The Justice and Development Party's (AK Party) more than 13 years rule has ushered in a debat... more The Justice and Development Party's (AK Party) more than 13 years rule has ushered in a debate as to whether the AK Party has become a "dominant party " and if so, whether Turkey is experiencing a new type of party system, a dominant-party system. In this article, we first attempt to denote the terms 'dominant party' and 'dominant-party system,' and to shed light on the distinction between these two terms by drawing on the works of Duverger, Sartori, Pempel, and Greene. This article will then analyse Tur-key's experience under the AK Party to determine whether the AK Party can aptly be categorized as a "dominant party, " and Turkey as having a " dominant-party system. " Relying primarily on Greene's conceptual framework , we contend that it is safe to denote the AK Party as a dominant party and to designate Turkey's political system as a " dominant party system. "
The constitutional referendum of September 2010 was a historic moment and a milestone in modern T... more The constitutional referendum of September 2010 was a historic moment and a milestone in modern Turkey’s democratization journey. Serving as the public’s “final say” on the question of democracy in Turkey and paving the way for a new civilian constitution, the referendum will have far-reaching consequences for civil-military relations, independence of the judicial system, and institutionalization of democracy in Turkey. This study investigates the consequences of the referendum for the shaping of the political scene in Turkey by analyzing the political parties’ campaign strategies, voting patterns, voter preferences, and likely scenarios for the June 2011 general elections. The report is divided into four main parts that tackle the main questions that the referendum of 2010 raised. First, what is the significance of the September 2010 constitutional referendum in Turkey? Second, what campaign strategies were most effective during the referendum? Third, what can be deduced from the voting patterns and voter preferences? Fourth, what can we predict about the June 2011 general Elections based on voter behaviors during the constitutional referendum of 2010? The study of the September 2010 constitutional referendum results revealed significant clues as to what could be the results of the June 2011 general elections. The AK Party’s referendum campaign strategy, constructed around “democratic freedoms,” resonated strongly among voters in Turkey. Having analyzed the geographic distribution of votes during the referendum, this report demonstrates that the opposition parties took the risk of becoming merely local or regional parties while the AK Party was the only party with the political discourse that would address the themes that concerned voters across Turkey. The June 2011 general elections may prove to be the most important elections in Turkey’s recent electoral history. Just as a strong preference for “democratic freedoms” among voters became clear during the referendum, the upcoming general election in Turkey is poised to determine who is to survive Turkey’s political landscape over the next decade.
The political squabbling between 4 major Turkish political parties; AK Party, CHP, MHP and BDP ar... more The political squabbling between 4 major Turkish political parties; AK Party, CHP, MHP and BDP are gradually increasing through the upcoming 12 June 2011 general elections. The heat of the discussions is closely related with the significant role of the upcoming elections. The election results will directly affect the futures of these political parties, the positions of the bureaucratic and political actors, and the public opinion through drafting the new constitution. As a result these parties are struggling to shape the new constitution according to their perspectives and the vital importance of the new constitution increase the importance of the vote percentages and deputy numbers of these parties. In this respect, this policy brief discusses the political meaning of 12 June 2011 general elections with regards to the future of 4 major political parties (AK Party, CHP, MHP and BDP) entering the elections. In particular, it examines the positions and internal dynamics of political parties in the election process with reference to several historical movements in contemporary Turkish politics.
Cumhuriyetin kuruluşundan beri Türkiye’nin bir Kürt meselesi hep var olageldi. Önceleri, ağırlıkl... more Cumhuriyetin kuruluşundan beri Türkiye’nin bir Kürt meselesi hep var olageldi. Önceleri, ağırlıklı olarak entegrasyon ve geri kalmışlık kaygılarıyla ele alınan bu sorun, 1980’lerden itibaren, PKK’nın ortaya çıkmasıyla bir güvenlik sorunu olarak ele alınmaya başlanmıştır. Böylece terör örgütü, Kürt sorununun karmaşık dinamiklerini unutturan bir işlev görmüştür. Güvenlik perspektifinin hâkim olduğu 1990’lı yıllar boyunca, OHAL yönetiminde Kürt sorunu teröre indirgenerek yönetilmeye çalışılmıştır. Çeyrek yüzyıldır, Kürt sorununu algılamamızı toptan değiştirecek birçok gelişme yaşanmasına rağmen, kamu otoritesinin soruna yaklaşımında terörle mücadele perspektifi ağırlığını korumaya devam etmektedir. Oysa bu yıllar boyunca, Türkiye’de ve bölgede, kamu otoritesinin soruna yaklaşımını gözden geçirmesini zorunlu kılan birçok gelişme yaşanmıştır. 1990’dan bu yana Kürt meselesine yaslanarak faaliyet gösteren siyasi hareketin söylem ve politikaları sorunu dönüştürmüş durumdadır. Zorunlu göç, Türkiye’nin ve Kürtlerin demografik yapısını radikal bir değişikliğe uğratarak ülkenin her tarafında Kürt meselesini hissedilir hale getirmiştir. 1999 yılında Öcalan’ın yakalanması PKK’nın söylem ve faaliyetlerinde ciddi bir dönüşüme yol açmış ve terör örgütünün kaderini uluslar arası çıkar dengelerindeki işlevine bağımlı kılarak yönetilmesini zorlaştırmıştır. Son olarak, 2000’li yıllarla beraber, Kuzey Irak’taki Kürtlerin özerk bir siyasi yapılanmaya sahip olmaları, Kürt sorununun bir “Kürdistan sorununa” dönüşmesi riskini doğurmuş durumdadır. Yaşanan gelişmeleri yönetebilecek dinamik bir devlet aklının ortaya çıkmamış olması sorunun boyutlarını arttırarak, birlik ve bütünlüğü tehdit eden bir yapıya yol açmıştır. Öte yandan Kürtlerin sözcülüğü iddiasıyla faaliyet gösteren kesimlerin etno-seküler bir söylemle birlik ve beraberliğin zihinsel iklimini tahrip eden kimlikçi siyasetleri, sorunun daha da derinleşmesine yol açmıştır. Kürt meselesinin kalıcı çözümü, bugüne kadar uygulanan stratejilere alternatif yeni stratejiler geliştirmekten geçmektedir. Sorun gün geçtikçe yönetilemez bir hal almakta ve Türkiye’nin geleceğini esir alan bir işlev görmektedir. Bu çerçevede, Kürt sorununu oluşturan karmaşık süreçlerle yüzleşebilecek kapsamlı bir çözüm paketinin eş zamanlı olarak yürürlüğe konması gerekmektedir. Güvenlik tedbirleriyle beraber demokratik reformların gerçekleştirildiği, farklılık taleplerinin karşılanmasıyla beraber kardeşlik hukukunun tahkim edildiği, ekonomik tedbirlerle beraber siyasi tedbirlerin alındığı kapsamlı bir çözüm programı, birlik ve beraberliği sağlayarak, Türkiye’nin ciddi bir kriz olarak gördüğü bu sorunu büyük bir fırsata dönüştürebilir. Bu analizde öncelikle, Kürt sorununun dinamiklerini oluşturan siyasi ve sosyolojik süreçler irdeleniyor. Ardından, bu süreçleri iyi yönetemeyerek sorunun büyümesine yol açan iki perspektif değerlendiriliyor. Son olarak, kapsamlı ve etkili bir çözüm için uygulanması gereken dört ana politika değişikliği üzerinde duruluyor.
