Hip hop culture in Greece – and especially rap music – seems to be going through a period of bloo... more Hip hop culture in Greece – and especially rap music – seems to be going through a period of bloom. Since 2010, a new generation of Greek-based non-commercial rap artists has surged in popularity, making rhymes and tunes about their everyday experiences (drugs, sex, nightlife, violence, poverty), while self-producing their records and maintaining a critical stance towards mainstream culture and media. In the lyrics of most artists of the genre, misogynist and homophobic assumptions are frequently reproduced, despite the rappers’ expressed militancy against all forms of authority. The article examines this dissonance – created when sexist language is employed in critiques against power – and traces the intersections of gender, sexuality and political resistance within contemporary non-commercial rap in Greece. The authors focus on the produced masculinities and femininities, on the political subjects interpellated by the lyrics and on points of destabilizing regulatory gender norms. More specifically, they highlight the ways in which heteronormative masculinity is reinforced (even) in ‘politically conscious’ Greek- speaking rap and, within the same music genre, we look for its undoing.
Πρακτικά 6ου Συνεδρίου Ελληνικής Κοινωνιολογικής Εταιρείας «Η Κοινωνιολογία και ο Δημόσιος Ρόλος της στην Εποχή Μεταμόρφωσης του Κόσμου», 2018
Η μουσική είναι ένα από τα πεδία διαμόρφωσης της σύγχρονης υποκειμενικότητας, στο βαθμό που μέσω ... more Η μουσική είναι ένα από τα πεδία διαμόρφωσης της σύγχρονης υποκειμενικότητας, στο βαθμό που μέσω του ήχου και της σύμπραξής του με το λόγο σχηματοποιούνται και τίθενται υπό διαπραγμάτευση οι έμφυλες, εθνικές και σεξουαλικές ταυτότητες. Εξετάζοντας περιπτώσεις αντρών μουσικών που έδρασαν στην Ελλάδα και εξέφρασαν με κάποιο τρόπο μια ομοερωτική επιθυμία, η παρούσα εισήγηση επιδιώκει να διαλευκάνει τους λόγους που παράγουν υποκείμενα με συγκεκριμένα έμφυλα και σεξουαλικά χαρακτηριστικά, και τον τρόπο με τον οποίο τα υποκείμενα αυτά αναπαράγουν-αλλά και αντιστέκονται-στην επικρατούσα εθνική αφήγηση. Λόγω της ιδιάζουσας σχέσης του ομοερωτισμού με το δίπολο κοινοποίηση/αποσιώπηση, η εξέτασή του στο πλαίσιο του δημόσιου λόγου, μέσα στον οποίο εντάσσεται και η μουσική, είναι εφικτή μέσω μιας «επιστημολογίας της ντουλάπας», μιας ψηλάφισης δηλαδή των τρόπων συγκάλυψης, αποσιώπησης, υπαινιγμού και επιλεκτικής αποκάλυψης της ομοερωτικής επιθυμίας. Κεντρική υπόθεση της εισήγησης αυτής είναι πως η ομοερωτική σεξουαλικότητα δεν λειτουργεί στο ελληνικό συγκείμενο μόνο ως απειλή προς την εθνική συνοχή, υποσκάπτοντας τη σταθερότητα της ετεροκανονικής οικογένειας, αλλά συχνά συμμετέχει στην παραγωγή μιας αφήγησης για την ελληνικότητα αρκετά κοινής και διαδεδομένης στο δημόσιο λόγο. Επιχειρείται δηλαδή η ανάδειξη της σύνθετης σχέσης του ομοερωτισμού με την εθνική αφήγηση στην Ελλάδα, έτσι όπως αυτή αποτυπώνεται μέσα και γύρω από τη μουσική και στους λόγους που τη διατρέχουν.
