özel biçki dikiş kursları, gezici köy kurslarının faaliyet alanları ve neden tercih edildikleri değerlendirilecektir. Çalışmada örgün ve yaygın eğitim kurumlarının faaliyetleri incelenmekle birlikte yaygın eğitim kurumları ağırlıklı olarak irdelenecektir.
Osmanlı Devleti’nde kadınlara yönelik uygulanan eğitim politikalarında, teorik bilgiden ziyade pr... more Osmanlı Devleti’nde kadınlara yönelik uygulanan eğitim politikalarında, teorik bilgiden ziyade pratik bilgi işlevsel hale getirilerek kadınların üretime yönelik yetiştirilmeleri amaçlandı. Tanzimat Dönemi’nde kız okullarının açılmasıyla başlayan bu durum, Balkan Savaşları’ndan sonra daha bir ön plana çıkarıldı. Savaş sebebiyle kadınların muhtaç duruma düşmesi, geçimlerini sağlamları noktasında en kolay yolun biçki dikiş meziyetinin geliştirilerek terzilik yapmalarıyla önlenmeye çalışıldı. Böylece muhtaç durumları ortadan kalkacak, giyim kuşam ihtiyaçları karşılanacak ve ülke ekonomisine katkı sağlanacaktı. Ayrıca uzun savaş yıllarında ordunun giysi ihtiyacı bu vatanperver kadınların dikiş bilgisiyle karşılanacaktı. Arkasında pek çok sosyal ve iktisadi etkeni barındırması bakımından kadınların biçki dikişe yönlendirilmesi, Osmanlı Devleti’nin son döneminde kadınların hayatında önemli bir yer teşkil etti. Okullarda ve özel kurumlarda biçki dikiş eğitimine ağırlık verildi. 1913 yılında kurulan Türk Kadınları Biçki Yurdu, bahsi geçen amaçlar çerçevesinde faaliyet gösteren ilk özel biçki dikiş kursudur. Balkan Savaşları nedeniyle mağdur duruma düşen kadınlara geçimlerini sağlayabilecek dikiş bilgisi vermek amacıyla kuruldu. Sonrasında biçki dikiş kursu haline dönüşerek kendisinden sonra kurulan özel biçki dikiş yurtlarına örnek teşkil etti. Biçki dikiş kurslarının ilk örneği, 1913’ten 1936’lara kadar faaliyet gösteren tek biçki dikiş kursu olması bakımından önemli bir yere sahiptir. Bu çalışmada, muhtaç durumdaki kadınlara dikiş bilgisi öğreterek yardım etmeyi amaçlayan sonrasında metot ve tekniğe dayalı eğitim veren ilk özel biçki dikiş kursu halini alan Türk Kadınları Biçki Yurdu’nun kurumsal yapısı ve eğitim faaliyetleri incelenecektir.
Toplumsal kalkınmanın sağlanabilmesi için başvurulan en önemli yollardan biri eğitim faaliyetleri... more Toplumsal kalkınmanın sağlanabilmesi için başvurulan en önemli yollardan biri eğitim faaliyetleridir. Verilen eğitimin kapsamı ve içeriği bireylerin hangi yönde geliştirmek istendiğiyle doğrudan bağlantılıdır. Eğitimin her ferde yayılması konusunda Osmanlı’nın son döneminde başlayan çabalar Türkiye Cumhuriyeti’nin kurulmasıyla etkili bir şekilde sürdürülmüştür. Özellikle kadınların eğitilmesi toplumsal kalkınmanın dolayısıyla modernleşme çabalarının öncelikli göstergelerinden olmuştur. Bu çalışmada, Tanzimat döneminden Türkiye Cumhuriyeti’nin ilk yıllarına uzanan süreçte kadınları modernleşme ve ulusallaşma sürecine dâhil edebilmek için başvurulan yollardan biri olan “idare‐i beytiye” yani ev idaresi eğitimi ele alınmıştır. Gerek kız okullarında gösterilen ev idaresi dersleri gerekse basın yayın aracılığıyla verilen ev idaresine dair bilgilerle, çağın gereklerine göre bir ev düzeninin nasıl kurulacağına değinilmiştir. Ev temizliğinden çocuk bakımına, yemek pişirmekten ev ekonomisinin sağlanmasına kadar öğretilen bilgiler sayesinde, ev kadınlığına dair bir standart belirlenmiştir. Böylece bir taraftan modern bir aile ve toplum yaratılmış olacak, diğer taraftan iyi bir ev kadını, iyi bir anne ve eş olmayı idealleştiren ulusalcı bakış açısına hizmet edilmiş olunacaktır. Bu çerçevede, çalışmada ev idaresi eğitimi ile modernleşme ve ulusallaşma kavramlarının bağlantısına değinilmiştir.
