deuter
deuter (język polski)
edytuj- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
- (1.1) chem. izotop wodoru mający w jądrze jeden proton i jeden neutron[1]; zob. też deuter w Wikipedii
- odmiana:
- (1.1)[2]
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik deuter deutery dopełniacz deuteru deuterów celownik deuterowi deuterom biernik deuter deutery narzędnik deuterem deuterami miejscownik deuterze deuterach wołacz deuterze deutery
- przykłady:
- składnia:
- synonimy:
- (1.1) ciężki wodór, symbol. ²H, D
- antonimy:
- hiperonimy:
- (1.1) wodór
- hiponimy:
- holonimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. deuteron mrz, deuterowanie n, deuton mrz
- czas. deuterować ndk.
- przym. deuterowy
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- (1.1) ang. deuterium / franc. deutérium / niem. Deuterium < łac. deuterium[2] < gr. δεύτερος (deúteros)
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) deuterium
- asturyjski: (1.1) deuteriu
- baskijski: (1.1) deuterio
- białoruski: (1.1) дэйтэрый m
- czeski: (1.1) ťažký vodík m
- duński: (1.1) deuterium n
- hiszpański: (1.1) deuterio m
- interlingua: (1.1) deuterium
- kataloński: (1.1) deuteri m
- norweski (bokmål): (1.1) deuterium n
- norweski (nynorsk): (1.1) deuterium n
- rosyjski: (1.1) дейтерий m
- szwedzki: (1.1) deuterium n
- ukraiński: (1.1) дейтерій m
- węgierski: (1.1) deutérium
- włoski: (1.1) deuterio m
- źródła:
- ↑ Popularna Encyklopedia, Wydawnictwo Olesiejuk, Ozarów Mazowiecki 2010, ISBN 978-83-7708-286-7, s. 162.
- ↑ 2,0 2,1 Hasło „deuter” w: Wielki słownik języka polskiego, Instytut Języka Polskiego PAN.