aanplakken
Jump to navigation
Jump to search
Dutch
[edit]Etymology
[edit]Pronunciation
[edit]Verb
[edit]aanplakken
- (transitive, of objects and texts) to stick, to affix (on a surface)
- (transitive, with indirect object for the recipient, obsolete) to palm off (on/to)
- Synonym: aansmeren
- 1865 November, F. W. Grimme, “Menschen maken 't zelder goed, beter, wat God zelve doet. Novelle”, in H. Sermon, transl., Noord en Zuid. Maandschrift voor Kunsten, letteren en wetenschappen, volume 4, page 481:
- “(...) Zoo is het met mij gegaan, daar ik niet genomen heb wat mij beviel, wat ik beminde ; maar wat ik mij aanplakken, opdraaien en aanmakelen liet. (...)”
- (please add an English translation of this quotation)
Inflection
[edit]Conjugation of aanplakken (weak, separable) | ||||
---|---|---|---|---|
infinitive | aanplakken | |||
past singular | plakte aan | |||
past participle | aangeplakt | |||
infinitive | aanplakken | |||
gerund | aanplakken n | |||
main clause | subordinate clause | |||
present tense | past tense | present tense | past tense | |
1st person singular | plak aan | plakte aan | aanplak | aanplakte |
2nd person sing. (jij) | plakt aan, plak aan2 | plakte aan | aanplakt | aanplakte |
2nd person sing. (u) | plakt aan | plakte aan | aanplakt | aanplakte |
2nd person sing. (gij) | plakt aan | plakte aan | aanplakt | aanplakte |
3rd person singular | plakt aan | plakte aan | aanplakt | aanplakte |
plural | plakken aan | plakten aan | aanplakken | aanplakten |
subjunctive sing.1 | plakke aan | plakte aan | aanplakke | aanplakte |
subjunctive plur.1 | plakken aan | plakten aan | aanplakken | aanplakten |
imperative sing. | plak aan | |||
imperative plur.1 | plakt aan | |||
participles | aanplakkend | aangeplakt | ||
1) Archaic. 2) In case of inversion. |