Bugüne kadar, Türk siyasal yaşamında Kürtlüğe referansla siyaset yapan birçok parti kuruldu. Hale... more Bugüne kadar, Türk siyasal yaşamında Kürtlüğe referansla siyaset yapan birçok parti kuruldu. Halen varlığını sürdüren birçok parti bulunuyor. Ancak bu partilerin hiçbirisi, hem zamana dayanıklılık hem de tabandan destek bulma anlamında, DTP ile temsil edilen siyasal gelenek kadar etkili olamadı. DTP’nin selefi olan Kürt siyasal hareketinin temsilcileri, devletin Kürt politikasını etkilemek amacıyla, 1990’dan başlayarak, legal siyasal zemini ve seçime dayalı ‘temsil siyaseti’ni kullanmayı denediler. Bu tercih, harekete yeni mevziler ve fırsatlar kazandırarak, Kürt siyasetinin gelişiminde yeni bir dönemeci teşkil etti. Temsil siyaseti, Kürt siyasal hareketine ulusal ve küresel siyasal zeminlerde Kürt sorununun dillendirilmesi, hareketi destekleyecek örgütsel yapının güçlendirilmesi ve Kürt siyasal iddialarının, legal zeminlerdeki dokunulmazlıklarla koruma çemberine alınması gibi imkânlar sağladı. Kürt sorunu ekseninde siyaset yapmak üzere yola çıkan Kürt legal siyasal oluşumu’nun (KLSO) varlık meşruiyeti, “dağ dışında bir alternatif yaratmak”tı. Yirmi yılı bulan serüveninde, zaman zaman bu misyonu gerçekleştireceği konusunda umut oluşturan KLSO’nun, son tahlilde bunu başaramadığı ortadadır. Bu sonucun ortaya çıkmasının kendisinden kaynaklanan gerekçeleri olduğu gibi, yolculuğunun hemen her anında, devletin ve PKK’nın baskısını üzerinde hissetmesinin de etkisi vardır. Bu analizde, sırasıyla Halkın Emek Partisi (HEP), Demokrasi Partisi (DEP), Halkın Demokrasi Partisi (HADEP), Demokratik Halk Partisi (DEHAP) ve Demokratik Toplum Partisi (DTP) tarafından temsil edilen bu legal siyasal gelenek ele alınacaktır.
Cumhuriyet Halk Partisi, Cumhuriyet’in en eski partisi olmanın yanı sıra 2010 yılından itibaren i... more Cumhuriyet Halk Partisi, Cumhuriyet’in en eski partisi olmanın yanı sıra 2010 yılından itibaren içerisine girdiği değişim süreci itibariyle de parlamenter siyasetin en genç aktörü konumundadır. Deniz Baykal’ın istifası ve Kemal Kılıçdaroğlu’nun CHP Genel Başkanı olmasıyla başlayan süreçte gündeme gelen “siyaset arayışı”, partideki yeni yönetici kompozisyonu ve parti tabanının değişim ihtiyacına ikna olmaması gibi faktörlerin etkisiyle yerini herkesi memnun etmeye çalışan bir “arayış siyaseti”ne bırakmış gözükmektedir. 2010 yılından beri CHP siyasetine dair yorumlarda ve değerlendirmelerde en çok rastlanan kavram olan değişim, Türkiye’nin 63 yıllık çok partili sistem deneyimi süresince rejimin kurucu partisinin gündeminde dönem dönem yer bulmuştur. 1960’ların sonundan itibaren Ortanın Solu Demokratik Sol siyasetiyle birlikte tarihinde ilk kez devlet-toplum geriliminde sivillerin yanında yer alan CHP, Soğuk Savaş’ın son yıllarında Türkiye solunu sivil bir mecraya oturtan SHP bünyesinde ikinci bir siyaset deneyimi gerçekleştirmiş; son olarak da Deniz Baykal’ın yönetiminde yükselen kimlik siyasetlerine karşı rejimin irtica ve bölünme korkularının temsilcisi olarak işlev görmüştür. Kemal Kılıçdaroğlu’nun görevde olduğu dönem ise CHP siyasetinin hızla değişen Türkiye siyasetine ayak uydurma arzusu ve eski dönemden kendisine miras kalan seçmen grubunun çıkarlarını temsil ettiğini kanıtlama ihtiyacı arasında savrulan bir parti profili ortaya koydu. Böylece CHP, sivilleşme, lâiklik, Kürt meselesi ve Kemalizm gibi kendi geçmişi ve AK Parti iktidarının ön plana çıkardığı alanlarda gösterdiği performansla birbirine taban tabana zıt beklenti ve dünya görüşleri olan kesimleri tatmin ve temsil etme çabasına girdi. Bu durum, CHP politikalarında ilkesel pozisyonların, konjonktürel tavırların gölgesinde kalmasını beraberinde getirdi. Türkiye’nin yerel ve genel seçimler ile Cumhurbaşkanı seçimi için üç kez sandığa gideceği 2014-2015 dönemi, Cumhuriyet Halk Partisi’nde 2010 yılından beri gündemi meşgul eden değişim tartışmalarının akıbetine doğrudan etki edecektir. Partinin güçlü bir seçim performansı ortaya koyması, Kılıçdaroğlu ve sosyal demokratların temsil ettiği reformcu ve sivil eğilimi güçlendirebilecekse de sandıktan çıkacak olumsuz bir tablonun CHP’yi yeniden ‘militan’ bir siyaset anlayışına yönlendirme potansiyeline sahiptir.
CHP Genel Başkanı Deniz Baykal’la ilgili internet sitelerine düşen görüntüler, CHP’nin ve siyaset... more CHP Genel Başkanı Deniz Baykal’la ilgili internet sitelerine düşen görüntüler, CHP’nin ve siyasetin gündemini bir anda değiştirdi. Deniz Baykal, CHP Genel Başkanlığından istifa etti; CHP’nin yetkili organlarının desteğini arkasına alan Kemal Kılıçdaroğlu genel başkanlık için adaylığını ilan etti ve 33. Olağan Kurultayda CHP’nin yeni Genel Başkanı olarak seçildi. CHP’deki liderlik değişimi, CHP’nin süregelen siyasetinden farklı kesimlerin farklı sebeplerden dolayı duyduğu rahatsızlığı ve yeni siyaset imkânlarına dair beklentiyi ortaya çıkardı. Bu beklentilerin ne kadar kalıcı ve gerçekçi olduğunu, mevcut dinamizmin sandığa ne ölçüde tahvil edileceğini zaman gösterecek. CHP’nin önümüzdeki döneminin, Kılıçdaroğlu ismiyle anılacak dördüncü bir tecrübeye mi yol açacağı, yoksa ‘Baykal sonrası dönem’ olarak mı anılacağı, henüz belli değil. Ancak, bu noktada, CHP’nin yeni yönetiminin bu liderlik değişiminin neden gerçekleştiğine, değişikliğin neden bu kadar yüksek bir heyecan oluşturduğuna ve bu heyecanı yedeğine alan bir siyasi iradenin siyasal yaşamı olumlu yönde değiştirebilme potansiyeline dair teşhisinin belirleyici olacağı açıktır. Başka bir deyişle, CHP yönetimi, liderlik değişiminin CHP’nin kendisine atfedilen yeni siyasal rolleri daha iyi gerçekleştirebilmesi için büyük bir imkân sunduğunu idrak ettiği ölçüde bu dönem, CHP tarihinde dördüncü bir siyasal tecrübeye yol açabilir. Elinizdeki çalışma, öncelikle, kuruluşundan bugüne CHP’nin, hangi dönemde ne tür önceliklerle siyaset yürüttüğüne bakarak, Baykal dönemi üzerinde yoğunlaşmaktadır. Çalışmada, ayrıca CHP’deki değişimi zorunlu kılan siyasal koşullara, CHP’den ne beklendiğine ve Kılıçdaroğlu liderliğindeki yeni CHP’nin bunu gerçekleştirmek için sahip olduğu imkân ve zorluklara değinilecektir.