Tanzimat dönemine kadar geleneksel roller ile çevrelenen Osmanlı kadını, yasalar tarafından belir... more Tanzimat dönemine kadar geleneksel roller ile çevrelenen Osmanlı kadını, yasalar tarafından belirlenen ve " makarr‐ı nisvan " olarak adlandırılan mutfak, kuyubaşı ve avlulardan ibaret bir sosyal alan içinde yaşamını sürdürdü. En önemli meşguliyet alanı, kendisinden ziyade ailesinin ihtiyacını karşılamak üzere dikiş, nakış ve aşçılık gibi geleneksel olarak kadınlara ait olduğu kabul edilen uğraşlardı. Kadınların evin büyük hanımlarından öğrendikleri bu meziyetlerden biri olan dikiş dikmek, Tanzimat sonrasında kentli kadının modayı takip edebilmek adına kullandığı bir araç haline gelecektir. Bu yoldaki en önemli yol gösterici ise 19. yüzyılın son çeyreğinden itibaren yaygınlaşmaya başlayan kadın dergileri olacaktır. Okuma yazma oranının çok düşük seviyede olduğu ve bu yayınlara ulaşabilenlerin sınırlı sayıda olduğu göz önünde tutulmakla birlikte; dergilerin Avrupa modalarını kadınların ilgi ve merakını cezbedecek şekilde sunmaları, moda olgusunun daha geniş kesimlerce kabul görmesine imkân sağladı. Bilhassa, dergilerde kıyafetlerin nasıl dikileceğine dair dikiş tekniklerine yer verilmesi toplumun tüm kesimleri için yeni modaları ulaşılabilir kılmıştır. Bu çalışmada, Osmanlı toplumuna moda olgusunun yayılmasında Osmanlı kadın dergilerindeki dikiş dikmeyi teşvik edici yazıların katkısına değinilmiştir.
Geleneksel işbölümünde “kadın işi” olarak kabul gören ve “ev içi eğitim”in bir parçası olan biçki... more Geleneksel işbölümünde “kadın işi” olarak kabul gören ve “ev içi eğitim”in bir parçası olan biçki dikiş uğraşı, Osmanlı’nın son yıllarından başlayarak 1950’lere kadar dönemin toplumsal, iktisadî ve militarist politikalarına kadınların dâhil edilebilmesi noktasında bir araç olarak kullanıldı. Osmanlı’da kadınların işgücüne dâhil edilmesi, iktisadî politikalara katkı sağlaması, savaş şartlarında geçimini sağlayabilmesi ve vatan hizmetini ifa edebilmesi amacıyla biçki dikişe başvuruldu. Cumhuriyet’in ilk yıllarında ise ulus devletin inşasında kadınlardan beklenen sorumluluk alanlarının desteklenmesi için biçki-dikiş eğitimi teşvik edildi. Farklı dönemlerde farklı beklentileri karşılamak amaçlansada temelde ki maksat iktidarla uyumlu bir kadın profili yaratmaktı. Bu çalışmada, II. Meşrutiyet’in ilanından Halkevlerinin tasfiye edilmesi (1908-1952) sürecine kadar kadınların biçki ve dikiş eğitimine sevk edilmesinin arkasındaki siyasi, iktisadi ve toplumsal nedenler incelenmiştir.
Uploads
Çalışmada katalogların kullanıma dair genel bilgiler verilmekle birlikte ileride yapılacak çalışmalara katkı sağlaması umulmaktadır. Bunun için makalede öncelikle 19. yüzyıl Osmanlı piyasasında kullanılan pazarlama yöntemlerinden bahsedilerek 1889, 1893, 1906 ve 1928 yıllarında İstanbul piyasasında kullanılmış ticaret/ürün katalogları tanıtılacaktır.
