چارلز یکم
چارلز یکم (۱۶۰۰-۱۶۴۹) پادشاه انگلستان، اسکاتلند و ایرلند از ۱۶۲۵ تا ۱۶۴۹ بود.
چارلز یکم | |
---|---|
پادشاه انگلستان، اسکاتلند و ایرلند | |
![]() | |
سلطنت | از ۲۷ مارس ۱۶۲۵ تا ۳۰ ژانویه ۱۶۴۹ |
پیشین | جیمز اول |
جانشین | چارلز دوم انگلستان |
زاده | ۱۹ نوامبر ۱۶۰۰ دیر دانفرملین، اسکاتلند |
درگذشته | ۳۰ ژانویهٔ ۱۶۴۹ (۴۸ سال) کاخ وایتهال، انگلستان |
همسر | |
فرزند(ان) | چارلز دوم جیمز دوم انگلستان پرنسس ماری، شاهدخت سلطنتی (اولین دارنده عنوان) |
دودمان | دودمان استوارتها |
پدر | جیمز اول |
مادر | آن دانمارک |
او دومین پسر جیمز اول بود که بعد از مرگ برادرش هنری فردریک به عنوان ولیعهد انتخاب شد و با مرگ پدرش در سال ۱۶۲۵ به عنوان دومین پادشاه انگلیس از دودمان استوارتها بر تخت نشست.
سیاستهای او که به سلطنت مطلقه معتقد بود، باعث برانگیختن اختلافات شدید بین او و پارلمانهای انگلیس و اسکاتلند شد که در نهایت به جنگ داخلی میان هواداران وی و هواداران پارلمان و شکست چارلز انجامید. چارلز حاضر به پذیرفتن خواستههای طرف مقابل و سلطنت مشروطه نشد و پس از محاکمه به اعدام محکوم شد. حکم اعدام وی در ۳۰ ژانویه ۱۶۴۹ اجرا شد. پس از اعدام چارلز رژیم سلطنت برای مدتی از میان رفت و به جای آن نظام جمهوری به رهبری الیور کرامول برقرار گردید.[۱]
نگارخانه
ویرایشمنابع
ویرایش- ↑ The Glorious Revolution Written by Clarice Swisher
- مشارکتکنندگان ویکیپدیا. «Charles I of England». در دانشنامهٔ ویکیپدیای انگلیسی، بازبینیشده در ۲۸ آبان ۱۳۹۳.