The Gezi protests were one of the most striking social-political developments in Turkey in recent... more The Gezi protests were one of the most striking social-political developments in Turkey in recent years. The Gezi protests triggered serious social fault lines, which will continue to occupy Turkey’s social-political agenda in the future. What had started in late May 2013 as a protest against The Taksim Square Pedestrianization Project of Gezi Park located in Istanbul’s’ Beyoğlu District turned into a widespread anti-government rally, drawing immediate national and international attention.
To fully understand the widespread social protests and mobilization that ensued – analyzing this historic event from different perspectives - is necessary. Observers questioned what were the deeper motives behind these protests; what triggered these protests to explode into a widespread movement; what were the political, ideological, and social profiles of these protesters; and finally what were their objectives.
This study aims to determine the political and sociological dynamics behind the Gezi protests and their possible political reverberations. Within this scope, this research is based on interviews carried out with protesters in four metropolitan cities (İstanbul, Ankara, İzmir, and Eskişehir); the research team’s observation notes in the areas of protest; slogans of protesters; the leaflets distributed during the protests; and the analysis of discourses adopted towards protests by the media and politicians.
MHP’nin 12 Eylül 2010 referandumunda ‘Hayır’ tutumunu benimsemesi, İç Anadolu’daki seçmeninin bir... more MHP’nin 12 Eylül 2010 referandumunda ‘Hayır’ tutumunu benimsemesi, İç Anadolu’daki seçmeninin bir kısmında ciddi rahatsızlıklar oluşturdu. MHP’nin ülkücü değerlere sahip seçmeni, partinin ‘Hayır’ kararını eleştirerek, referandumu destekleyeceğini duyurdu. Bu rahatsızlık ve tartışmanın kamuoyuna açık bir şekilde dillendirilmesi, pek çok soruyu gündeme getirdi: MHP’de siyasal tutumları birbirinden farklı seçmen blokları mı vardı? Farklı seçmen blokları, hangi siyasi başlıklarda aynı, hangilerinde farklı tutumu benimsiyordu? MHP’deki taban farklılığı, coğrafi bir konumlanmaya indirgenebilir miydi? MHP, bu farklı eğilimlere sahip seçmenini hangi söylem ve enstrümanlarla bir arada tutmayı başarıyordu? Elinizdeki çalışma, bu sorular akılda tutularak, Orta Anadolu ‘muhafazakâr milliyetçiliği’ ile 1990’lar sonrası Güney sahil şeridi ve Batı Ege’de ortaya çıkan ‘tepkisel milliyetçilik’ anlayışları arasındaki benzerlik ve farklılıkları anlamaya yönelik bir çabayla hazırlandı. 14 ilde 83 MHP’li katılımcıyla yapılan görüşmeler, mezkûr soru ve arayışlara cevap teşkil edecek önemli bulgular sağladı. Bulgular, MHP tabanında, belli başlıklarda görüş farklılıklarının mevcut olduğunu ancak bu farklılıkların siyasi tutumlara yansıyacak bir ayrışma veya taban ikiliği düzeyinde olmadığını göstermektedir. MHP tabanının ayrışma alanını oluşturan yaşam tarzı tartışmaları ve farklılaşma alanını teşkil eden Türklüğün ve milliyetçiliğin tanımı ve İslam’ın milliyetçilik anlayışındaki yeri gibi konular, seçmenin siyasi tutumu üzerinde belirleyici olmaktan uzaktır. MHP seçmeni arasındaki görüş farklılıkları, seçmen bloklarını coğrafi veya ideolojik eksenler üzerinden ayrıştırmaya izin vermemektedir. Öte yandan, son on yılın siyasal gündemini belirleyen ve siyasi partileri pozisyon almaya iten, asker-siyaset ilişkileri, askeri personele yönelik darbeye teşebbüs davaları, Kürt sorununun çözümüne ve PKK’nın silahsızlandırılmasına yönelik Çözüm Süreci ve aktif dış politika gibi başlıklarda, MHP tabanında şüpheye yer bırakmayacak bir ortak algı ve tutum söz konusudur. Bu tablo, MHP’nin, statüko ve değişime direnç hattında tabanını tahkim ettiğini ortaya koymaktadır. Bu gün itibariyle, katılımcılarla gerçekleştirilen görüşmelere de yansıdığı üzere, MHP’nin taban ikiliği son bulmuş görünmektedir.
Bu çalışma, Gezi eylemlerinin sürdüğü dört şehirdeki (İstanbul, Ankara, İzmir, Eskişehir) eylemci... more Bu çalışma, Gezi eylemlerinin sürdüğü dört şehirdeki (İstanbul, Ankara, İzmir, Eskişehir) eylemcilerle gerçekleştirilen birebir derinlemesine mülakatların analiz edilmesine; eylemler süresince ve eylemler epey sönümlenmişken eylemler hakkında üretilen söylemin siyasal bir değerlendirmeye tabi tutulmasına; siyasi partilerin eylemlere ilişkin söylem ve politikalarındaki değişim ve sürekliliğin tahlil edilmesine ve son olarak da eylemlere ilişkin bütün bu katmanların ürettiği-üreteceği muhtemel siyasi yansımalara ışık tutmaya çalışmaktadır.
The general and presidential elections of 24 June 2018 in Turkey were one of the most important e... more The general and presidential elections of 24 June 2018 in Turkey were one of the most important elections in the modern history of the country in many ways. First of all, the elections were based on a series of new regulations that would shape the voters’ attitudes. Also, the elections were a systemic prerequisite for the newly established presidential system to take effect, which had a national approval through 16 April 2017 referendum. The elections were also distinguished with the rare alliances it contained. The People’s Alliance (Cumhur İttifakı) consisted in Erdoğan’s Justice and Development Party (AK Parti) and Bahçeli’s Nationalist Movement Party (MHP), and worked to bring Erdoğan to the office, to embrace and run the new system effectively. On the opposite side there were a coalition and a single party, the coalition naming itself Nation’s Alliance (Millet İttifakı) and consisting in an alliance of Republican People’s Party (CHP), Good Party (İYİ Parti) and Felicity Party (Saadet Partisi); while the People’s Democratic Party (HDP) ran by itself. They came together to either oust Erdoğan in the running for pres- ident or at least gain the majority in the parliament to force a systemic balance over Erdoğan through the parliament. In this article, I will first elaborate on the critical political developments observed between what is known as the “2007 Presidential Crisis” and 24 June 2014 elections, along with their impact upon the changes in political system. Then, I will put forward some arguments on the possible political and social consequences of the 2018 elections in the short, medium and the long run.
