İktisat öğrencilerine yardımcı olması dileğiyle yüksek lisans tezimin Virginia Okulu'na ayrılan k... more İktisat öğrencilerine yardımcı olması dileğiyle yüksek lisans tezimin Virginia Okulu'na ayrılan kısmını paylaşmak istedim.
Bu taslakta öncelikle beni Talcott Parsons üzerine çalışma konusunda teşvik eden değerli hocam Pr... more Bu taslakta öncelikle beni Talcott Parsons üzerine çalışma konusunda teşvik eden değerli hocam Prof. Dr. Bünyamin Duran'a teşekkür etmek istiyorum. Onun rehberliği olmasaydı, yazmış olduğum bu metinler de olmazdı. İktisat bölümünde halen devam eden doktora eğitim süreci sırasında iktisadî-olmayan bazı bölümleri çıkarma kararı aldık. Bu bölümler, Parsons'ın saf sosyolojik yaklaşımı ile ilgilidir ve taslak metni, kaynakça hariç aşağı yukarı 90 sayfa kadardır. Amaç, taslağa son halini vererek makale olarak yayınlamak. Bu süreç tamamlanana dek sosyoloji öğrencileri taslaktan faydalanabilirler diye düşündüm. Kuşkusuz, akademik çevrenin önerilerine de açık olduğumuzu belirtelim.
I. GELENEKSEL ONTOLOJİNİN İÇERİĞİ Anaxagoras'tan bu yana ontoloji, varlığı en az iki olmak üzere ... more I. GELENEKSEL ONTOLOJİNİN İÇERİĞİ Anaxagoras'tan bu yana ontoloji, varlığı en az iki olmak üzere çeşitli parçalara ayırarak incelemiştir. Bu inceleme, kuşkusuz dışsal bir olgu olarak sosyolojik yapının içe yansıtılması anlamına gelmektedir. Diğer bir deyişle, toplumsal bir varlık olan insanın kendisini toplumsal ilişkiler bağlamında algılaması söz konusudur. Anaxagoras ve sonra onun etkisindeki Aristoteles köleci bir toplumun efendi-köle anlayışını, varlığın içerisinde madde-nous ayrımına giderek yeniden-üretmiştir. Aristoteles'in görüşünde, "yüce tinli" soylu kişiler, maddeden arınmış kişilerdir. Açıktır ki, maddeden arınmak, yaşam sıkıntısı çekmemek, yani, sahip olunan servetten ötürü hesap kitap işlerini bırakmak anlamına gelir. Maddi işler başkalarının sırtına yüklendiğinde, "yüce tinli" kişi kendisini saltık olarak düşünceye verebilir. Antik Yunan, artık çok iyi bilindiği gibi, aydınlanmasını köleciliğe borçludur. Antikçağ ve Ortaçağ kozmolojisinde "madde", maddi şeylerin tümünü, hem dışsal hem de içsel şeyleri tek başına temsil eden bir kavramdır. Dışsal maddi varlıkları arzulayan beden, arzularının nesneleri nedeniyle içsel maddi varlıktır. Beden dışarıda benzerini arar. Arada kurulan bu bağlantıyı Empedokles'e borçlu olduğumuz öne sürülebilir; ona göre insanı oluşturan her element, kendi özdeşinin algılanmasını sağlar. İnsan, ateşi, kendi içindeki ateşle, suyu da kendi içindeki suyla algılar. Elementler arası çekim kuramı, Empedokles'in epsitemolojisinde de etkilidir. Aristoteles, kendi siyaset felsefesinde monarşi ile tiranlığı birbirinden ayırırken, ayrımın ölçütü "madde"dir; ona göre monarşide hükümdar servet peşinde koşmak yerine erdemliliği kendisine amaç edinmiştir. Tiran ise doymak bilmeyen bir iştahla servetini gün geçtikçe artırmaya çalışır. Aristoteles'e göre insan ölene dek gereksinimlerini karşılayacak bir servete sahipse, servetini artırmak yerine entelektüel uğraşlara yönelmelidir. Şurası açıktır ki, Aristoteles yalnızca, servet sahibi soylular için maddeden kurtulma gibi bir olasılığın olduğunu muştular. Köleler için ise herhangi bir kurtuluş olanağı yoktur; onlar ömürleri boyunca maddi etkinliğe bağlıdırlar, kozmo-ontolojik bir deyişle, maddeden arınmaları söz konusu değildir. Aristoteles'in