Bu çalışmada, 1913’te kurulup 1940’lara kadar faaliyet gösteren ve Osmanlı’nın ilk biçki dikiş kursu olan Türk Kadınları Biçki Yurdu başta olmak üzere farklı dikiş kurslarına ait logo, afiş, gazete ilanları, diploma örnekleri, mezun fotoğrafları, kursta kullanılan malzeme örnekleri ve ders kitaplarına dair geçici basılı belgeler üzerinden kadının toplumsal konumu ve modernleşme algısına dair çıkarımlar yapılacaktır. Dönemin kadınlarının, modernleşmeyle birlikte millî ve iktisadi politikaları destekler yönelimlere sevk edildikleri dikiş kurslarına ait efemera üzerinden gösterilecektir.
yerleşen ve Bartın çevresinde ticari faaliyetlerde bulunan Rum tebaasına mensup bir
tüccardır. Amasra’da ilk maden ocaklarını işletmeye açan, Batı Karadeniz bölgesinde 14
maden ocağını işleten ve kereste ticareti sayesinde bölgenin ileri gelen zenginlerinin
başında gelmekteydi. Bedosaki Efendi Bartın’dan Zonguldak’a kadar uzanan ticari
faaliyetlerini damatları Sarafim ve Kuço ile kâtibi Yazıcı Bodos’la birlikte yürüttü.
Bedosaki ailesi gerek sağladıkları istihdam olanakları gerekse yeni yaşam şartlarını
şehre taşımaları bakımından Bartın’ın gelişmesinde önemli paya sahipti.
Yerel idareciler ve tüccarlar ile kurmuş olduğu ilişkiler sayesinde kendisine yeni ortaklar
edinen ailenin, 19. yüzyılın sonlarından itibaren kereste ve maden işleri hızlı bir gelişme
gösterdi. Ancak bu gelişmeler çeşitli sorunları da beraberinde getirdi. 1890-1905 yılları
arasında artan ticari faaliyetlerle beraber ailenin adı sık sık yolsuzluk ve usulsüzlüklerle
anılmaya başladı. Yöneltilen suçlamaların çoğu yerel idarecilerinin Cevahircioğlu
Bedosaki’nin ticari faaliyetlerinde gösterdikleri kayırmacı tavırdan kaynaklanmaktaydı.
Bu çalışmada Bedosaki ailesinin adının karıştığı yolsuzluk olayları, yerel idarecilerle
kurdukları ilişki ağı çerçevesinde ele alınmaktadır. 19. yüzyılın sonlarında Osmanlı
taşrasında gerçekleşen ve on beş yıllık sürede aynı kişi etrafında devam eden yolsuzluk
olayları karşısında merkezi yönetimin yaklaşımının seyrine dair değerlendirmeler
yapılmıştır. Osmanlı arşiv belgeleri ile konuyla ilgili araştırmalardan yararlanılmıştır.
Okul sergileri, meslek okullarındaki öğretmen ve öğrencilerin emeklerini toplumla buluşturduğu yegâne mecralardı. Açılışlarında daima devlet erkânının hazır bulunduğu bu organizasyonlar genellikle okulun kendi binasında ve kendi imkânları ölçüsünde müstakil olarak düzenlenmekteydi. İlk kez 21 Mayıs 1938 tarihinde ülkedeki tüm mesleki ve teknik eğitim kurumlarının müşterek katılımıyla bir sergi düzenlendi. Kız Enstitüleri ve Sanat Okulları Sergisi kamuoyunda oldukça ses getirdi. Sergi, alanında bir ilk olmanın yanı sıra dönemin milli politikalarına hizmet etmesi bakımından da ön plana çıktı. Zira 1938 yılı sergisi sanayideki kalkınma adımlarının bir göstergesi olup gerek yeni neslin gerekse Türk sanayinin geleceğini izah etmekteydi. Bu çalışmada 1938 yılı Kız Enstitüleri ve Sanat Okulları Sergisinin düzenlenme amacı, ne şekilde düzenlendiği, siyasi ve politik arka planı ve serginin toplumsal yansımaları ele alınacaktır. 1930’lu yıllarda sanayi, iktisadi ve eğitim politikaları çerçevesinde okul sergilerinin yeri ve önemi üzerine değerlendirmeler yapılacaktır.
Bu çalışmada bahsi geçen iki dönemde kadınlara yönelik uygulanan mesleki eğitim politikalarındaki dönüşümün sosyal ve iktisadi yapıya etkileri üzerinde durulacaktır. Osmanlı dönemindeki inas mektepleri, kız sanayi mektepleri, özel biçki dikiş kursları, cemiyetler kapsamında açılan dikiş atölyeleri ile Cumhuriyet döneminde faaliyet gösteren kız sanat okulları, kız enstitüleri, akşam kız sanat okulları, özel biçki dikiş kursları, gezici köy kurslarının faaliyet alanları ve neden tercih edildikleri değerlendirilecektir. Çalışmada örgün ve yaygın eğitim kurumlarının faaliyetleri incelenmekle birlikte yaygın eğitim kurumları ağırlıklı olarak irdelenecektir.