Keywords: The New Political System in Turkey, The People’s Alliance, The Nation’s Alliance, Voter’s Behavior, The Conservative-Nationalist Axis, Identity Politics.
On July 15, 2016, Turkey witnessed the most bloody military coup attempt in its history, and for ... more On July 15, 2016, Turkey witnessed the most bloody military coup attempt in its history, and for the first time it was repulsed by the resistance of society, political actors, and state institutions. In the two years since then, instead of examining this attempt from the perspective of Turkey's military coup traditions or civil-military relations literature, the July 15 coup attempt has largely been seen through the lens of FETÖ and the power struggle between FETÖ and the Justice and Development Party (AK Party). This study goes beyond this rudimentary and reductionist readings of the July 15 coup attempt that reduce it to a disagreement between two former allies. Instead, it looks at it through the political, sociological and institutional contexts that rendered this attempt first possible and then unsuccessful at the same time.
Although a lot has been said about the Gezi protests, analyses of the events consistently failed ... more Although a lot has been said about the Gezi protests, analyses of the events consistently failed on two particular issues. First, in their efforts to analyze the dynamics behind the protests, analysts failed to distinguish the immediate triggers of the demonstrations from the more rooted causes of discontent. Second, the diverse and transforming makeup of the protesters was overlooked. Te underlying assumption was that Gezi protesters were a homogenous group even as the crowds increased during the course of the demonstrations. This article offers an alternative perspective in analyzing the makeup and the motivation of the protesters.
The Justice and Development Party's (AK Party) more than 13 years rule has ushered in a debate as... more The Justice and Development Party's (AK Party) more than 13 years rule has ushered in a debate as to whether the AK Party has become a "dominant party " and if so, whether Turkey is experiencing a new type of party system, a dominant-party system. In this article, we first attempt to denote the terms 'dominant party' and 'dominant-party system,' and to shed light on the distinction between these two terms by drawing on the works of Duverger, Sartori, Pempel, and Greene. This article will then analyse Tur-key's experience under the AK Party to determine whether the AK Party can aptly be categorized as a "dominant party, " and Turkey as having a " dominant-party system. " Relying primarily on Greene's conceptual framework , we contend that it is safe to denote the AK Party as a dominant party and to designate Turkey's political system as a " dominant party system. "
The context of and the meaning conferred upon the local elections led it to be fought in a refera... more The context of and the meaning conferred upon the local elections led it to be fought in a referandum-like atmosphere. Prior to the March 30 local elections, various scenarios put forward both for the governing AK Party and the opposition parties, which largely remained unfulfilled on the elections day. As the local elections is over, a sound analysis of the elec-tion's context, results, and possible implications is warranted. Despite the rapid and dramatic transformation that Turkey has undergone over the last decade, particularly since 2007, no such dramatic shift in the voters' behaviors has occurred. This article argues that this is because of the dominance of the identity-politics, over all other issues, that shaped the content and context of the elections. It further claims insofar as this dominance continues to prevail over other concerns in the elections, no major change should be expected in the voters' inclinations and behaviors.
The Justice and Development Party's (AK Party) more than 13 years rule has ushered in a debat... more The Justice and Development Party's (AK Party) more than 13 years rule has ushered in a debate as to whether the AK Party has become a "dominant party " and if so, whether Turkey is experiencing a new type of party system, a dominant-party system. In this article, we first attempt to denote the terms 'dominant party' and 'dominant-party system,' and to shed light on the distinction between these two terms by drawing on the works of Duverger, Sartori, Pempel, and Greene. This article will then analyse Tur-key's experience under the AK Party to determine whether the AK Party can aptly be categorized as a "dominant party, " and Turkey as having a " dominant-party system. " Relying primarily on Greene's conceptual framework , we contend that it is safe to denote the AK Party as a dominant party and to designate Turkey's political system as a " dominant party system. "
The constitutional referendum of September 2010 was a historic moment and a milestone in modern T... more The constitutional referendum of September 2010 was a historic moment and a milestone in modern Turkey’s democratization journey. Serving as the public’s “final say” on the question of democracy in Turkey and paving the way for a new civilian constitution, the referendum will have far-reaching consequences for civil-military relations, independence of the judicial system, and institutionalization of democracy in Turkey. This study investigates the consequences of the referendum for the shaping of the political scene in Turkey by analyzing the political parties’ campaign strategies, voting patterns, voter preferences, and likely scenarios for the June 2011 general elections. The report is divided into four main parts that tackle the main questions that the referendum of 2010 raised. First, what is the significance of the September 2010 constitutional referendum in Turkey? Second, what campaign strategies were most effective during the referendum? Third, what can be deduced from the voting patterns and voter preferences? Fourth, what can we predict about the June 2011 general Elections based on voter behaviors during the constitutional referendum of 2010? The study of the September 2010 constitutional referendum results revealed significant clues as to what could be the results of the June 2011 general elections. The AK Party’s referendum campaign strategy, constructed around “democratic freedoms,” resonated strongly among voters in Turkey. Having analyzed the geographic distribution of votes during the referendum, this report demonstrates that the opposition parties took the risk of becoming merely local or regional parties while the AK Party was the only party with the political discourse that would address the themes that concerned voters across Turkey. The June 2011 general elections may prove to be the most important elections in Turkey’s recent electoral history. Just as a strong preference for “democratic freedoms” among voters became clear during the referendum, the upcoming general election in Turkey is poised to determine who is to survive Turkey’s political landscape over the next decade.
The political squabbling between 4 major Turkish political parties; AK Party, CHP, MHP and BDP ar... more The political squabbling between 4 major Turkish political parties; AK Party, CHP, MHP and BDP are gradually increasing through the upcoming 12 June 2011 general elections. The heat of the discussions is closely related with the significant role of the upcoming elections. The election results will directly affect the futures of these political parties, the positions of the bureaucratic and political actors, and the public opinion through drafting the new constitution. As a result these parties are struggling to shape the new constitution according to their perspectives and the vital importance of the new constitution increase the importance of the vote percentages and deputy numbers of these parties. In this respect, this policy brief discusses the political meaning of 12 June 2011 general elections with regards to the future of 4 major political parties (AK Party, CHP, MHP and BDP) entering the elections. In particular, it examines the positions and internal dynamics of political parties in the election process with reference to several historical movements in contemporary Turkish politics.