felsefesindeki dümdüz ve hatalı mantık, onun sınıf çıkarına göre bir söylem geliştirdiğini ortaya koyar. Kölelerin sosyal konumları sanki kozmolojik bir yazgıymış gibi kabul edilir. Maddeye saplanıp kalmaları, sınıflı toplum siyasetinin bir sonucu değil de, kozmolojik adaletin buyruğu olarak görülür. Grek düşünce geleneğinde adalet, herkesin kendi yazgısını yaşayabilmesi olarak kabul edildiği için adalet açısından hiçbir sorun yoktur. Aristoteles'in ontolojisi de kaçınılmaz olarak aynı temeller üzerinde yükselir. Birey, madde ve nous'tan oluşur. Amaç, maddeyi biçimlendirerek maddesellikten kurtulmak ve salt nous olan Tanrı'ya yaklaşmaktır. Maddi şeyleri elde etmek için maddi etkinliklere girmek zorunda olmayan soylular, eğer bu maddi etkinlikleri gönüllü olarak bırakırlarsa, Tanrı'ya yaklaşma fırsatına sahip olacaklardır. Bu fırsatın kölelerin sömürülmesi sayesinde elde edildiği ise hiçbir zaman dile getirilmez ama nous'un yükselişinin maddeyi biçimlendirmesine bağlanması, önemli bir ipucudur. İçsel yaşantıdaki bu koşul, maddi servetin köle emeğinin örgütlenmesi sayesinde elde edildiğini gösterir. Madde-nous ayrımına dayanan ontoloji, köle-efendi ayrımına dayanan toplumsal yapıyı temsil eder. Demek ki, biz, tarih boyunca ortaya çıkan felsefi akımların ontolojilerine bakarak toplum yapıları hakkında bilgi edinebiliriz. Ne var ki, bunu yaptığımızda tarihte bu konuda hiç bir değişiklik olmadığını da görürüz. Anaxagoras'tan Freud'a değin varlık, genellikle iki olmak üzere çeşitli parçalara ayrılmıştır. Buna karşın, modern psikanalitik kuramlar, insanı Ego ve İd'den oluşan iki parçalı bir varlık değil de "Kendilik" denilen bir bütün olarak ele alırlar. Ama toplumsal yapı halen geleneksel çelişkiyi meta-ilke olarak barındırdığından, bu "Kendilik" denilen bütün de gerçekte Ego'dur ve arka planda kalan İd, bir ruhsal aygıt olarak anılmaz, saf bir enerji kümesine indirgenmiştir. Demek ki durum eskisinden de vahimdir. Öncelikle, İd; Aristoteles'in maddesi gibi kendi kendisini biçimlendirmekten aciz saf bir küme olarak görüldüğünden eski geleneğe bir geri-dönüş söz konusudur. Durumun kötüleştiğini bildiren ise gerçekte Ego'ya denk olan ve "Kendilik" denilen bütün altında İd'in adının bile anılmamasıdır. İd, artık ayrı bir ruhsal aygıt değildir, salt bir enerji kümesi olduğu için de zorunlu olarak Kendilik denilen bütünün bir parçasıdır. Freud hiç
Jean-Paul Sartre, Varlık ve Hiçlik’in giriş kısmında ontoloji ve epistemoloji arasındaki çekişmey... more Jean-Paul Sartre, Varlık ve Hiçlik’in giriş kısmında ontoloji ve epistemoloji arasındaki çekişmeye değinir. Bu çekişmenin kaynağı Kant’ın “numen” ve “fenomen” ayırımıdır. “Kategorilerin birliği ışığında nesne olarak düşünüldükleri sürece, görünümler” Kant tarafından “fenomenler” olarak isimlendirilir. Saltık olarak kavrayışın nesnelerine ise “numenler” denilmesi uygun görülmüştür. Fenomenler, temsillerden başka bir şey değildir ve temsiller kavrayış tarafından aşkınsal nesneye gönderilirler. Nedir bu aşkınsal nesne? Söz konusu nesne, duyusal veriden ayrı olarak düşünülemez. Dolayısıyla kendisi olarak bilginin nesnesi değildir. Yalnızca bir nesnenin mefhumu ışığında fenomenlerin temsilidir. Kategoriler, tikel bir nesneyi değil bir şeyi genel bir mefhum bağlamında temsil ederler. Kavrayışın kendi sınırları nedeniyle şeyler bize ancak öznel değerlendirmemizle uygun biçimde görünürler.
