Einsatzkommando
![]() Einsatzkommando, Schutzstaffel (SS) idaresi altında faaliyet gösteriyordu. | |
Genel bilgiler | |
---|---|
Kuruluş tarihi | 1938 |
Sonraki kurum | |
Türü | Paramiliter |
Bağlılığı | Schutzstaffel |
Personel sayısı | 3.000 |
Yönetici(ler) |
Einsatzkommando (gezici ölüm mangaları),İkinci Dünya Savaşı sırasında Nazi Alman Einsatzgruppen bir alt grubuydu. Toplam 3.000'e kadar adam genellikle görevi Yahudileri, Polonyalı entelektüelleri, Romanları ve genellikle ilerleyen Alman cephesinin çok gerisinde ele geçirilen topraklardaki komünistleri yok etmek olan SS ve Gestapo'nun 500-1.000 görevlisinden oluşuyordu.[1][2] Einsatzkommandos, Sonderkommandos ile birlikte, Sovyetler Birliği'nin işgali olan Barbarossa Operasyonu sonrasında Yahudilerin sistematik öldürülmesinden sorumluydu. Savaştan sonra Einsatzgruppen davasında birçok komutan yargılandı, mahkûm edildi ve idam edildi.
Einsatzgruppen, ilk olarak 1938'de SD Şefi Reinhard Heydrich ve Sicherheitspolizei'nin yönetimi altında kurulan paramiliter gruplardı. Schutzstaffel (SS) tarafından organize edildiler. [3] İkinci Dünya Savaşı'nın ilk Einsatzgruppen'i 1939'da Polonya'nın işgali sırasında kuruldu. Daha sonra Hitler-Himmler'in direktifini takiben Einsatzgruppen, 1941'de Sovyetler Birliği'nin işgali beklentisiyle yeniden oluşturuldu. [4] Einsatzgruppen bir kez daha Reich Güvenlik Ana Ofisi (RSHA) Şefi Reinhard Heydrich'in kontrolü altına girdi ve suikastın ardından halefi Ernst Kaltenbrunner'ın kontrolüne verildi.[5] [3]
Hitler, SD'ye ve Güvenlik Polisine, Wehrmacht'ın savaş cephesinin arkasındaki yerli direniş tehdidini bastırma emrini verdi. Heydrich, operasyon ve ekipman tablosunda Güvenlik Polisi ve SD birimlerinin aktivasyonu, taahhüdü, komutası ve yargı yetkisini kabul eden Wilhelm Keitel'i temsil eden General Eduard Wagner ile görüştü. Arka operasyonel bölgelerde Einsatzgruppen, Heydrich tarafından kendilerine verilen görevleri yerine getirmek için saha ordularına idari bağlı olarak görev yapacaktı. SS Generali Erich von dem Bach'a göre Nürnberg Duruşmalarındaki başlıca görevleri: "Yahudileri, Çingeneleri ve Sovyet siyasi komiserlerini yok etmekti". Bunlar, fethedilen topraklarda "Yahudi Sorununun Nihai Çözümü"nün (Almanca: Die Endlösung der Judenfrage) uygulanmasında önemli bir bileşendi. Bu katliam birimleri Holokost'la birlikte değerlendirilmelidir.
Askeri komutanlar Einsatzgruppen'in görevini biliyorlardı. Einsatzgruppen, konaklama, yiyecek ve ulaşım konusunda sponsor ordu komutanlarına bağlıydı. Düzenli ordu ile SiPo ve SD arasındaki ilişkiler yakındı. Einsatzgruppen komutanları, Wehrmacht komutanlarının Einsatzgruppen görevlerini anlamalarının operasyonlarını önemli ölçüde kolaylaştırdığını bildirdi. Barbarossa Operasyonu için, başlangıçta her biri 500-990 kişiden oluşan ve toplam 3.000 kişilik bir kuvvetten oluşan dört Einsatzgruppen oluşturuldu.[5] Her birlik bir ordu grubuna bağlıydı: Einsatzgruppe A , Kuzey Ordu Grubuna, Einsatzgruppe B, Ordu Grup Merkezine, Einsatzgruppe C, Güney Ordu Grubuna ve Einsatzgruppe D, 11. Alman Ordusuna . SD, Gestapo ve Kriminal Polis (Kripo) memurları tarafından yönetilen Einsatzgruppen'de, yerel yardımcı polis gücünden üniformalı gönüllüler tarafından desteklenen normal polis (Orpo), SD ve Waffen-SS'den askerler vardı.[6] Durum gerektirdiğinde, Alman Ordusu komutanları Einsatzgruppen'in gücünü, Yahudilerin kendi istekleriyle toplanıp öldürülmesine yardımcı olan kendi düzenli ordu birlikleriyle güçlendirdiler.[7]
Kaynakça
[değiştir | kaynağı değiştir]- ^ Thomas Urban, reporter of the Süddeutsche Zeitung; Polish text in Rzeczpospolita, Sept 1–2, 2001
- ^ Rossino, Alexander B. (1 Kasım 2003). ""Polish 'Neighbours' and German Invaders: Anti-Jewish Violence in the Białystok District during the Opening Weeks of Operation Barbarossa."". Steinlauf, Michael C. (Ed.). Polin: Studies in Polish Jewry Volume 16: Focusing on Jewish Popular Culture and Its Afterlife. The Littman Library of Jewish Civilization. ss. 431-452. doi:10.2307/j.ctv1rmk6w.30. ISBN 978-1-909821-67-5.
- ^ a b Longerich 2012.
- ^ Kershaw 2008.
- ^ a b Longerich 2010.
- ^ Browning 1998.
- ^ Langerbein 2003.