Гранада
Гранада | |||||
гішп. Granada | |||||
![]() | |||||
| |||||
Краіна: | Гішпанія | ||||
Аўтаномная супольнасьць: | Андалюзія | ||||
Правінцыя: | Гранада | ||||
Кіраўнік: | Francisco Cuenca[d], Luis Miguel Salvador García[d], Francisco Cuenca[d] і Marifrán Carazo[d] | ||||
Плошча: | 88 км² | ||||
Вышыня: | 738 м н. у. м. | ||||
Насельніцтва (2007) | |||||
колькасьць: | 237 929 чал. | ||||
шчыльнасьць: | 2703,74 чал./км² | ||||
Часавы пас: | UTC+1 | ||||
летні час: | UTC+2 | ||||
Паштовы індэкс: | 18001–18015, 18182, 18190 | ||||
Нумарны знак: | GR | ||||
Геаграфічныя каардынаты: | 37°10′41″ пн. ш. 3°36′3″ з. д. / 37.17806° пн. ш. 3.60083° з. д.Каардынаты: 37°10′41″ пн. ш. 3°36′3″ з. д. / 37.17806° пн. ш. 3.60083° з. д. | ||||
Гранада на мапе Гішпаніі ![]() ![]() Гранада | |||||
![]() | |||||
http://www.granada.org/ |
Грана́да (па-гішпанску: Granada) — горад на поўдні Гішпаніі, месьціцца ў аўтаномнай супольнасьці Андалюзія, зьяўляецца сталіцай правінцыі Гранада. Горад разьмешчаны ля падножжа гор Сьера-Нэвада, у месцы зьліцьця трох рэкаў, Бэйра, Дара і Хэніль. Гранада добра вядома былой маўрытанскай крэпасьцю й палацам Альгамбра. Ён зьяўляецца самым вядомым будынкам андалюскай ісламскай гістарычнай спадчыны. Шматлікімі культурныя славутасьці робяць Гранаду папулярным месцам сярод турыстаў. У горадзе маецца прэстыжны Гранадзкі ўнівэрсытэт, які налічвае каля 80 тысячаў студэнтаў, разьмешчаных у пяці розных кампусах ў горадзе.
На гербе гораду намалёваны гранат.
Гісторыя
[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]Гранада вядомая як ібэрскае й фінікійскае паселішча Ілібэра яшчэ з 500 году да н. э. Дзякуючы абароненаму разьмяшчэньню сярод навакольных гор і вельмі ўрадлівай зямлі мяркуецца існаваньне тут паселішчаў яшчэ ў больш глыбокай старажытнасьці. Пасьля горад трапіў пад рымскі кантроль. з распадам Рымскай імпэрыі рэгіён трапіў пад уплыў паўночнаафрыканскай дзяржавы вандалаў, пасьля ейнага распаду ў 534 годзе на некалькі дзесяцігодзьдзяў ва ўладу Бізантыі. З пачатку VII стагодзьдзя горад належаў ібэрыйскай дзяржаве вэстготаў.
У 711 годзе горад быў захоплены маўрамі, і яго пачалі называць на арабскі лад — Ільбіра. Пасьля падзеньня Кордаўскага халіфату ў 1012 годзе ўлада над горадам перайшла да бэрбэрскаму кіраўніку Заві ібн-Зыры, які зрабіў Гранаду рэзыдэнцыяй дынастыі Зырыдаў, якія кіравалі ёй на працягу 80 гадоў, ператварыўшы яе ў адно з найбольш заможных дзяржаваў паўднёвай Андалюзіі. Пасьля іхнага скіданьня валодаць горадам пачала дынастыя Альмаравідаў, а пасьля іх — султанат Насрыдаў, то бок з 1238 па 1492 гады. Пры двары апошніх бачную ролю гулялі высакародныя Абэнсэрагі.
2 студзеня 1492 году насрыдзкі кіраўнік Баабдыль капітуляваў перад гішпанцамі й перадаў горад, былы апошняй апорай ісламу на паўвостраве, каралеве Ізабэле Кастыльскай і каралю Фэрдынанду II Арагонскаму. Гэтая падзея адзначыла канец доўгага працэсу Рэканкісты паўвострава хрысьціянскім сьветам. Згодна з дамовай, складзенай пры капітуляцыі, каталіцкае войска праводзіла маўраўскае насельніцтва да ўзьбярэжжа, адкуль яно адправілася ў Паўночную Афрыку, у межы сёньняшняга Марока. Хоць першапачаткова дамова аб капітуляцыі гарантавала ляяльнае стаўленьне да пераможаных, неўзабаве гішпанцы сталі прыгнятаць насельніцтва, абмяжоўваючы ягоную свабоду, павялічваючы падаткі й гвалтоўна зьвяртаючы ў хрысьціянства[1].
Гарады-сябры
[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]Экс-ан-Праванс, Францыя
Бэлу-Арызонці, Бразылія
Корал-Гэйблз, Флорыда, ЗША
Фрайбург-ім-Брайсгаў, Нямеччына
Маракеш, Марока
Шар’я, ААЭ
Тэтуан, Марока
Тлемсэн, Альжыр
Крыніцы
[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]- ^ Н. Н. Непомнящий, А. Ю. Низовский. Испания, которую мы не знали. Исторический путеводитель. М., 2007, с.225
Вонкавыя спасылкі
[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]- Афіцыйны сайт
- Афіцыйны турыстычны сайт
- Гранада на Open Directory Project