Amerikalı iktisatçı James Laurence Laughlin üzerine kaleme aldığım ve Doç. Dr. Ahmet Yavuz Çamlı'... more Amerikalı iktisatçı James Laurence Laughlin üzerine kaleme aldığım ve Doç. Dr. Ahmet Yavuz Çamlı'nın editörlüğünü üstlendiği "Sosyal Bilimlerde Güncel Araştırmalar" başlıklı ortak kitapta yer alan yazım.
Editörlüğünü Doç. Dr. Ahmet Yavuz Çamlı'nın üstlendiği İKTİSADİ VE İDARİ BİLİMLERDE GÜNCEL ARAŞTI... more Editörlüğünü Doç. Dr. Ahmet Yavuz Çamlı'nın üstlendiği İKTİSADİ VE İDARİ BİLİMLERDE GÜNCEL ARAŞTIRMALAR başlıklı ortak kitapta yayınlanmış makalemdir.
Talcott Parsons; Marshall, Pareto, Durkheim ve Weber’in teorilerine dayanarak eylem teorisinin ge... more Talcott Parsons; Marshall, Pareto, Durkheim ve Weber’in teorilerine dayanarak eylem teorisinin geniş çaplı çalışmalarında faydalanabilecek “sosyal eylemin referans çerçevesi” olarak bilinen basit teorik yapıyı geliştirdi. Referans şeması basitçe sabit üç öğeden oluşur. Amaç, durum ve normlar. Durum amaç için olası araçlar ve koşulları içermektedir. Koşulların varlığı gerekli olası araçların normlara göre dönüşümüne adanmış çabayı ima eder. Çaba çoğunlukla idealist düşünce tarafından yadsınırken, Klasik İktisat’ta normlar ya ihmal edilir ya da koşullar içerisinde ele alınırlar. Parsons’ın “Crousoe İktisadı”nın eleştirisi değerli bir katkı olmakla birlikte, onun iktisatta “rasyonellik normu” analizi bir tür basitleştirme olarak değerlendirilmelidir. Rasyonellik normu bireylerin beklentilerini ya da eylemlerini piyasa koşullarına uyumlandırma sürecinde hata yapabileceklerini iddia eder. Arz ve talep dengesi bu tür ayarlamaların bir sonucudur. Parsons basit Hobbesçu modeli karmaşık klasik modelin temeli olarak değerlendirmiştir. Bu tür bir görüş modelin temel öğelerini ihmal etmeyi gerektirir: (1) Özel mülkiyet, (2) sosyal sınıflar, (3) etkin bir aktör olarak devlet, (4) rasyonellik normu ve (5) maliyet. Metodolojik olarak, bu öğelerin göz ardı edilmesi Parsons’ı Klasik İktisat’ı az sayıda değişken ile analiz etmeye itmiştir. Böylece Parsons tarafından analitik gerçekçiliğin hatalı uygulaması önemli yanlış anlaşılmalara ve yanılgılara neden olmuştur.
İktisat öğrencilerine yardımcı olması dileğiyle yüksek lisans tezimin Virginia Okulu'na ayrılan k... more İktisat öğrencilerine yardımcı olması dileğiyle yüksek lisans tezimin Virginia Okulu'na ayrılan kısmını paylaşmak istedim.
Bu taslakta öncelikle beni Talcott Parsons üzerine çalışma konusunda teşvik eden değerli hocam Pr... more Bu taslakta öncelikle beni Talcott Parsons üzerine çalışma konusunda teşvik eden değerli hocam Prof. Dr. Bünyamin Duran'a teşekkür etmek istiyorum. Onun rehberliği olmasaydı, yazmış olduğum bu metinler de olmazdı. İktisat bölümünde halen devam eden doktora eğitim süreci sırasında iktisadî-olmayan bazı bölümleri çıkarma kararı aldık. Bu bölümler, Parsons'ın saf sosyolojik yaklaşımı ile ilgilidir ve taslak metni, kaynakça hariç aşağı yukarı 90 sayfa kadardır. Amaç, taslağa son halini vererek makale olarak yayınlamak. Bu süreç tamamlanana dek sosyoloji öğrencileri taslaktan faydalanabilirler diye düşündüm. Kuşkusuz, akademik çevrenin önerilerine de açık olduğumuzu belirtelim.