Homoeroticism and nation in Greek music: Νew forms of greekness and sexuality
Μusic is one of the fields wherein contemporary subjectivity is formed, insofar as gender, national and sexual identities take shape and are negotiated through sound and the latter's interaction with language. This presentation's main aim is to investigate the discourses which produce subjects with specific gender and sexual characteristics, by examining the cases of male musicians who acted in Greece and by any means expressed a homoerotic desire, but also to discuss the ways in which these subjects reproduce-and also resist-a dominant national narrative. Bearing in mind the peculiarity of the relation between homoeroticism and the binarism of disclosure/secrecy, the examination of homoerotic desire in public discourse, in which music also partakes, must draw from an "epistemology of the closet", that is, a careful inspection of the ways with which this desire is suppressed, silenced, implied, and selectively disclosed. The central hypothesis here is that homoerotic sexuality in the Greek example does not function only as a threat towards national coherence, undermining the stability of the heteronormative family, but often participates in the production of a type of narrative about greekness, very common and widespread in public discourse. This analysis is also an attempt to point out the complex relation between homoeroticism and national narrative in Greece, and the way this relation is reflected in and around music and the discourses traversing it.
Διπλωματική εργασία, Π.Μ.Σ. «Φύλο, Κοινωνία, Πολιτική», Πάντειο Πανεπιστήμιο Κοινωνικών και Πολιτ... more Διπλωματική εργασία, Π.Μ.Σ. «Φύλο, Κοινωνία, Πολιτική», Πάντειο Πανεπιστήμιο Κοινωνικών και Πολιτικών Σπουδών
Στην παρούσα εργασία γίνεται μια προσπάθεια για την ανίχνευση των πτυχών της αντρικής ομοερωτικής επιθυμίας στην ελληνική μουσική, εξετάζοντας τους τρόπους με τους οποίους η επιθυμία αυτή διαπλέκεται με τις κατηγορίες του φύλου και του έθνους. Λαμβάνοντας ως άξονες της ανάλυσης τις παραπάνω κατηγορίες, δηλαδή το φύλο, τη σεξουαλικότητα και το έθνος, εστιάζει στους τρόπους διαπραγμάτευσης της ομοερωτικής επιθυμίας εντός του λόγου, συγκεκριμένα σε μουσικά έργα και δημιουργούς του 20ού και 21ου αιώνα, και στο δημόσιο λόγο γύρω από αυτούς και αυτά. Με την ομοερωτική επιθυμία ως «σταθερά» εξετάζονται οι ιδιάζουσες πολιτισμικές της παραλλαγές στην Ελλάδα, η εξέλιξή της μέσα στον 20ό αιώνα, μέσα από τα παραδείγματα του Δημήτρη Μητρόπουλου, του Μάνου Χατζιδάκι και του Σταμάτη Κραουνάκη, και η θέση που αυτή λαμβάνει εντός της εθνικής αφήγησης και της διαδικασίας εθνικής κατασκευής. Στη συνέχεια τίθενται στο επίκεντρο της ανάλυσης πιο πρόσφατες μουσικές παραγωγές και εκφράσεις της ομοερωτικής επιθυμίας, οι οποίες φανερώνουν πιο ανάγλυφα την ανάδυση μιας διακριτής ομοφυλόφιλης ταυτότητας στην Ελλάδα μετά το '90 και την πολιτισμική της γενεαλογία. Μια υπόθεση που διατρέχει την εργασία αυτή είναι ότι η ομοερωτική επιθυμία και τα υποκείμενα που την εκφράζουν μέσω της μουσικής έχουν ιστορικά συνεισφέρει στην διαμόρφωση του εθνικού φαντασιακού, δημιουργώντας νέες μορφές ελληνικότητας. Μια ακόμη παρατήρηση στη σχέση έθνους και ομοερωτισμού είναι πως αυτός, ενώ εξοστρακίζεται από τα κεντρικά εθνικά ιδεώδη ως εχθρός της ετεροκανονικότητας, ουσιαστικά παρεισφρύει και «σφραγίζει» κατά κάποιον τρόπο τη διαμόρφωση αυτών των εθνικών ιδεωδών, τουλάχιστον στην περίπτωση της μουσικής παραγωγής. Τέλος, όσον αφορά τις πιο πρόσφατες εκφράσεις του ομοερωτισμού στη μουσική, η αδιάφορη ως εχθρική στάση απέναντι στο έθνος υπογραμμίζεται από την ανάδυση μιας ομοφυλόφιλης ταυτότητας και μιας πολιτικής που φαίνεται να έρχεται σε ρήξη και με εθνικούς λόγους, αλλά και με το παιχνίδι του υπαινιγμού και της αποσιώπησης που διαδραματίζεται στην ομοερωτική μουσική των προηγούμενων δεκαετιών.