Arkasında pek çok sosyal ve iktisadi etkeni barındırması bakımından kadınların biçki dikişe yönlendirilmesi, Osmanlı Devleti’nin son döneminde kadınların hayatında önemli bir yer teşkil etti. Okullarda ve özel kurumlarda biçki dikiş eğitimine ağırlık verildi. 1913 yılında kurulan Türk Kadınları Biçki Yurdu, bahsi geçen amaçlar çerçevesinde faaliyet gösteren ilk özel biçki dikiş kursudur. Balkan Savaşları nedeniyle mağdur duruma düşen kadınlara geçimlerini sağlayabilecek dikiş bilgisi vermek amacıyla kuruldu. Sonrasında biçki dikiş kursu haline dönüşerek kendisinden sonra kurulan özel biçki dikiş yurtlarına örnek teşkil etti. Biçki dikiş kurslarının ilk örneği, 1913’ten 1936’lara kadar faaliyet gösteren tek biçki dikiş kursu olması bakımından önemli bir yere sahiptir.
Bu çalışmada, muhtaç durumdaki kadınlara dikiş bilgisi öğreterek yardım etmeyi amaçlayan sonrasında metot ve tekniğe dayalı eğitim veren ilk özel biçki dikiş kursu halini alan Türk Kadınları Biçki Yurdu’nun kurumsal yapısı ve eğitim faaliyetleri incelenecektir.
Bu çalışmada, Osmanlı toplumuna moda olgusunun yayılmasında Osmanlı kadın dergilerindeki dikiş dikmeyi teşvik edici yazıların katkısına değinilmiştir.
Çalışmada katalogların kullanıma dair genel bilgiler verilmekle birlikte ileride yapılacak çalışmalara katkı sağlaması umulmaktadır. Bunun için makalede öncelikle 19. yüzyıl Osmanlı piyasasında kullanılan pazarlama yöntemlerinden bahsedilerek 1889, 1893, 1906 ve 1928 yıllarında İstanbul piyasasında kullanılmış ticaret/ürün katalogları tanıtılacaktır.
Bu çalışmada, 1913’te kurulup 1940’lara kadar faaliyet gösteren ve Osmanlı’nın ilk biçki dikiş kursu olan Türk Kadınları Biçki Yurdu başta olmak üzere farklı dikiş kurslarına ait logo, afiş, gazete ilanları, diploma örnekleri, mezun fotoğrafları, kursta kullanılan malzeme örnekleri ve ders kitaplarına dair geçici basılı belgeler üzerinden kadının toplumsal konumu ve modernleşme algısına dair çıkarımlar yapılacaktır. Dönemin kadınlarının, modernleşmeyle birlikte millî ve iktisadi politikaları destekler yönelimlere sevk edildikleri dikiş kurslarına ait efemera üzerinden gösterilecektir.
yerleşen ve Bartın çevresinde ticari faaliyetlerde bulunan Rum tebaasına mensup bir
tüccardır. Amasra’da ilk maden ocaklarını işletmeye açan, Batı Karadeniz bölgesinde 14
maden ocağını işleten ve kereste ticareti sayesinde bölgenin ileri gelen zenginlerinin
başında gelmekteydi. Bedosaki Efendi Bartın’dan Zonguldak’a kadar uzanan ticari
faaliyetlerini damatları Sarafim ve Kuço ile kâtibi Yazıcı Bodos’la birlikte yürüttü.
Bedosaki ailesi gerek sağladıkları istihdam olanakları gerekse yeni yaşam şartlarını
şehre taşımaları bakımından Bartın’ın gelişmesinde önemli paya sahipti.
Yerel idareciler ve tüccarlar ile kurmuş olduğu ilişkiler sayesinde kendisine yeni ortaklar
edinen ailenin, 19. yüzyılın sonlarından itibaren kereste ve maden işleri hızlı bir gelişme
gösterdi. Ancak bu gelişmeler çeşitli sorunları da beraberinde getirdi. 1890-1905 yılları
arasında artan ticari faaliyetlerle beraber ailenin adı sık sık yolsuzluk ve usulsüzlüklerle
anılmaya başladı. Yöneltilen suçlamaların çoğu yerel idarecilerinin Cevahircioğlu
Bedosaki’nin ticari faaliyetlerinde gösterdikleri kayırmacı tavırdan kaynaklanmaktaydı.