I. GELENEKSEL ONTOLOJİNİN İÇERİĞİ Anaxagoras'tan bu yana ontoloji, varlığı en az iki olmak üzere ... more I. GELENEKSEL ONTOLOJİNİN İÇERİĞİ Anaxagoras'tan bu yana ontoloji, varlığı en az iki olmak üzere çeşitli parçalara ayırarak incelemiştir. Bu inceleme, kuşkusuz dışsal bir olgu olarak sosyolojik yapının içe yansıtılması anlamına gelmektedir. Diğer bir deyişle, toplumsal bir varlık olan insanın kendisini toplumsal ilişkiler bağlamında algılaması söz konusudur. Anaxagoras ve sonra onun etkisindeki Aristoteles köleci bir toplumun efendi-köle anlayışını, varlığın içerisinde madde-nous ayrımına giderek yeniden-üretmiştir. Aristoteles'in görüşünde, "yüce tinli" soylu kişiler, maddeden arınmış kişilerdir. Açıktır ki, maddeden arınmak, yaşam sıkıntısı çekmemek, yani, sahip olunan servetten ötürü hesap kitap işlerini bırakmak anlamına gelir. Maddi işler başkalarının sırtına yüklendiğinde, "yüce tinli" kişi kendisini saltık olarak düşünceye verebilir. Antik Yunan, artık çok iyi bilindiği gibi, aydınlanmasını köleciliğe borçludur. Antikçağ ve Ortaçağ kozmolojisinde "madde", maddi şeylerin tümünü, hem dışsal hem de içsel şeyleri tek başına temsil eden bir kavramdır. Dışsal maddi varlıkları arzulayan beden, arzularının nesneleri nedeniyle içsel maddi varlıktır. Beden dışarıda benzerini arar. Arada kurulan bu bağlantıyı Empedokles'e borçlu olduğumuz öne sürülebilir; ona göre insanı oluşturan her element, kendi özdeşinin algılanmasını sağlar. İnsan, ateşi, kendi içindeki ateşle, suyu da kendi içindeki suyla algılar. Elementler arası çekim kuramı, Empedokles'in epsitemolojisinde de etkilidir. Aristoteles, kendi siyaset felsefesinde monarşi ile tiranlığı birbirinden ayırırken, ayrımın ölçütü "madde"dir; ona göre monarşide hükümdar servet peşinde koşmak yerine erdemliliği kendisine amaç edinmiştir. Tiran ise doymak bilmeyen bir iştahla servetini gün geçtikçe artırmaya çalışır. Aristoteles'e göre insan ölene dek gereksinimlerini karşılayacak bir servete sahipse, servetini artırmak yerine entelektüel uğraşlara yönelmelidir. Şurası açıktır ki, Aristoteles yalnızca, servet sahibi soylular için maddeden kurtulma gibi bir olasılığın olduğunu muştular. Köleler için ise herhangi bir kurtuluş olanağı yoktur; onlar ömürleri boyunca maddi etkinliğe bağlıdırlar, kozmo-ontolojik bir deyişle, maddeden arınmaları söz konusu değildir. Aristoteles'in felsefesindeki dümdüz ve hatalı mantık, onun sınıf çıkarına göre bir söylem geliştirdiğini ortaya koyar. Kölelerin sosyal konumları sanki kozmolojik bir yazgıymış gibi kabul edilir. Maddeye saplanıp kalmaları, sınıflı toplum siyasetinin bir sonucu değil de, kozmolojik adaletin buyruğu olarak görülür. Grek düşünce geleneğinde adalet, herkesin kendi yazgısını yaşayabilmesi olarak kabul edildiği için adalet açısından hiçbir sorun yoktur. Aristoteles'in ontolojisi de kaçınılmaz olarak aynı temeller üzerinde yükselir. Birey, madde ve nous'tan oluşur. Amaç, maddeyi biçimlendirerek maddesellikten kurtulmak ve salt nous olan Tanrı'ya yaklaşmaktır. Maddi şeyleri elde etmek için maddi etkinliklere girmek zorunda olmayan soylular, eğer bu maddi etkinlikleri gönüllü olarak bırakırlarsa, Tanrı'ya