Satijnblauwe prieelvogel
Satijnblauwe prieelvogel IUCN-status: Niet bedreigd[1] (2018) | |||||||||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
![]() | |||||||||||||
mannetje | |||||||||||||
Taxonomische indeling | |||||||||||||
| |||||||||||||
Soort | |||||||||||||
Ptilonorhynchus violaceus (Vieillot, 1816) [2] | |||||||||||||
![]() | |||||||||||||
vrouwtje | |||||||||||||
Synoniemen | |||||||||||||
| |||||||||||||
Afbeeldingen op ![]() | |||||||||||||
Satijnblauwe prieelvogel op ![]() | |||||||||||||
|
De satijnblauwe prieelvogel (Ptilonorhynchus violaceus) is een zangvogel uit de familie Ptilonorhynchidae (prieelvogels).
Kenmerken
[bewerken | brontekst bewerken]Het mannetje heeft een glanzend blauwzwart verenkleed en een lichtgele snavel. De lichaamslengte bedraagt 31 cm.
Leefwijze
[bewerken | brontekst bewerken]Het voedsel bestaat uit insecten en vruchten.
Prieelbouw
[bewerken | brontekst bewerken]Het volwassen mannetje besteedt het grootste gedeelte van zijn tijd aan zijn ‘prieel’. Op een klein gebied van de bosbodem bouwt hij een nauwe gang van takken, die zwart gemaakt worden met houtskool en speeksel. Daarna wordt de plek versierd met bij voorkeur helder blauwe of gele attributen. Daarna maakt hij een passerend vrouwtje het hof met kirrende geluiden, terwijl hij haar in zijn snavel mooie voorwerpen aanbiedt. Na de paring verlaat het wijfje hem om de jongen alleen groot te brengen.
Verspreiding en leefgebied
[bewerken | brontekst bewerken]Deze soort is endemisch in het noordoosten en zuidoosten van Australië en telt twee ondersoorten:[3]
- P. v. violaceus: van zuidoostelijk Queensland tot zuidelijk Victoria.
- P. v. minor: noordoostelijk Queensland.
Status
[bewerken | brontekst bewerken]De grootte van de populatie is niet gekwantificeerd maar de soort wordt omschreven als plaatselijk vrij algemeen. Op de Rode lijst van de IUCN heeft deze soort de status niet bedreigd.[1]
- ↑ a b (en) Satijnblauwe prieelvogel op de IUCN Red List of Threatened Species.
- ↑ Vieillot, 1816. Pyrrhocorax violaceus (protoniem). Nouv. Dict. Hist. Nat., nouv. éd., 6, p. 569. BHL
- ↑ (en) Gill F, D Donsker & P Rasmussen (Eds). 2024. IOC World Bird List (v14.1).
- David Burnie (2001) - Animals, Dorling Kindersley Limited, London. ISBN 90-18-01564-4