Bu çalışmada Bedosaki ailesinin adının karıştığı yolsuzluk olayları, yerel idarecilerle
kurdukları ilişki ağı çerçevesinde ele alınmaktadır. 19. yüzyılın sonlarında Osmanlı
taşrasında gerçekleşen ve on beş yıllık sürede aynı kişi etrafında devam eden yolsuzluk
olayları karşısında merkezi yönetimin yaklaşımının seyrine dair değerlendirmeler
yapılmıştır. Osmanlı arşiv belgeleri ile konuyla ilgili araştırmalardan yararlanılmıştır.
Okul sergileri, meslek okullarındaki öğretmen ve öğrencilerin emeklerini toplumla buluşturduğu yegâne mecralardı. Açılışlarında daima devlet erkânının hazır bulunduğu bu organizasyonlar genellikle okulun kendi binasında ve kendi imkânları ölçüsünde müstakil olarak düzenlenmekteydi. İlk kez 21 Mayıs 1938 tarihinde ülkedeki tüm mesleki ve teknik eğitim kurumlarının müşterek katılımıyla bir sergi düzenlendi. Kız Enstitüleri ve Sanat Okulları Sergisi kamuoyunda oldukça ses getirdi. Sergi, alanında bir ilk olmanın yanı sıra dönemin milli politikalarına hizmet etmesi bakımından da ön plana çıktı. Zira 1938 yılı sergisi sanayideki kalkınma adımlarının bir göstergesi olup gerek yeni neslin gerekse Türk sanayinin geleceğini izah etmekteydi. Bu çalışmada 1938 yılı Kız Enstitüleri ve Sanat Okulları Sergisinin düzenlenme amacı, ne şekilde düzenlendiği, siyasi ve politik arka planı ve serginin toplumsal yansımaları ele alınacaktır. 1930’lu yıllarda sanayi, iktisadi ve eğitim politikaları çerçevesinde okul sergilerinin yeri ve önemi üzerine değerlendirmeler yapılacaktır.
Bu çalışmada bahsi geçen iki dönemde kadınlara yönelik uygulanan mesleki eğitim politikalarındaki dönüşümün sosyal ve iktisadi yapıya etkileri üzerinde durulacaktır. Osmanlı dönemindeki inas mektepleri, kız sanayi mektepleri, özel biçki dikiş kursları, cemiyetler kapsamında açılan dikiş atölyeleri ile Cumhuriyet döneminde faaliyet gösteren kız sanat okulları, kız enstitüleri, akşam kız sanat okulları, özel biçki dikiş kursları, gezici köy kurslarının faaliyet alanları ve neden tercih edildikleri değerlendirilecektir. Çalışmada örgün ve yaygın eğitim kurumlarının faaliyetleri incelenmekle birlikte yaygın eğitim kurumları ağırlıklı olarak irdelenecektir.
Arkasında pek çok sosyal ve iktisadi etkeni barındırması bakımından kadınların biçki dikişe yönlendirilmesi, Osmanlı Devleti’nin son döneminde kadınların hayatında önemli bir yer teşkil etti. Okullarda ve özel kurumlarda biçki dikiş eğitimine ağırlık verildi. 1913 yılında kurulan Türk Kadınları Biçki Yurdu, bahsi geçen amaçlar çerçevesinde faaliyet gösteren ilk özel biçki dikiş kursudur. Balkan Savaşları nedeniyle mağdur duruma düşen kadınlara geçimlerini sağlayabilecek dikiş bilgisi vermek amacıyla kuruldu. Sonrasında biçki dikiş kursu haline dönüşerek kendisinden sonra kurulan özel biçki dikiş yurtlarına örnek teşkil etti. Biçki dikiş kurslarının ilk örneği, 1913’ten 1936’lara kadar faaliyet gösteren tek biçki dikiş kursu olması bakımından önemli bir yere sahiptir.
Bu çalışmada, muhtaç durumdaki kadınlara dikiş bilgisi öğreterek yardım etmeyi amaçlayan sonrasında metot ve tekniğe dayalı eğitim veren ilk özel biçki dikiş kursu halini alan Türk Kadınları Biçki Yurdu’nun kurumsal yapısı ve eğitim faaliyetleri incelenecektir.
Bu çalışmada, Osmanlı toplumuna moda olgusunun yayılmasında Osmanlı kadın dergilerindeki dikiş dikmeyi teşvik edici yazıların katkısına değinilmiştir.