Cumhuriyetin kuruluşundan beri Türkiye’nin bir Kürt meselesi hep var olageldi. Önceleri, ağırlıkl... more Cumhuriyetin kuruluşundan beri Türkiye’nin bir Kürt meselesi hep var olageldi. Önceleri, ağırlıklı olarak entegrasyon ve geri kalmışlık kaygılarıyla ele alınan bu sorun, 1980’lerden itibaren, PKK’nın ortaya çıkmasıyla bir güvenlik sorunu olarak ele alınmaya başlanmıştır. Böylece terör örgütü, Kürt sorununun karmaşık dinamiklerini unutturan bir işlev görmüştür. Güvenlik perspektifinin hâkim olduğu 1990’lı yıllar boyunca, OHAL yönetiminde Kürt sorunu teröre indirgenerek yönetilmeye çalışılmıştır. Çeyrek yüzyıldır, Kürt sorununu algılamamızı toptan değiştirecek birçok gelişme yaşanmasına rağmen, kamu otoritesinin soruna yaklaşımında terörle mücadele perspektifi ağırlığını korumaya devam etmektedir. Oysa bu yıllar boyunca, Türkiye’de ve bölgede, kamu otoritesinin soruna yaklaşımını gözden geçirmesini zorunlu kılan birçok gelişme yaşanmıştır. 1990’dan bu yana Kürt meselesine yaslanarak faaliyet gösteren siyasi hareketin söylem ve politikaları sorunu dönüştürmüş durumdadır. Zorunlu göç, Türkiye’nin ve Kürtlerin demografik yapısını radikal bir değişikliğe uğratarak ülkenin her tarafında Kürt meselesini hissedilir hale getirmiştir. 1999 yılında Öcalan’ın yakalanması PKK’nın söylem ve faaliyetlerinde ciddi bir dönüşüme yol açmış ve terör örgütünün kaderini uluslar arası çıkar dengelerindeki işlevine bağımlı kılarak yönetilmesini zorlaştırmıştır. Son olarak, 2000’li yıllarla beraber, Kuzey Irak’taki Kürtlerin özerk bir siyasi yapılanmaya sahip olmaları, Kürt sorununun bir “Kürdistan sorununa” dönüşmesi riskini doğurmuş durumdadır. Yaşanan gelişmeleri yönetebilecek dinamik bir devlet aklının ortaya çıkmamış olması sorunun boyutlarını arttırarak, birlik ve bütünlüğü tehdit eden bir yapıya yol açmıştır. Öte yandan Kürtlerin sözcülüğü iddiasıyla faaliyet gösteren kesimlerin etno-seküler bir söylemle birlik ve beraberliğin zihinsel iklimini tahrip eden kimlikçi siyasetleri, sorunun daha da derinleşmesine yol açmıştır. Kürt meselesinin kalıcı çözümü, bugüne kadar uygulanan stratejilere alternatif yeni stratejiler geliştirmekten geçmektedir. Sorun gün geçtikçe yönetilemez bir hal almakta ve Türkiye’nin geleceğini esir alan bir işlev görmektedir. Bu çerçevede, Kürt sorununu oluşturan karmaşık süreçlerle yüzleşebilecek kapsamlı bir çözüm paketinin eş zamanlı olarak yürürlüğe konması gerekmektedir. Güvenlik tedbirleriyle beraber demokratik reformların gerçekleştirildiği, farklılık taleplerinin karşılanmasıyla beraber kardeşlik hukukunun tahkim edildiği, ekonomik tedbirlerle beraber siyasi tedbirlerin alındığı kapsamlı bir çözüm programı, birlik ve beraberliği sağlayarak, Türkiye’nin ciddi bir kriz olarak gördüğü bu sorunu büyük bir fırsata dönüştürebilir. Bu analizde öncelikle, Kürt sorununun dinamiklerini oluşturan siyasi ve sosyolojik süreçler irdeleniyor. Ardından, bu süreçleri iyi yönetemeyerek sorunun büyümesine yol açan iki perspektif değerlendiriliyor. Son olarak, kapsamlı ve etkili bir çözüm için uygulanması gereken dört ana politika değişikliği üzerinde duruluyor.
Bugüne kadar, Türk siyasal yaşamında Kürtlüğe referansla siyaset yapan birçok parti kuruldu. Hale... more Bugüne kadar, Türk siyasal yaşamında Kürtlüğe referansla siyaset yapan birçok parti kuruldu. Halen varlığını sürdüren birçok parti bulunuyor. Ancak bu partilerin hiçbirisi, hem zamana dayanıklılık hem de tabandan destek bulma anlamında, DTP ile temsil edilen siyasal gelenek kadar etkili olamadı. DTP’nin selefi olan Kürt siyasal hareketinin temsilcileri, devletin Kürt politikasını etkilemek amacıyla, 1990’dan başlayarak, legal siyasal zemini ve seçime dayalı ‘temsil siyaseti’ni kullanmayı denediler. Bu tercih, harekete yeni mevziler ve fırsatlar kazandırarak, Kürt siyasetinin gelişiminde yeni bir dönemeci teşkil etti. Temsil siyaseti, Kürt siyasal hareketine ulusal ve küresel siyasal zeminlerde Kürt sorununun dillendirilmesi, hareketi destekleyecek örgütsel yapının güçlendirilmesi ve Kürt siyasal iddialarının, legal zeminlerdeki dokunulmazlıklarla koruma çemberine alınması gibi imkânlar sağladı. Kürt sorunu ekseninde siyaset yapmak üzere yola çıkan Kürt legal siyasal oluşumu’nun (KLSO) varlık meşruiyeti, “dağ dışında bir alternatif yaratmak”tı. Yirmi yılı bulan serüveninde, zaman zaman bu misyonu gerçekleştireceği konusunda umut oluşturan KLSO’nun, son tahlilde bunu başaramadığı ortadadır. Bu sonucun ortaya çıkmasının kendisinden kaynaklanan gerekçeleri olduğu gibi, yolculuğunun hemen her anında, devletin ve PKK’nın baskısını üzerinde hissetmesinin de etkisi vardır. Bu analizde, sırasıyla Halkın Emek Partisi (HEP), Demokrasi Partisi (DEP), Halkın Demokrasi Partisi (HADEP), Demokratik Halk Partisi (DEHAP) ve Demokratik Toplum Partisi (DTP) tarafından temsil edilen bu legal siyasal gelenek ele alınacaktır.