Hip hop culture in Greece – and especially rap music – seems to be going through a period of bloo... more Hip hop culture in Greece – and especially rap music – seems to be going through a period of bloom. Since 2010, a new generation of Greek-based non-commercial rap artists has surged in popularity, making rhymes and tunes about their everyday experiences (drugs, sex, nightlife, violence, poverty), while self-producing their records and maintaining a critical stance towards mainstream culture and media. In the lyrics of most artists of the genre, misogynist and homophobic assumptions are frequently reproduced, despite the rappers’ expressed militancy against all forms of authority. The article examines this dissonance – created when sexist language is employed in critiques against power – and traces the intersections of gender, sexuality and political resistance within contemporary non-commercial rap in Greece. The authors focus on the produced masculinities and femininities, on the political subjects interpellated by the lyrics and on points of destabilizing regulatory gender norms. More specifically, they highlight the ways in which heteronormative masculinity is reinforced (even) in ‘politically conscious’ Greek- speaking rap and, within the same music genre, we look for its undoing.
Πρακτικά 6ου Συνεδρίου Ελληνικής Κοινωνιολογικής Εταιρείας «Η Κοινωνιολογία και ο Δημόσιος Ρόλος της στην Εποχή Μεταμόρφωσης του Κόσμου», 2018
Η μουσική είναι ένα από τα πεδία διαμόρφωσης της σύγχρονης υποκειμενικότητας, στο βαθμό που μέσω ... more Η μουσική είναι ένα από τα πεδία διαμόρφωσης της σύγχρονης υποκειμενικότητας, στο βαθμό που μέσω του ήχου και της σύμπραξής του με το λόγο σχηματοποιούνται και τίθενται υπό διαπραγμάτευση οι έμφυλες, εθνικές και σεξουαλικές ταυτότητες. Εξετάζοντας περιπτώσεις αντρών μουσικών που έδρασαν στην Ελλάδα και εξέφρασαν με κάποιο τρόπο μια ομοερωτική επιθυμία, η παρούσα εισήγηση επιδιώκει να διαλευκάνει τους λόγους που παράγουν υποκείμενα με συγκεκριμένα έμφυλα και σεξουαλικά χαρακτηριστικά, και τον τρόπο με τον οποίο τα υποκείμενα αυτά αναπαράγουν-αλλά και αντιστέκονται-στην επικρατούσα εθνική αφήγηση. Λόγω της ιδιάζουσας σχέσης του ομοερωτισμού με το δίπολο κοινοποίηση/αποσιώπηση, η εξέτασή του στο πλαίσιο του δημόσιου λόγου, μέσα στον οποίο εντάσσεται και η μουσική, είναι εφικτή μέσω μιας «επιστημολογίας της ντουλάπας», μιας ψηλάφισης δηλαδή των τρόπων συγκάλυψης, αποσιώπησης, υπαινιγμού και επιλεκτικής αποκάλυψης της ομοερωτικής επιθυμίας. Κεντρική υπόθεση της εισήγησης αυτής είναι πως η ομοερωτική σεξουαλικότητα δεν λειτουργεί στο ελληνικό συγκείμενο μόνο ως απειλή προς την εθνική συνοχή, υποσκάπτοντας τη σταθερότητα της ετεροκανονικής οικογένειας, αλλά συχνά συμμετέχει στην παραγωγή μιας αφήγησης για την ελληνικότητα αρκετά κοινής και διαδεδομένης στο δημόσιο λόγο. Επιχειρείται δηλαδή η ανάδειξη της σύνθετης σχέσης του ομοερωτισμού με την εθνική αφήγηση στην Ελλάδα, έτσι όπως αυτή αποτυπώνεται μέσα και γύρω από τη μουσική και στους λόγους που τη διατρέχουν.
Homoeroticism and nation in Greek music: Νew forms of greekness and sexuality
Μusic is one of the fields wherein contemporary subjectivity is formed, insofar as gender, national and sexual identities take shape and are negotiated through sound and the latter's interaction with language. This presentation's main aim is to investigate the discourses which produce subjects with specific gender and sexual characteristics, by examining the cases of male musicians who acted in Greece and by any means expressed a homoerotic desire, but also to discuss the ways in which these subjects reproduce-and also resist-a dominant national narrative. Bearing in mind the peculiarity of the relation between homoeroticism and the binarism of disclosure/secrecy, the examination of homoerotic desire in public discourse, in which music also partakes, must draw from an "epistemology of the closet", that is, a careful inspection of the ways with which this desire is suppressed, silenced, implied, and selectively disclosed. The central hypothesis here is that homoerotic sexuality in the Greek example does not function only as a threat towards national coherence, undermining the stability of the heteronormative family, but often participates in the production of a type of narrative about greekness, very common and widespread in public discourse. This analysis is also an attempt to point out the complex relation between homoeroticism and national narrative in Greece, and the way this relation is reflected in and around music and the discourses traversing it.