yaklaşma fırsatına sahip olacaklardır. Bu fırsatın kölelerin sömürülmesi sayesinde elde edildiği ise hiçbir zaman dile getirilmez ama nous'un yükselişinin maddeyi biçimlendirmesine bağlanması, önemli bir ipucudur. İçsel yaşantıdaki bu koşul, maddi servetin köle emeğinin örgütlenmesi sayesinde elde edildiğini gösterir. Madde-nous ayrımına dayanan ontoloji, köle-efendi ayrımına dayanan toplumsal yapıyı temsil eder. Demek ki, biz, tarih boyunca ortaya çıkan felsefi akımların ontolojilerine bakarak toplum yapıları hakkında bilgi edinebiliriz. Ne var ki, bunu yaptığımızda tarihte bu konuda hiç bir değişiklik olmadığını da görürüz. Anaxagoras'tan Freud'a değin varlık, genellikle iki olmak üzere çeşitli parçalara ayrılmıştır. Buna karşın, modern psikanalitik kuramlar, insanı Ego ve İd'den oluşan iki parçalı bir varlık değil de "Kendilik" denilen bir bütün olarak ele alırlar. Ama toplumsal yapı halen geleneksel çelişkiyi meta-ilke olarak barındırdığından, bu "Kendilik" denilen bütün de gerçekte Ego'dur ve arka planda kalan İd, bir ruhsal aygıt olarak anılmaz, saf bir enerji kümesine indirgenmiştir. Demek ki durum eskisinden de vahimdir. Öncelikle, İd; Aristoteles'in maddesi gibi kendi kendisini biçimlendirmekten aciz saf bir küme olarak görüldüğünden eski geleneğe bir geri-dönüş söz konusudur. Durumun kötüleştiğini bildiren ise gerçekte Ego'ya denk olan ve "Kendilik" denilen bütün altında İd'in adının bile anılmamasıdır. İd, artık ayrı bir ruhsal aygıt değildir, salt bir enerji kümesi olduğu için de zorunlu olarak Kendilik denilen bütünün bir parçasıdır. Freud hiç
Jean-Paul Sartre, Varlık ve Hiçlik’in giriş kısmında ontoloji ve epistemoloji arasındaki çekişmey... more Jean-Paul Sartre, Varlık ve Hiçlik’in giriş kısmında ontoloji ve epistemoloji arasındaki çekişmeye değinir. Bu çekişmenin kaynağı Kant’ın “numen” ve “fenomen” ayırımıdır. “Kategorilerin birliği ışığında nesne olarak düşünüldükleri sürece, görünümler” Kant tarafından “fenomenler” olarak isimlendirilir. Saltık olarak kavrayışın nesnelerine ise “numenler” denilmesi uygun görülmüştür. Fenomenler, temsillerden başka bir şey değildir ve temsiller kavrayış tarafından aşkınsal nesneye gönderilirler. Nedir bu aşkınsal nesne? Söz konusu nesne, duyusal veriden ayrı olarak düşünülemez. Dolayısıyla kendisi olarak bilginin nesnesi değildir. Yalnızca bir nesnenin mefhumu ışığında fenomenlerin temsilidir. Kategoriler, tikel bir nesneyi değil bir şeyi genel bir mefhum bağlamında temsil ederler. Kavrayışın kendi sınırları nedeniyle şeyler bize ancak öznel değerlendirmemizle uygun biçimde görünürler.
Amerikalı iktisatçı James Laurence Laughlin üzerine kaleme aldığım ve Doç. Dr. Ahmet Yavuz Çamlı'... more Amerikalı iktisatçı James Laurence Laughlin üzerine kaleme aldığım ve Doç. Dr. Ahmet Yavuz Çamlı'nın editörlüğünü üstlendiği "Sosyal Bilimlerde Güncel Araştırmalar" başlıklı ortak kitapta yer alan yazım.
Editörlüğünü Doç. Dr. Ahmet Yavuz Çamlı'nın üstlendiği İKTİSADİ VE İDARİ BİLİMLERDE GÜNCEL ARAŞTI... more Editörlüğünü Doç. Dr. Ahmet Yavuz Çamlı'nın üstlendiği İKTİSADİ VE İDARİ BİLİMLERDE GÜNCEL ARAŞTIRMALAR başlıklı ortak kitapta yayınlanmış makalemdir.
