Ostry Groń
![]() Widok z Łysiny | |
Państwo | |
---|---|
Pasmo | |
Położenie na mapie powiatu żywieckiego ![]() | |
Położenie na mapie Polski ![]() | |
Położenie na mapie województwa śląskiego ![]() | |
![]() |
Ostry Groń (643 m) – szczyt w zachodniej części Pasma Pewelskiego, które w regionalizacji fizycznogeograficznej Polski według Jerzego Kondrackiego zaliczane jest do Beskidu Makowskiego[1], w nowszej regionalizacji z 2018 roku do Pasm Pewelsko-Krzeszowskich[2]. Wraz z wzgórzami Łyska, Barutka i Jasna Górka, tworzy drugi, niższy ciąg wzniesień Pasma Pewelskiego. Swoimi północno-zachodnimi stokami opada on do Kotliny Żywieckiej, zaś od głównego ciągu wzniesień Pasma Pewelskiego oddzielony jest doliną potoku Pewlica. Ostry Groń znajduje się w środku, pomiędzy Jasną Górka i Barutką[3].
W północno-zachodnim kierunku spływa ze stoków Ostrego Gronia potok Kaniowiec uchodzący do Łękawki. Wzgórze jest w większości porośnięte lasem, ale dawniej było znacznie bardziej bezleśne. Stoki południowe niemal w całości pokrywały pola uprawne, obecnie zarastające lasem. Na szczycie graniczą z sobą 3 miejscowości: Gilowice, Rychwałd i Pewel Ślemieńska w województwie śląskim (wszystkie w województwie śląskim, powiecie żywieckim)[4].
Turystyka
[edytuj | edytuj kod]Grzbietem przez Ostry Groń prowadzi niebieski szlak turystyczny. Dzięki częściowo otwartym terenom rozciągają się z niego szerokie panoramy widokowe[5].
Przełęcz Ślemieńska – Groń – Ostry Groń – Barutka – Przełęcz Rychwałdzka
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Jerzy Kondracki, Geografia regionalna Polski, Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1998, s. 326–327, ISBN 83-01-12479-2 .
- ↑ J. Balon , M. Jodłowski , P. Krąż , Beskidy Zachodnie (513.4–5), [w:] A. Richling i inni red., Regionalna geografia fizyczna Polski, Poznań, s. 481–496 .
- ↑ Beskid Mały. Mapa 1:50 000, Kraków: Compass, 2014, s. 2, ISBN 978-83-7605-329-5 .
- ↑ Geoportal. Mapa lotnicza [online] [dostęp 2024-03-13] .
- ↑ Stanisław Figiel , Urszula Janicka-Krzywda , Wojciech W. Wiśniewski Piotr Krzywda , Beskid Żywiecki: przewodnik, Pruszków: Oficyna Wydawnicza „Rewasz”, 2012, s. 257, ISBN 978-83-62460-30-4 .