Cumhuriyet Halk Partisi, Cumhuriyet’in en eski partisi olmanın yanı sıra 2010 yılından itibaren i... more Cumhuriyet Halk Partisi, Cumhuriyet’in en eski partisi olmanın yanı sıra 2010 yılından itibaren içerisine girdiği değişim süreci itibariyle de parlamenter siyasetin en genç aktörü konumundadır. Deniz Baykal’ın istifası ve Kemal Kılıçdaroğlu’nun CHP Genel Başkanı olmasıyla başlayan süreçte gündeme gelen “siyaset arayışı”, partideki yeni yönetici kompozisyonu ve parti tabanının değişim ihtiyacına ikna olmaması gibi faktörlerin etkisiyle yerini herkesi memnun etmeye çalışan bir “arayış siyaseti”ne bırakmış gözükmektedir. 2010 yılından beri CHP siyasetine dair yorumlarda ve değerlendirmelerde en çok rastlanan kavram olan değişim, Türkiye’nin 63 yıllık çok partili sistem deneyimi süresince rejimin kurucu partisinin gündeminde dönem dönem yer bulmuştur. 1960’ların sonundan itibaren Ortanın Solu Demokratik Sol siyasetiyle birlikte tarihinde ilk kez devlet-toplum geriliminde sivillerin yanında yer alan CHP, Soğuk Savaş’ın son yıllarında Türkiye solunu sivil bir mecraya oturtan SHP bünyesinde ikinci bir siyaset deneyimi gerçekleştirmiş; son olarak da Deniz Baykal’ın yönetiminde yükselen kimlik siyasetlerine karşı rejimin irtica ve bölünme korkularının temsilcisi olarak işlev görmüştür. Kemal Kılıçdaroğlu’nun görevde olduğu dönem ise CHP siyasetinin hızla değişen Türkiye siyasetine ayak uydurma arzusu ve eski dönemden kendisine miras kalan seçmen grubunun çıkarlarını temsil ettiğini kanıtlama ihtiyacı arasında savrulan bir parti profili ortaya koydu. Böylece CHP, sivilleşme, lâiklik, Kürt meselesi ve Kemalizm gibi kendi geçmişi ve AK Parti iktidarının ön plana çıkardığı alanlarda gösterdiği performansla birbirine taban tabana zıt beklenti ve dünya görüşleri olan kesimleri tatmin ve temsil etme çabasına girdi. Bu durum, CHP politikalarında ilkesel pozisyonların, konjonktürel tavırların gölgesinde kalmasını beraberinde getirdi. Türkiye’nin yerel ve genel seçimler ile Cumhurbaşkanı seçimi için üç kez sandığa gideceği 2014-2015 dönemi, Cumhuriyet Halk Partisi’nde 2010 yılından beri gündemi meşgul eden değişim tartışmalarının akıbetine doğrudan etki edecektir. Partinin güçlü bir seçim performansı ortaya koyması, Kılıçdaroğlu ve sosyal demokratların temsil ettiği reformcu ve sivil eğilimi güçlendirebilecekse de sandıktan çıkacak olumsuz bir tablonun CHP’yi yeniden ‘militan’ bir siyaset anlayışına yönlendirme potansiyeline sahiptir.
CHP Genel Başkanı Deniz Baykal’la ilgili internet sitelerine düşen görüntüler, CHP’nin ve siyaset... more CHP Genel Başkanı Deniz Baykal’la ilgili internet sitelerine düşen görüntüler, CHP’nin ve siyasetin gündemini bir anda değiştirdi. Deniz Baykal, CHP Genel Başkanlığından istifa etti; CHP’nin yetkili organlarının desteğini arkasına alan Kemal Kılıçdaroğlu genel başkanlık için adaylığını ilan etti ve 33. Olağan Kurultayda CHP’nin yeni Genel Başkanı olarak seçildi. CHP’deki liderlik değişimi, CHP’nin süregelen siyasetinden farklı kesimlerin farklı sebeplerden dolayı duyduğu rahatsızlığı ve yeni siyaset imkânlarına dair beklentiyi ortaya çıkardı. Bu beklentilerin ne kadar kalıcı ve gerçekçi olduğunu, mevcut dinamizmin sandığa ne ölçüde tahvil edileceğini zaman gösterecek. CHP’nin önümüzdeki döneminin, Kılıçdaroğlu ismiyle anılacak dördüncü bir tecrübeye mi yol açacağı, yoksa ‘Baykal sonrası dönem’ olarak mı anılacağı, henüz belli değil. Ancak, bu noktada, CHP’nin yeni yönetiminin bu liderlik değişiminin neden gerçekleştiğine, değişikliğin neden bu kadar yüksek bir heyecan oluşturduğuna ve bu heyecanı yedeğine alan bir siyasi iradenin siyasal yaşamı olumlu yönde değiştirebilme potansiyeline dair teşhisinin belirleyici olacağı açıktır. Başka bir deyişle, CHP yönetimi, liderlik değişiminin CHP’nin kendisine atfedilen yeni siyasal rolleri daha iyi gerçekleştirebilmesi için büyük bir imkân sunduğunu idrak ettiği ölçüde bu dönem, CHP tarihinde dördüncü bir siyasal tecrübeye yol açabilir. Elinizdeki çalışma, öncelikle, kuruluşundan bugüne CHP’nin, hangi dönemde ne tür önceliklerle siyaset yürüttüğüne bakarak, Baykal dönemi üzerinde yoğunlaşmaktadır. Çalışmada, ayrıca CHP’deki değişimi zorunlu kılan siyasal koşullara, CHP’den ne beklendiğine ve Kılıçdaroğlu liderliğindeki yeni CHP’nin bunu gerçekleştirmek için sahip olduğu imkân ve zorluklara değinilecektir.
The Gezi protests were one of the most striking social-political developments in Turkey in recent... more The Gezi protests were one of the most striking social-political developments in Turkey in recent years. The Gezi protests triggered serious social fault lines, which will continue to occupy Turkey’s social-political agenda in the future. What had started in late May 2013 as a protest against The Taksim Square Pedestrianization Project of Gezi Park located in Istanbul’s’ Beyoğlu District turned into a widespread anti-government rally, drawing immediate national and international attention.
To fully understand the widespread social protests and mobilization that ensued – analyzing this historic event from different perspectives - is necessary. Observers questioned what were the deeper motives behind these protests; what triggered these protests to explode into a widespread movement; what were the political, ideological, and social profiles of these protesters; and finally what were their objectives.
This study aims to determine the political and sociological dynamics behind the Gezi protests and their possible political reverberations. Within this scope, this research is based on interviews carried out with protesters in four metropolitan cities (İstanbul, Ankara, İzmir, and Eskişehir); the research team’s observation notes in the areas of protest; slogans of protesters; the leaflets distributed during the protests; and the analysis of discourses adopted towards protests by the media and politicians.
MHP’nin 12 Eylül 2010 referandumunda ‘Hayır’ tutumunu benimsemesi, İç Anadolu’daki seçmeninin bir... more MHP’nin 12 Eylül 2010 referandumunda ‘Hayır’ tutumunu benimsemesi, İç Anadolu’daki seçmeninin bir kısmında ciddi rahatsızlıklar oluşturdu. MHP’nin ülkücü değerlere sahip seçmeni, partinin ‘Hayır’ kararını eleştirerek, referandumu destekleyeceğini duyurdu. Bu rahatsızlık ve tartışmanın kamuoyuna açık bir şekilde dillendirilmesi, pek çok soruyu gündeme getirdi: MHP’de siyasal tutumları birbirinden farklı seçmen blokları mı vardı? Farklı seçmen blokları, hangi siyasi başlıklarda aynı, hangilerinde farklı tutumu benimsiyordu? MHP’deki taban farklılığı, coğrafi bir konumlanmaya indirgenebilir miydi? MHP, bu farklı eğilimlere sahip seçmenini hangi söylem ve enstrümanlarla bir arada tutmayı başarıyordu? Elinizdeki çalışma, bu sorular akılda tutularak, Orta Anadolu ‘muhafazakâr milliyetçiliği’ ile 1990’lar sonrası Güney sahil şeridi ve Batı Ege’de ortaya çıkan ‘tepkisel milliyetçilik’ anlayışları arasındaki benzerlik ve farklılıkları anlamaya yönelik bir çabayla hazırlandı. 14 ilde 83 MHP’li katılımcıyla yapılan görüşmeler, mezkûr soru ve arayışlara cevap teşkil edecek önemli bulgular sağladı. Bulgular, MHP tabanında, belli başlıklarda görüş farklılıklarının mevcut olduğunu ancak bu farklılıkların siyasi tutumlara yansıyacak bir ayrışma veya taban ikiliği düzeyinde olmadığını göstermektedir. MHP tabanının ayrışma alanını oluşturan yaşam tarzı tartışmaları ve farklılaşma alanını teşkil eden Türklüğün ve milliyetçiliğin tanımı ve İslam’ın milliyetçilik anlayışındaki yeri gibi konular, seçmenin siyasi tutumu üzerinde belirleyici olmaktan uzaktır. MHP seçmeni arasındaki görüş farklılıkları, seçmen bloklarını coğrafi veya ideolojik eksenler üzerinden ayrıştırmaya izin vermemektedir. Öte yandan, son on yılın siyasal gündemini belirleyen ve siyasi partileri pozisyon almaya iten, asker-siyaset ilişkileri, askeri personele yönelik darbeye teşebbüs davaları, Kürt sorununun çözümüne ve PKK’nın silahsızlandırılmasına yönelik Çözüm Süreci ve aktif dış politika gibi başlıklarda, MHP tabanında şüpheye yer bırakmayacak bir ortak algı ve tutum söz konusudur. Bu tablo, MHP’nin, statüko ve değişime direnç hattında tabanını tahkim ettiğini ortaya koymaktadır. Bu gün itibariyle, katılımcılarla gerçekleştirilen görüşmelere de yansıdığı üzere, MHP’nin taban ikiliği son bulmuş görünmektedir.
