Jerzy Ginter
![]() Warszawa, 2017 | |
Państwo działania | |
---|---|
Data urodzenia |
22 sierpnia 1935 |
Data i miejsce śmierci |
13 kwietnia 2023 |
Profesor dr hab. nauk fizycznych | |
Alma Mater | |
emerytowany prof. | |
Uniwersytet Warszawski |
Wydział Fizyki |
Jerzy Ginter (ur. 22 sierpnia 1935, zm. 13 kwietnia 2023 w Warszawie) – polski fizyk, prof. dr hab., autor licznych podręczników do fizyki. Były pracownik Zakładu Fizyki Ciała Stałego, Instytutu Fizyki Doświadczalnej Uniwersytetu Warszawskiego[1]. Tematem jego pracy była dydaktyka fizyki oraz fizyka ciała stałego.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Był absolwentem warszawskiego liceum im. Jana Zamoyskiego. W czasie studiów fizyki w Uniwersytecie Warszawskim rozpoczął pracę naukową pod kierunkiem prof. Leonarda Sosnowskiego i pozostał wieloletnim pracownikiem Zakładu Fizyki Ciała Stałego na Wydziale Fizyki Uniwersytetu Warszawskiego. Jego najbardziej znana praca powstała we współpracy z Janem Gajem oraz Robertem Gałązką, która przedstawiała teorię struktury pasmowej półprzewodników w obecności namagnesowania jonów magnetycznych. Z Jerzym Mycielskim badał różne aspekty oddziaływania elektron-fonon, a wcześniej był współautorem pracy, w której podano model struktury pasmowej HgTe[2].
J. Ginter był laureatem nagrody Nestor 2007 przyznawanej przez Fundację na rzecz Nauki Polskiej[3]. Pochowany został na Cmentarzu Komunalnym w Laskach.
Życie prywatne
[edytuj | edytuj kod]Z żoną Bronisławą miał trzech synów: Michała, Kazimierza i Józefa.
Publikacje
[edytuj | edytuj kod]Prof. Ginter był autorem wielu podręczników i publikacji naukowych[4]. Napisał między innymi:
- Jerzy Ginter: Wstęp do fizyki atomu, cząsteczki i ciała stałego. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1979.
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]Linki zewnętrzne
[edytuj | edytuj kod]- Prof. dr hab. Jerzy Ginter, [w:] baza „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI PIB) [dostęp 2014-12-31] .
Artykuły popularnonaukowe w miesięczniku „Delta” [dostęp 2021-09-01].