Giovanni Verga
Giovanni Carmelo Verga, nado en Catania o 2 de setembro de 1840 e finado na mesma cidade o 27 de xaneiro de 1922, foi un escritor italiano, considerado o maior expoñente do verismo.
![]() ![]() | |
Biografía | |
---|---|
Nacemento | 2 de setembro de 1840 ![]() Catania ![]() |
Morte | 27 de xaneiro de 1922 ![]() Catania ![]() |
Causa da morte | ictus ![]() |
Senador do Reino de Italia | |
![]() | |
Datos persoais | |
País de nacionalidade | Reino de Italia (1861–1922) ![]() |
Relixión | Ateísmo ![]() |
Educación | Universidade de Catânia (pt) ![]() ![]() |
Actividade | |
Campo de traballo | Belas letras, Italian literature (en) ![]() ![]() |
Ocupación | escritor , político , prosista , guionista , fotógrafo , dramaturgo ![]() |
Período de actividade | 1855 ![]() ![]() |
Partido político | Historical Left (en) ![]() ![]() |
Xénero artístico | Novela curta e novela ![]() |
Movemento | Verismo (literatura) ![]() |
Lingua | Lingua italiana ![]() |
Obra | |
Obras destacables
| |
Premios | |
![]() ![]() ![]() ![]() |
Traxectoria
editarO seu pai, Giovanni Battista Catalano, era de Vizzini, onde a súa familia tiña propiedades, e descendía dunha rama menor dunha familia á que pertencían os baróns de Fontanabianca. A nai, Caterina Di Mauro, pertnecía a unha familia burguesa de Catania. O avó de Giovanni[1] fora carbonario, e en 1812 fora elixido deputado por Vizzini ao primeiro Parlamento Siciliano.[2].
Existe debate arredor do lugar e a data de nacemento do escritor. Malia que na acta de nacemento aparece que tivo lugar en Catania, diversos estudosos defenden que foi preto de Vizzini, como o profesor Emilio Interlandi e o avogado e autor teatral Alfredo Mazzone. Defenden que a familia marcharía a unha zona agrícola no verán de 1840 por mor da epidemia de cólera que sufría Catania, e o escritor nacería en Calatino, quizais o 29 de agosto, día en que se celebra San Giovanni en Vizzini.
Fixo os estudos primarios na escola de Francesco Carrara e os secundarios con Antonio Abate, escritor, fervente patriota e republicano, do que absorbeu o gusto literario romántico e o Patriotismo. Abate facía ler aos seus alumnos as obras de Dante Alighieri, Francesco Petrarca, Ludovico Ariosto, Torcuato Tasso, Vincenzo Monti, Alessandro Manzoni e páxinas da Estética de Hegel. Amais propuña tamén a novela histórica-patriótica I tre dell'assedio di Torino, publicada en 1847 por Domenico Castorina, parente afastado de Verga e que nesa época era considerado polos contemporáneos o mellor poeta e escritor catanio da primeira metade do século XIX".[3]
En 1854, por mor dunha epidemia de cólera, a familia refuxiouse no campo de Tèbidi, onde regresou en 1855 polo mesmo motivo. Os recordos deste período, ligados ás primeiras experiencias de adolescente e ao campo, inspiraron moitas das súas novelas curtas como Cavalleria rusticana ou Jeli il pastore, amais da novela Mastro-don Gesualdo.
Entre 1856 e 1857 escribiu a súa primeira novela na defensa da Unificación de Italia Amore e patria, que quedou inédita. A novela obtivo unha crítica positiva por parte de Abate, pero foi considerada inmatura polo profesor de latín, Mario Torrisi, que o convenceu para non publicala.
En 1858 comezou a estudar Dereito na Universidade de Catania, pero abandonou en 1861, adicándose á actividade literaria e o periodismo político. Cos cartos que lle dera o pai para concluír os estudos publicou a súa novela I carbonari della montagna (1861-1862), unha novela histórica que se inspira nas empresas da carbonería calabresa contra o despotismo napoleónico de Murat.