Διπλωματική εργασία, Π.Μ.Σ. «Φύλο, Κοινωνία, Πολιτική», Πάντειο Πανεπιστήμιο Κοινωνικών και Πολιτ... more Διπλωματική εργασία, Π.Μ.Σ. «Φύλο, Κοινωνία, Πολιτική», Πάντειο Πανεπιστήμιο Κοινωνικών και Πολιτικών Σπουδών
Στην παρούσα εργασία γίνεται μια προσπάθεια για την ανίχνευση των πτυχών της αντρικής ομοερωτικής επιθυμίας στην ελληνική μουσική, εξετάζοντας τους τρόπους με τους οποίους η επιθυμία αυτή διαπλέκεται με τις κατηγορίες του φύλου και του έθνους. Λαμβάνοντας ως άξονες της ανάλυσης τις παραπάνω κατηγορίες, δηλαδή το φύλο, τη σεξουαλικότητα και το έθνος, εστιάζει στους τρόπους διαπραγμάτευσης της ομοερωτικής επιθυμίας εντός του λόγου, συγκεκριμένα σε μουσικά έργα και δημιουργούς του 20ού και 21ου αιώνα, και στο δημόσιο λόγο γύρω από αυτούς και αυτά. Με την ομοερωτική επιθυμία ως «σταθερά» εξετάζονται οι ιδιάζουσες πολιτισμικές της παραλλαγές στην Ελλάδα, η εξέλιξή της μέσα στον 20ό αιώνα, μέσα από τα παραδείγματα του Δημήτρη Μητρόπουλου, του Μάνου Χατζιδάκι και του Σταμάτη Κραουνάκη, και η θέση που αυτή λαμβάνει εντός της εθνικής αφήγησης και της διαδικασίας εθνικής κατασκευής. Στη συνέχεια τίθενται στο επίκεντρο της ανάλυσης πιο πρόσφατες μουσικές παραγωγές και εκφράσεις της ομοερωτικής επιθυμίας, οι οποίες φανερώνουν πιο ανάγλυφα την ανάδυση μιας διακριτής ομοφυλόφιλης ταυτότητας στην Ελλάδα μετά το '90 και την πολιτισμική της γενεαλογία. Μια υπόθεση που διατρέχει την εργασία αυτή είναι ότι η ομοερωτική επιθυμία και τα υποκείμενα που την εκφράζουν μέσω της μουσικής έχουν ιστορικά συνεισφέρει στην διαμόρφωση του εθνικού φαντασιακού, δημιουργώντας νέες μορφές ελληνικότητας. Μια ακόμη παρατήρηση στη σχέση έθνους και ομοερωτισμού είναι πως αυτός, ενώ εξοστρακίζεται από τα κεντρικά εθνικά ιδεώδη ως εχθρός της ετεροκανονικότητας, ουσιαστικά παρεισφρύει και «σφραγίζει» κατά κάποιον τρόπο τη διαμόρφωση αυτών των εθνικών ιδεωδών, τουλάχιστον στην περίπτωση της μουσικής παραγωγής. Τέλος, όσον αφορά τις πιο πρόσφατες εκφράσεις του ομοερωτισμού στη μουσική, η αδιάφορη ως εχθρική στάση απέναντι στο έθνος υπογραμμίζεται από την ανάδυση μιας ομοφυλόφιλης ταυτότητας και μιας πολιτικής που φαίνεται να έρχεται σε ρήξη και με εθνικούς λόγους, αλλά και με το παιχνίδι του υπαινιγμού και της αποσιώπησης που διαδραματίζεται στην ομοερωτική μουσική των προηγούμενων δεκαετιών.