Bu çalışma, Gezi eylemlerinin sürdüğü dört şehirdeki (İstanbul, Ankara, İzmir, Eskişehir) eylemci... more Bu çalışma, Gezi eylemlerinin sürdüğü dört şehirdeki (İstanbul, Ankara, İzmir, Eskişehir) eylemcilerle gerçekleştirilen birebir derinlemesine mülakatların analiz edilmesine; eylemler süresince ve eylemler epey sönümlenmişken eylemler hakkında üretilen söylemin siyasal bir değerlendirmeye tabi tutulmasına; siyasi partilerin eylemlere ilişkin söylem ve politikalarındaki değişim ve sürekliliğin tahlil edilmesine ve son olarak da eylemlere ilişkin bütün bu katmanların ürettiği-üreteceği muhtemel siyasi yansımalara ışık tutmaya çalışmaktadır.
The general and presidential elections of 24 June 2018 in Turkey were one of the most important e... more The general and presidential elections of 24 June 2018 in Turkey were one of the most important elections in the modern history of the country in many ways. First of all, the elections were based on a series of new regulations that would shape the voters’ attitudes. Also, the elections were a systemic prerequisite for the newly established presidential system to take effect, which had a national approval through 16 April 2017 referendum. The elections were also distinguished with the rare alliances it contained. The People’s Alliance (Cumhur İttifakı) consisted in Erdoğan’s Justice and Development Party (AK Parti) and Bahçeli’s Nationalist Movement Party (MHP), and worked to bring Erdoğan to the office, to embrace and run the new system effectively. On the opposite side there were a coalition and a single party, the coalition naming itself Nation’s Alliance (Millet İttifakı) and consisting in an alliance of Republican People’s Party (CHP), Good Party (İYİ Parti) and Felicity Party (Saadet Partisi); while the People’s Democratic Party (HDP) ran by itself. They came together to either oust Erdoğan in the running for pres- ident or at least gain the majority in the parliament to force a systemic balance over Erdoğan through the parliament. In this article, I will first elaborate on the critical political developments observed between what is known as the “2007 Presidential Crisis” and 24 June 2014 elections, along with their impact upon the changes in political system. Then, I will put forward some arguments on the possible political and social consequences of the 2018 elections in the short, medium and the long run.
Keywords: The New Political System in Turkey, The People’s Alliance, The Nation’s Alliance, Voter’s Behavior, The Conservative-Nationalist Axis, Identity Politics.
On July 15, 2016, Turkey witnessed the most bloody military coup attempt in its history, and for ... more On July 15, 2016, Turkey witnessed the most bloody military coup attempt in its history, and for the first time it was repulsed by the resistance of society, political actors, and state institutions. In the two years since then, instead of examining this attempt from the perspective of Turkey's military coup traditions or civil-military relations literature, the July 15 coup attempt has largely been seen through the lens of FETÖ and the power struggle between FETÖ and the Justice and Development Party (AK Party). This study goes beyond this rudimentary and reductionist readings of the July 15 coup attempt that reduce it to a disagreement between two former allies. Instead, it looks at it through the political, sociological and institutional contexts that rendered this attempt first possible and then unsuccessful at the same time.
Although a lot has been said about the Gezi protests, analyses of the events consistently failed ... more Although a lot has been said about the Gezi protests, analyses of the events consistently failed on two particular issues. First, in their efforts to analyze the dynamics behind the protests, analysts failed to distinguish the immediate triggers of the demonstrations from the more rooted causes of discontent. Second, the diverse and transforming makeup of the protesters was overlooked. Te underlying assumption was that Gezi protesters were a homogenous group even as the crowds increased during the course of the demonstrations. This article offers an alternative perspective in analyzing the makeup and the motivation of the protesters.
The Justice and Development Party's (AK Party) more than 13 years rule has ushered in a debate as... more The Justice and Development Party's (AK Party) more than 13 years rule has ushered in a debate as to whether the AK Party has become a "dominant party " and if so, whether Turkey is experiencing a new type of party system, a dominant-party system. In this article, we first attempt to denote the terms 'dominant party' and 'dominant-party system,' and to shed light on the distinction between these two terms by drawing on the works of Duverger, Sartori, Pempel, and Greene. This article will then analyse Tur-key's experience under the AK Party to determine whether the AK Party can aptly be categorized as a "dominant party, " and Turkey as having a " dominant-party system. " Relying primarily on Greene's conceptual framework , we contend that it is safe to denote the AK Party as a dominant party and to designate Turkey's political system as a " dominant party system. "
The context of and the meaning conferred upon the local elections led it to be fought in a refera... more The context of and the meaning conferred upon the local elections led it to be fought in a referandum-like atmosphere. Prior to the March 30 local elections, various scenarios put forward both for the governing AK Party and the opposition parties, which largely remained unfulfilled on the elections day. As the local elections is over, a sound analysis of the elec-tion's context, results, and possible implications is warranted. Despite the rapid and dramatic transformation that Turkey has undergone over the last decade, particularly since 2007, no such dramatic shift in the voters' behaviors has occurred. This article argues that this is because of the dominance of the identity-politics, over all other issues, that shaped the content and context of the elections. It further claims insofar as this dominance continues to prevail over other concerns in the elections, no major change should be expected in the voters' inclinations and behaviors.
In the last week of May 2013, a series of mass demonstrations began in Taksim Square, Istanbul, a... more In the last week of May 2013, a series of mass demonstrations began in Taksim Square, Istanbul, and quickly spread all over Turkey. The demonstrations were initiated by a group declaring their opposition to the removal of some trees as part of an urban modernization project in the city centre. A severe security intervention triggered massive reactions from residents of Istanbul and, later, other Turkish cities: shortly after this intervention, an estimated 2.5 million people joined the demonstrations nationwide. Sustained in its most active form for nearly a month, the demonstrations left behind several deaths, many injuries, and inestimable property damage. Known as the "Gezi events," they had a tsunami effect on Turkish politics, reshaping the political networks, redesigning ideological positions, and disorganizing the political agenda. This article focuses on the politics of Gezi protests in relation to the Nationalist Action Party (Milliyetçi Hareket Partisi, MHP), one of three opposition parties in the Turkish Grand National Assembly. Founded more than 50 years ago, the MHP is known for its far-right nationalist views. Unlike the main opposition party, the Republican People's Party (Cumhuriyet Halk Partisi, CHP), the MHP did not exploit the Gezi protests against the ruling Justice and Development Party (Adalet ve Kalkinma Partisi, AKP). The authors analyze the MHP's discourses and actions regarding the Gezi protests and conclude that, more than ever, the Kurdish question is the key battleground for the MHP, and that since the 1990s the MHP has successfully transformed nationalist reactions to the Kurdish question into political fuel.
