Luc Boyer
Luc Boyer | ||||
---|---|---|---|---|
![]() | ||||
Luc Boyer in een roeiboot over de Aa, 1991
| ||||
Algemene informatie | ||||
Geboren | 24 oktober 1935 | |||
Geboorteplaats | Batavia | |||
Overleden | 5 maart 2024 | |||
Overlijdensplaats | Amsterdam | |||
Land | Indonesië, Nederland | |||
Werk | ||||
Beroep | mimespeler | |||
(en) IMDb-profiel | ||||
|
Lucien Emile (Luc) Boyer (Batavia (Nederlands-Indië), 24 oktober 1935 – Amsterdam, 5 maart 2024) was een Nederlands mimespeler, acteur, docent en regisseur.
Biografie
[bewerken | brontekst bewerken]In 1953 kwam Luc Boyer met zijn familie naar Nederland. Luc Boyer had als kind al een grote liefde voor het toneel.[1] Hij volgde een klassieke en een moderne dansopleiding bij de Academie voor de kleinkunst (tegenwoordig Amsterdamse school voor de Kunsten) en volgde extra lessen in acrobatiek, spraak, zang, toneel en mime. Daarna studeerde hij (1965-1967) in Parijs voor mimespeler bij grootheden als Etienne Decroux, Wolfram Mehring, Theodore Bono en Jeanine Grillon. Tijdens zijn studie werkte hij als mimespeler in verschillende Franse steden.[2]
In 1967 kwam hij terug naar Nederland. Hier is hij jarenlang docent geweest bij de Theaterschool Amsterdam en diverse Hogescholen voor de Kunsten. In 1993 ontving hij, ter gelegenheid van het 25-jarig bestaan van de mimeopleiding aan de Academie voor Theater en Dans in Amsterdam, als eerste het Luc Boyer Wisselvoorwerp. Ontvangers geven naar eigen inzicht de prijs door aan iemand die zich bijzonder verdienstelijk heeft gemaakt voor de Nederlandse mime of het mimeonderwijs. Tot nu toe waren dat onder meer Jeannette van Steen (1997), Ineke Austen (2001) en Irene Schaltegger (2007), Karina Holla (2015) en Jakop Ahlbom (2023)[3][4]
Luc Boyer heeft samengewerkt met vele theatermakers en -gezelschappen. Meestal was hij bij de producties betrokken als acteur, regisseur, mimograaf, choreograaf, producent of een combinatie daarvan. Vanaf de jaren '70 was Luc Boyer ook te zien op de Nederlandse televisie, zoals in de rol van Charon in de politieserie Unit 13.[5] Ook heeft hij als acteur in meerdere films gespeeld waaronder Wings of Fame, met onder andere Colin Firth en Peter O’Toole.[6] Daarnaast speelde hij in de film Total Loss[7][8] samen met onder meer Roef Ragas en Ricky Koole.
In maart 2012 werd Luc Boyer getroffen door een zware beroerte.[9] Hij raakte halfzijdig verlamd en liep hersenletsel op. Desondanks ging hij door met het beoefenen van zijn vak. Tijdens zijn revalidatie maakte hij de no budget productie Step by Step by Wheels (2012), die hij opdroeg aan zijn mede-revalidanten. Dit als eerste deel van een drieluik over zijn beroerte: Step by Step Wings, 2013 en Step by Step by Memories (2014), waarvan hij de laatste met zijn dochter Fay Boyer maakte.[10] In oktober 2015 nam Luc Boyer in Theater Bellevue met de voorstelling Met Hart en Ziel afscheid van het toneel. Hij vierde met de voorstelling ook zijn tachtigste verjaardag en zijn 55-jarig jubileum in het vak. Na de voorstelling werd hij benoemd tot Ridder in de Orde van Oranje Nassau.[11] Daarna bleef hij vakgenoten coachen en bleef groepen begeleiden, waaronder Bewegingstheatergroep Buiten de Perken, waarmee hij in 2016 Kopdrift & Hartscheur maakte, in 2017 Oogplooi en Mondwenk en in 2019 O die zee.[12]
Boyer omschreef zijn lichaam in 1995 als volgt: [13]
Ik heb een Javaans bovenlichaam, terwijl ik van mijn Europese grootvader – een Hugenoot met een zwaar beendergestel – mijn onderlijf geërfd moet hebben.
Boyer overleed op 5 maart 2024 in Amsterdam. Hij werd 88 jaar oud.[14]
Familie
[bewerken | brontekst bewerken]Hij was zoon van Jean Charles Boyer (1903-1968) en Nelly van Rouveroy van Nieuwaal (1911-1993), dochter van de assistent-resident Emile Leonardus van Rouveroy van Nieuwaal en njai Enok. [15] In zijn jeugd zat hij samen met zijn moeder, broers en zussen opgesloten in één van de jappenkampen; vader moest werken aan de Birma-spoorlijn. Broer Maurice Boyer is bekend fotograaf, zus Marian Boyer was actrice en schrijfster. [16][17] Dochter Fay Boyer werkte ook enige tijd in de theaterwereld, maar dan aan de productiekant.
Donna Rouveroy (haar vader Bob was halfbroer van Nelly van Rouveroy van Nieuwaal) maakte samen met Luc Boyer de korte film Brief aan mijn grootvader, alsook Finding Enok over de zoektocht naar de moeder van Nelly.[18].
Bronnen
[bewerken | brontekst bewerken]- VPRO Cinema, personen, Luc Boyer
- Theaterencyclopedie, biografie en overzicht Luc Boyer, chronologische weergave
- Theaterencyclopedie, Luc Boyer als uitvoerende
- Theaterkrant, 2015
Externe link
[bewerken | brontekst bewerken]- ↑ De Groene, interview, 2015
- ↑ Wiki Beeld en geluid, over Luc Boyer. Gearchiveerd op 30 september 2022.
- ↑ Academie voor Theater en Dans, 2015
- ↑ Theaterkrant, 2015. Gearchiveerd op 10 december 2022.
- ↑ Archief Beeld en Geluid. Gearchiveerd op 30 september 2022.
- ↑ Vpro, Cinema, Luc Boyer. Gearchiveerd op 4 juni 2019.
- ↑ Archief Filmfestival. Gearchiveerd op 28 januari 2021.
- ↑ Filmtotaal, Total Loss. Gearchiveerd op 4 juni 2019.
- ↑ De Groene Amsterdammer, artikel 2015. Gearchiveerd op 22 maart 2023.
- ↑ Theaterkrant, recensie, 2014. Gearchiveerd op 22 mei 2022.
- ↑ Parool, Grondlegger van Nederlandse mime krijgt Koninklijke onderscheiding, 2015
- ↑ Theaterkrant, Kopdrift & Hartscheur: verbindingsproject van mimelegende Luc Boyer, 2016. Gearchiveerd op 4 februari 2023.
- ↑ Nicole Bliek, Luc Boyer. Algemeen Dagblad (23 november 1995). Geraadpleegd op 3 juli 2024 – via delpher.nl.
- ↑ Bewegingskunstenaar Luc Boyer gold als de grondlegger van de Nederlandse mime. Gearchiveerd op 15 maart 2024.
- ↑ Burgerlijke Stand, Geboorten. Bataviaasch Nieuwsblad (4 november 1935). Geraadpleegd op 3 juli 2024 – via delpher.nl.
- ↑ Trouw, interview, 2013. Gearchiveerd op 4 juni 2019.
- ↑ Gemeente Amsterdam: Archiefkaart Jean Charles Boyer
- ↑ Finding Enok over familiegeschiedenis (geraadpleegd 3 juli 2024