Talcott Parsons; Marshall, Pareto, Durkheim ve Weber’in teorilerine dayanarak eylem teorisinin ge... more Talcott Parsons; Marshall, Pareto, Durkheim ve Weber’in teorilerine dayanarak eylem teorisinin geniş çaplı çalışmalarında faydalanabilecek “sosyal eylemin referans çerçevesi” olarak bilinen basit teorik yapıyı geliştirdi. Referans şeması basitçe sabit üç öğeden oluşur. Amaç, durum ve normlar. Durum amaç için olası araçlar ve koşulları içermektedir. Koşulların varlığı gerekli olası araçların normlara göre dönüşümüne adanmış çabayı ima eder. Çaba çoğunlukla idealist düşünce tarafından yadsınırken, Klasik İktisat’ta normlar ya ihmal edilir ya da koşullar içerisinde ele alınırlar. Parsons’ın “Crousoe İktisadı”nın eleştirisi değerli bir katkı olmakla birlikte, onun iktisatta “rasyonellik normu” analizi bir tür basitleştirme olarak değerlendirilmelidir. Rasyonellik normu bireylerin beklentilerini ya da eylemlerini piyasa koşullarına uyumlandırma sürecinde hata yapabileceklerini iddia eder. Arz ve talep dengesi bu tür ayarlamaların bir sonucudur. Parsons basit Hobbesçu modeli karmaşık klasik modelin temeli olarak değerlendirmiştir. Bu tür bir görüş modelin temel öğelerini ihmal etmeyi gerektirir: (1) Özel mülkiyet, (2) sosyal sınıflar, (3) etkin bir aktör olarak devlet, (4) rasyonellik normu ve (5) maliyet. Metodolojik olarak, bu öğelerin göz ardı edilmesi Parsons’ı Klasik İktisat’ı az sayıda değişken ile analiz etmeye itmiştir. Böylece Parsons tarafından analitik gerçekçiliğin hatalı uygulaması önemli yanlış anlaşılmalara ve yanılgılara neden olmuştur.
Uploads
Koşulların varlığı gerekli olası araçların normlara göre dönüşümüne adanmış çabayı ima eder. Çaba çoğunlukla idealist düşünce tarafından yadsınırken, Klasik İktisat’ta normlar ya ihmal edilir ya da koşullar içerisinde ele alınırlar. Parsons’ın “Crousoe İktisadı”nın eleştirisi değerli bir katkı olmakla birlikte, onun iktisatta “rasyonellik normu” analizi bir tür basitleştirme olarak değerlendirilmelidir. Rasyonellik normu bireylerin beklentilerini ya da eylemlerini piyasa koşullarına uyumlandırma sürecinde hata yapabileceklerini iddia eder. Arz ve talep dengesi bu tür ayarlamaların bir sonucudur.
Parsons basit Hobbesçu modeli karmaşık klasik modelin temeli olarak değerlendirmiştir. Bu tür bir görüş modelin temel öğelerini ihmal etmeyi gerektirir: (1) Özel mülkiyet, (2) sosyal sınıflar, (3) etkin bir aktör olarak devlet, (4) rasyonellik normu ve (5) maliyet. Metodolojik olarak, bu öğelerin göz ardı edilmesi Parsons’ı Klasik İktisat’ı az sayıda değişken ile analiz etmeye itmiştir. Böylece Parsons tarafından analitik gerçekçiliğin hatalı uygulaması önemli yanlış anlaşılmalara ve yanılgılara neden olmuştur.
Koşulların varlığı gerekli olası araçların normlara göre dönüşümüne adanmış çabayı ima eder. Çaba çoğunlukla idealist düşünce tarafından yadsınırken, Klasik İktisat’ta normlar ya ihmal edilir ya da koşullar içerisinde ele alınırlar. Parsons’ın “Crousoe İktisadı”nın eleştirisi değerli bir katkı olmakla birlikte, onun iktisatta “rasyonellik normu” analizi bir tür basitleştirme olarak değerlendirilmelidir. Rasyonellik normu bireylerin beklentilerini ya da eylemlerini piyasa koşullarına uyumlandırma sürecinde hata yapabileceklerini iddia eder. Arz ve talep dengesi bu tür ayarlamaların bir sonucudur.
Parsons basit Hobbesçu modeli karmaşık klasik modelin temeli olarak değerlendirmiştir. Bu tür bir görüş modelin temel öğelerini ihmal etmeyi gerektirir: (1) Özel mülkiyet, (2) sosyal sınıflar, (3) etkin bir aktör olarak devlet, (4) rasyonellik normu ve (5) maliyet. Metodolojik olarak, bu öğelerin göz ardı edilmesi Parsons’ı Klasik İktisat’ı az sayıda değişken ile analiz etmeye itmiştir. Böylece Parsons tarafından analitik gerçekçiliğin hatalı uygulaması önemli yanlış anlaşılmalara ve yanılgılara neden olmuştur.