The Kurdish question in Turkey has a long history which was viewed within the framework of nation... more The Kurdish question in Turkey has a long history which was viewed within the framework of nation building, integration and underdevelopment until it was perceived as a security issue with the emergence of the PKK in the 1980s. During the 1990s, dominated by the security perspective, the scope of the question was reduced to terrorist acts alone under a state of emergency rule. A number of changes transformed the nature of question, such as the Kurdish political movement since the 1990s, forced migration, the capture of PKK leader Abdullah Öcalan in 1999 and the emergence of autonomous Kurdish government in northern Iraq. A permanent settlement of the Kurdish question must be based on developing new and alternative strategies vis-à-vis existing policies. In this context, a comprehensive package of measures should include not only security measures, but more importantly democratic reforms and economic investments.
Uploads
The report is divided into four main parts that tackle the main questions that the referendum of 2010 raised. First, what is the significance of the September 2010 constitutional referendum in Turkey? Second, what campaign strategies were most effective during the referendum? Third, what can be deduced from the voting patterns and voter preferences? Fourth, what can we predict about the June 2011 general Elections based on voter behaviors during the constitutional referendum of 2010?
The study of the September 2010 constitutional referendum results revealed significant clues as to what could be the results of the June 2011 general elections. The AK Party’s referendum campaign strategy, constructed around “democratic freedoms,” resonated strongly among voters in Turkey. Having analyzed the geographic distribution of votes during the referendum, this report demonstrates that the opposition parties took the risk of becoming merely local or regional parties while the AK Party was the only party with the political discourse that would address the themes that concerned voters across Turkey.
The June 2011 general elections may prove to be the most important elections in Turkey’s recent electoral history. Just as a strong preference for “democratic freedoms” among voters became clear during the referendum, the upcoming general election in Turkey is poised to determine who is to survive Turkey’s political landscape over the next decade.
To fully understand the widespread social protests and mobilization that ensued – analyzing this historic event from different perspectives - is necessary. Observers questioned what were the deeper motives behind these protests; what triggered these protests to explode into a widespread movement; what were the political, ideological, and social profiles of these protesters; and finally what were their objectives.
This study aims to determine the political and sociological dynamics behind the Gezi protests and their possible political reverberations. Within this scope, this research is based on interviews carried out with protesters in four metropolitan cities (İstanbul, Ankara, İzmir, and Eskişehir); the research team’s observation notes in the areas of protest; slogans of protesters; the leaflets distributed during the protests; and the analysis of discourses adopted towards protests by the media and politicians.
The elections were also distinguished with the rare alliances it contained. The People’s Alliance (Cumhur İttifakı) consisted in Erdoğan’s Justice and Development Party (AK Parti) and Bahçeli’s Nationalist Movement Party (MHP), and worked to bring Erdoğan to the office, to embrace and run the new system effectively. On the opposite side there were a coalition and a single party, the coalition naming itself Nation’s Alliance (Millet İttifakı) and consisting in an alliance of Republican People’s Party (CHP), Good Party (İYİ Parti) and Felicity Party (Saadet Partisi); while the People’s Democratic Party (HDP) ran by itself. They came together to either oust Erdoğan in the running for pres- ident or at least gain the majority in the parliament to force a systemic balance over Erdoğan through the parliament.
In this article, I will first elaborate on the critical political developments observed between what is known as the “2007 Presidential Crisis” and 24 June 2014 elections, along with their impact upon the changes in political system. Then, I will put forward some arguments on the possible political and social consequences of the 2018 elections in the short, medium and the long run.
Keywords: The New Political System in Turkey, The People’s Alliance, The Nation’s Alliance, Voter’s Behavior, The Conservative-Nationalist Axis, Identity Politics.
The report is divided into four main parts that tackle the main questions that the referendum of 2010 raised. First, what is the significance of the September 2010 constitutional referendum in Turkey? Second, what campaign strategies were most effective during the referendum? Third, what can be deduced from the voting patterns and voter preferences? Fourth, what can we predict about the June 2011 general Elections based on voter behaviors during the constitutional referendum of 2010?
The study of the September 2010 constitutional referendum results revealed significant clues as to what could be the results of the June 2011 general elections. The AK Party’s referendum campaign strategy, constructed around “democratic freedoms,” resonated strongly among voters in Turkey. Having analyzed the geographic distribution of votes during the referendum, this report demonstrates that the opposition parties took the risk of becoming merely local or regional parties while the AK Party was the only party with the political discourse that would address the themes that concerned voters across Turkey.
The June 2011 general elections may prove to be the most important elections in Turkey’s recent electoral history. Just as a strong preference for “democratic freedoms” among voters became clear during the referendum, the upcoming general election in Turkey is poised to determine who is to survive Turkey’s political landscape over the next decade.
To fully understand the widespread social protests and mobilization that ensued – analyzing this historic event from different perspectives - is necessary. Observers questioned what were the deeper motives behind these protests; what triggered these protests to explode into a widespread movement; what were the political, ideological, and social profiles of these protesters; and finally what were their objectives.
This study aims to determine the political and sociological dynamics behind the Gezi protests and their possible political reverberations. Within this scope, this research is based on interviews carried out with protesters in four metropolitan cities (İstanbul, Ankara, İzmir, and Eskişehir); the research team’s observation notes in the areas of protest; slogans of protesters; the leaflets distributed during the protests; and the analysis of discourses adopted towards protests by the media and politicians.
The elections were also distinguished with the rare alliances it contained. The People’s Alliance (Cumhur İttifakı) consisted in Erdoğan’s Justice and Development Party (AK Parti) and Bahçeli’s Nationalist Movement Party (MHP), and worked to bring Erdoğan to the office, to embrace and run the new system effectively. On the opposite side there were a coalition and a single party, the coalition naming itself Nation’s Alliance (Millet İttifakı) and consisting in an alliance of Republican People’s Party (CHP), Good Party (İYİ Parti) and Felicity Party (Saadet Partisi); while the People’s Democratic Party (HDP) ran by itself. They came together to either oust Erdoğan in the running for pres- ident or at least gain the majority in the parliament to force a systemic balance over Erdoğan through the parliament.
In this article, I will first elaborate on the critical political developments observed between what is known as the “2007 Presidential Crisis” and 24 June 2014 elections, along with their impact upon the changes in political system. Then, I will put forward some arguments on the possible political and social consequences of the 2018 elections in the short, medium and the long run.
Keywords: The New Political System in Turkey, The People’s Alliance, The Nation’s Alliance, Voter’s Behavior, The Conservative-Nationalist Axis, Identity Politics.