Uploads
Homoeroticism and nation in Greek music: Νew forms of greekness and sexuality
Μusic is one of the fields wherein contemporary subjectivity is formed, insofar as gender, national and sexual identities take shape and are negotiated through sound and the latter's interaction with language. This presentation's main aim is to investigate the discourses which produce subjects with specific gender and sexual characteristics, by examining the cases of male musicians who acted in Greece and by any means expressed a homoerotic desire, but also to discuss the ways in which these subjects reproduce-and also resist-a dominant national narrative. Bearing in mind the peculiarity of the relation between homoeroticism and the binarism of disclosure/secrecy, the examination of homoerotic desire in public discourse, in which music also partakes, must draw from an "epistemology of the closet", that is, a careful inspection of the ways with which this desire is suppressed, silenced, implied, and selectively disclosed. The central hypothesis here is that homoerotic sexuality in the Greek example does not function only as a threat towards national coherence, undermining the stability of the heteronormative family, but often participates in the production of a type of narrative about greekness, very common and widespread in public discourse. This analysis is also an attempt to point out the complex relation between homoeroticism and national narrative in Greece, and the way this relation is reflected in and around music and the discourses traversing it.
Στην παρούσα εργασία γίνεται μια προσπάθεια για την ανίχνευση των πτυχών της αντρικής ομοερωτικής επιθυμίας στην ελληνική μουσική, εξετάζοντας τους τρόπους με τους οποίους η επιθυμία αυτή διαπλέκεται με τις κατηγορίες του φύλου και του έθνους. Λαμβάνοντας ως άξονες της ανάλυσης τις παραπάνω κατηγορίες, δηλαδή το φύλο, τη σεξουαλικότητα και το έθνος, εστιάζει στους τρόπους διαπραγμάτευσης της ομοερωτικής επιθυμίας εντός του λόγου, συγκεκριμένα σε μουσικά έργα και δημιουργούς του 20ού και 21ου αιώνα, και στο δημόσιο λόγο γύρω από αυτούς και αυτά. Με την ομοερωτική επιθυμία ως «σταθερά» εξετάζονται οι ιδιάζουσες πολιτισμικές της παραλλαγές στην Ελλάδα, η εξέλιξή της μέσα στον 20ό αιώνα, μέσα από τα παραδείγματα του Δημήτρη Μητρόπουλου, του Μάνου Χατζιδάκι και του Σταμάτη Κραουνάκη, και η θέση που αυτή λαμβάνει εντός της εθνικής αφήγησης και της διαδικασίας εθνικής κατασκευής. Στη συνέχεια τίθενται στο επίκεντρο της ανάλυσης πιο πρόσφατες μουσικές παραγωγές και εκφράσεις της ομοερωτικής επιθυμίας, οι οποίες φανερώνουν πιο ανάγλυφα την ανάδυση μιας διακριτής ομοφυλόφιλης ταυτότητας στην Ελλάδα μετά το '90 και την πολιτισμική της γενεαλογία. Μια υπόθεση που διατρέχει την εργασία αυτή είναι ότι η ομοερωτική επιθυμία και τα υποκείμενα που την εκφράζουν μέσω της μουσικής έχουν ιστορικά συνεισφέρει στην διαμόρφωση του εθνικού φαντασιακού, δημιουργώντας νέες μορφές ελληνικότητας. Μια ακόμη παρατήρηση στη σχέση έθνους και ομοερωτισμού είναι πως αυτός, ενώ εξοστρακίζεται από τα κεντρικά εθνικά ιδεώδη ως εχθρός της ετεροκανονικότητας, ουσιαστικά παρεισφρύει και «σφραγίζει» κατά κάποιον τρόπο τη διαμόρφωση αυτών των εθνικών ιδεωδών, τουλάχιστον στην περίπτωση της μουσικής παραγωγής. Τέλος, όσον αφορά τις πιο πρόσφατες εκφράσεις του ομοερωτισμού στη μουσική, η αδιάφορη ως εχθρική στάση απέναντι στο έθνος υπογραμμίζεται από την ανάδυση μιας ομοφυλόφιλης ταυτότητας και μιας πολιτικής που φαίνεται να έρχεται σε ρήξη και με εθνικούς λόγους, αλλά και με το παιχνίδι του υπαινιγμού και της αποσιώπησης που διαδραματίζεται στην ομοερωτική μουσική των προηγούμενων δεκαετιών.