Fundou canda a Nicolò Niceforo o semanario Roma degli Italiani e colaborou coa revista L'Italia contemporanea. En 1862 fundou o xornal Indipendente, que logo de dez números pasou a dirixir Abate.
En 1865 marchou a Florencia, daquela a capital do reino. Alí estivo catro meses e escribiu a comedia I nuovi tartufi, publicada en 1980, e a novela Una peccatrice. Alí coñeceu ao crítico de arte Luigi Capuana, os pintores Michele Rapisardi e Antonio Gandolfo, o mestre Giuseppe Perrotta e o poeta Mario Rapisardi.
Logo de refuxiarse doutra epidemia de cólera en 1867 en Sant'Agata li Battiati e Trecastagni, estivo en Florencia entre abril de 1869 e 1871. Entre 1872 e 1893 estivo en Milán, onde experimentou coa súa poética. Na primavera de 1882 coñeceu en París ao escritor suízo Louis Edouard Rod. Debido os problemas económicos regresou a Catania.
Obra
editarNovelas
editar- Amore e Patria (1856-1857; inédita, agás algunhas pasaxes)
- I Carbonari della Montagna (1861-1862)
- Sulle lagune 1862-1863)
- Una peccatrice (1866)
- Storia di una capinera (1871)
- Eva (1873)
- Eros (1875)
- Tigre reale (1875)
- Os Malagana (1881)
- Il marito di Elena (1882)
- Mastro Don Gesualdo (1889)
- Dal tuo al mio (1906)
- La duchessa di Leyra (incompleta)
Relatos
editar- Nedda (1874)
- Primavera e altri racconti (1876); tercera reimpresión en 1877 co título de Novelle)
- Rosso Malpelo (1878)
- Vita dei campi (1880)
- Pane nero (1882)
- Novelle rusticane (1883)
- Per le vie (1883)
- Drammi entimi (1884)
- Vagabondaggio (1887)
- I ricordi del capitano d'Arce (1891)
- Una capanna e il tuo cuore (1922)
- Libertà
- La Roba
Teatro e adaptacións teatrais
editar- I nuovi tartufi (1865-1866)
- Rose caduche (1867)
- L'onore I (1869)
- L'onore II
- Cavalleria rusticana (1884)
- en porteneria (1885)
- La lupa (1886)
- Dopo (1886)
- Mastro Don Gesualdo (1889)
- Cavalleria rusticana (1896)
- La caccia al lupo (1901)
- La caccia alla volpe (1901)
- Dal tuo al mio (1903)
Versións cinematográficas
editar- Tigre reale (Giovanni Pastrone, 1916)
- La terra trema (Luchino Visconti, 1948)
- Bronte - Cronaca di un massacro che i libri di storia non hanno raccontato (Florestano Vanceni, 1972)
- Storia di una capenera (Franco Zeffirelli, 1993; con Vanessa Redgrave)
- La lupa (Gabriele Lavia, 1996; con Monica Guerritore, Michele Placido e Raoul Bova)
- Rosso Malpelo (Pasquale Scimeca, 2007)
Traducións
editarEn galego
editar- Os Malagana (2024). Tradución directa do italiano de María Alonso Seisdedos. ISBN 978-84-126247-6-2.[4]
Notas
editar- ↑ Federico De Roberto (1964): Casa Verga e altri saggi verghiani, Florencia, Le Monnier.
- ↑ Alfredo Mazzone (1971): Polemiche verghiane, Catania, Edigraf.
- ↑ Sarah Zappulla Muscarà (1984): Invito alla lettura di Verga, Milán, Mursia, páx. 37.
- ↑ "Os Malagana, de Giovanni Verga – Irmás Cartoné". Consultado o 2024-05-09.
Véxase tamén
editarOutros artigos
editarBibliografía
editar- Cappellani, Neno (1940): Vita di Giovanni Verga, Opere di Giovanni Verga, 2 vols., Florencia, Le Monnier.
- Cattaneo, Giulio (1963): Giovanni Verga, Turín, UTET.
- De Roberto, Federico (1964): Casa Verga e altri saggi verghiani, a cargo de C. Musumarra, Florencia, Le Monnier.