Homoeroticism and nation in Greek music: Νew forms of greekness and sexuality
Μusic is one of the fields wherein contemporary subjectivity is formed, insofar as gender, national and sexual identities take shape and are negotiated through sound and the latter's interaction with language. This presentation's main aim is to investigate the discourses which produce subjects with specific gender and sexual characteristics, by examining the cases of male musicians who acted in Greece and by any means expressed a homoerotic desire, but also to discuss the ways in which these subjects reproduce-and also resist-a dominant national narrative. Bearing in mind the peculiarity of the relation between homoeroticism and the binarism of disclosure/secrecy, the examination of homoerotic desire in public discourse, in which music also partakes, must draw from an "epistemology of the closet", that is, a careful inspection of the ways with which this desire is suppressed, silenced, implied, and selectively disclosed. The central hypothesis here is that homoerotic sexuality in the Greek example does not function only as a threat towards national coherence, undermining the stability of the heteronormative family, but often participates in the production of a type of narrative about greekness, very common and widespread in public discourse. This analysis is also an attempt to point out the complex relation between homoeroticism and national narrative in Greece, and the way this relation is reflected in and around music and the discourses traversing it.
Στην παρούσα εργασία γίνεται μια προσπάθεια για την ανίχνευση των πτυχών της αντρικής ομοερωτικής επιθυμίας στην ελληνική μουσική, εξετάζοντας τους τρόπους με τους οποίους η επιθυμία αυτή διαπλέκεται με τις κατηγορίες του φύλου και του έθνους. Λαμβάνοντας ως άξονες της ανάλυσης τις παραπάνω κατηγορίες, δηλαδή το φύλο, τη σεξουαλικότητα και το έθνος, εστιάζει στους τρόπους διαπραγμάτευσης της ομοερωτικής επιθυμίας εντός του λόγου, συγκεκριμένα σε μουσικά έργα και δημιουργούς του 20ού και 21ου αιώνα, και στο δημόσιο λόγο γύρω από αυτούς και αυτά. Με την ομοερωτική επιθυμία ως «σταθερά» εξετάζονται οι ιδιάζουσες πολιτισμικές της παραλλαγές στην Ελλάδα, η εξέλιξή της μέσα στον 20ό αιώνα, μέσα από τα παραδείγματα του Δημήτρη Μητρόπουλου, του Μάνου Χατζιδάκι και του Σταμάτη Κραουνάκη, και η θέση που αυτή λαμβάνει εντός της εθνικής αφήγησης και της διαδικασίας εθνικής κατασκευής. Στη συνέχεια τίθενται στο επίκεντρο της ανάλυσης πιο πρόσφατες μουσικές παραγωγές και εκφράσεις της ομοερωτικής επιθυμίας, οι οποίες φανερώνουν πιο ανάγλυφα την ανάδυση μιας διακριτής ομοφυλόφιλης ταυτότητας στην Ελλάδα μετά το '90 και την πολιτισμική της γενεαλογία. Μια υπόθεση που διατρέχει την εργασία αυτή είναι ότι η ομοερωτική επιθυμία και τα υποκείμενα που την εκφράζουν μέσω της μουσικής έχουν ιστορικά συνεισφέρει στην διαμόρφωση του εθνικού φαντασιακού, δημιουργώντας νέες μορφές ελληνικότητας. Μια ακόμη παρατήρηση στη σχέση έθνους και ομοερωτισμού είναι πως αυτός, ενώ εξοστρακίζεται από τα κεντρικά εθνικά ιδεώδη ως εχθρός της ετεροκανονικότητας, ουσιαστικά παρεισφρύει και «σφραγίζει» κατά κάποιον τρόπο τη διαμόρφωση αυτών των εθνικών ιδεωδών, τουλάχιστον στην περίπτωση της μουσικής παραγωγής. Τέλος, όσον αφορά τις πιο πρόσφατες εκφράσεις του ομοερωτισμού στη μουσική, η αδιάφορη ως εχθρική στάση απέναντι στο έθνος υπογραμμίζεται από την ανάδυση μιας ομοφυλόφιλης ταυτότητας και μιας πολιτικής που φαίνεται να έρχεται σε ρήξη και με εθνικούς λόγους, αλλά και με το παιχνίδι του υπαινιγμού και της αποσιώπησης που διαδραματίζεται στην ομοερωτική μουσική των προηγούμενων δεκαετιών.