Marine Le Pen
![]() Marine Le Pen (2024) | |
Data i miejsce urodzenia |
5 sierpnia 1968 |
---|---|
Przewodniczący Frontu Narodowego / Zjednoczenia Narodowego | |
Okres |
od 16 stycznia 2011[1] |
Przynależność polityczna | |
Poprzednik | |
Następca |
Jordan Bardella (p.o.) |
![]() |
Marine Le Pen (ur. 5 sierpnia 1968 w Neuilly-sur-Seine) – francuska polityk i prawniczka, w latach 2003–2011 wiceprzewodnicząca, a od 2011[1] do 2021 przewodnicząca Frontu Narodowego/Zjednoczenia Narodowego (FN/RN), deputowana do Parlamentu Europejskiego VI, VII i VIII kadencji, posłanka do Zgromadzenia Narodowego. Kandydatka w wyborach prezydenckich w 2012, 2017 i 2022.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Jest córką Jeana-Marie Le Pena, założyciela i pierwszego przewodniczącego FN (1972–2011). Z wykształcenia prawniczka, absolwentka Uniwersytetu Paryż II. W 1991 uzyskała dyplom pomagisterskich studiów z zakresu prawa karnego. Od 1992 praktykowała jako adwokat w Paryżu.
W drugiej połowie lat 90. weszła w skład władz Frontu Narodowego, nacjonalistycznego i eurosceptycznego ugrupowania założonego i kierowanego przez jej ojca, Jean-Marie Le Pena. Z ramienia Frontu Narodowego uzyskiwała mandaty radnej departamentu Nord i regionu Île-de-France. Kierowała działem prawnym FN, od 2003 pełniła funkcję wiceprzewodniczącej partii. W 2004 została wybrana posłanką do Parlamentu Europejskiego. Pięć lat później skutecznie ubiegała się o reelekcję.
W 2007 prowadziła prezydencką kampanię wyborczą swojego ojca. Była wymieniana jako główny kandydat do przejęcia po nim przywództwa we Froncie Narodowym[2]. 16 stycznia 2011 stanęła na czele Frontu Narodowego, zastępując na tym stanowisku swojego ojca[3].
Marine Le Pen wystartowała w wyborach prezydenckich w 2012. W głosowaniu z 22 kwietnia 2012 otrzymała około 6,4 miliona głosów (17,90%), zajmując 3. miejsce wśród 10 kandydatów i przegrywając w pierwszej turze[4].
W 2014 kierowany przez nią Front Narodowy zwyciężył w wyborach europejskich we Francji, uzyskując 24 mandaty w PE VIII kadencji, z których jeden przypadł Marine Le Pen[5]. W grudniu 2015 FN uzyskał najwięcej głosów w pierwszej turze wyborów regionalnych (ok. 28%), a jego kandydaci zajęli pierwsze miejsca w wyborach na prezydentów regionów. W drugiej turze FN uległ jednak centroprawicy i lewicy, nie wygrywając w żadnym z regionów. Sama Marine Le Pen przegrała w Nord-Pas-de-Calais-Pikardia z Xavierem Bertrandem[6].
W 2017 wystartowała w kolejnych wyborach prezydenckich. W pierwszej turze głosowania z 23 kwietnia 2017 otrzymała 7,7 miliona głosów (21,30%), zajmując 2. miejsce spośród 11 pretendentów[7]. Przeszła do drugiej tury głosowania razem z centrystą Emmanuelem Macronem, który uzyskał poparcie na poziomie 24,01%[7]. Spośród kandydatów, którzy przegrali w pierwszej turze, oddanie na nią głosu zadeklarował Nicolas Dupont-Aignan[8].
24 kwietnia 2017 na czas dalszej kampanii wyborczej ustąpiła z funkcji przewodniczącej Frontu Narodowego[9]. 7 maja 2017 w drugiej turze głosowania dostała 10,6 miliona głosów (33,90%), przegrywając tym samym ze swoim konkurentem Emmanuelem Macronem[10]. Osiem dni później ponownie objęła kierownictwo swojej partii[11].
W wyborach parlamentarnych w tym samym roku uzyskała mandat deputowanej do Zgromadzenia Narodowego XV kadencji w jednym z okręgów departamentu Pas-de-Calais[12]. W czerwcu 2018 kierowany wciąż przez nią FN przyjął nową nazwę – Zjednoczenie Narodowe[13].
13 września 2021 w związku z kampanią przed wyborami prezydenckimi w 2022 ustąpiła z funkcji przewodniczącej RN[14]. W pierwszej turze głosowania prezydenckiego z 10 kwietnia 2022 otrzymała 8,1 miliona głosów (23,15%), zajmując 2. miejsce spośród 12 pretendentów[15]. Przeszła do drugiej tury z ubiegającym się o reelekcję Emmanuelem Macronem, który uzyskał poparcie na poziomie 27,85%[15]. 24 kwietnia 2022 w drugiej turze głosowania dostała 13,3 miliona głosów (41,46%), przegrywając ponownie ze swoim konkurentem[16].
W wyborach parlamentarnych w 2022 z powodzeniem ubiegała się o reelekcję do niższej izby francuskiego parlamentu[17]. Jej ugrupowanie uzyskało wówczas najlepszy wynik w historii, zdobywając 89 mandatów w Zgromadzeniu Narodowym[18]. Nie zdecydowała się na powrót na funkcję przewodniczącej partii, której kierownictwo przejął jej bliski współpracownik Jordan Bardella[19]. W 2024 po raz kolejny została wybrana na deputowaną krajową[20].
Poglądy
[edytuj | edytuj kod]W zakresie polityki zagranicznej Marine Le Pen zadeklarowała poparcie dla izolacjonizmu Francji. Sprzeciwiała się zachodniej interwencji w wojnie domowej w Libii w 2011 oraz planom akcji zbrojnej w Syrii. Po aneksji Krymu przez Rosję odwiedziła Moskwę, gdzie spotkała się z przewodniczącym Dumy Państwowej Siergiejem Naryszkinem i poparła forsowany przez Rosję postulat tzw. federalizacji Ukrainy[21]. Marine Le Pen opowiedziała się za utworzeniem osi Paryż-Berlin-Moskwa i chciałaby wraz z Władimirem Putinem „bronić wartości chrześcijańskich w dziedzictwie europejskim”[22]. Samego Władimira Putina określiła jako patriotę[23]. Przy wsparciu związanego z rosyjskim prezydentem oligarchy Konstantina Małofiejewa uzyskiwała pożyczki w rosyjskim banku na kampanię wyborczą[24]. W 2022, po rozpoczęciu przez Rosję inwazji na Ukrainę, Marine Le Pen nakazała wycofać swoje ulotki wyborcze, na których widniała jej fotografia z rosyjskim prezydentem[23].
Publicznie wyraziła pogląd, że Francja nie jest odpowiedzialna za obławę Vel d'Hiv, ponieważ dokonał jej marionetkowy rząd Vichy[25][26][27].
Życie prywatne
[edytuj | edytuj kod]Od czerwca 1997 do kwietnia 2000 Marine Le Pen była żoną przedsiębiorcy Francka Chauffroy, z którym ma troje dzieci (wszystkie ochrzczone w prowadzonym przez integrystów kościele Saint Nicolas du Chardonnet w Paryżu). Od grudnia 2002 do czerwca 2006 była żoną Érica Iorio, który pełnił funkcję sekretarza generalnego FN[28]. Po drugim rozwodzie jej partnerem życiowym został polityk Louis Aliot[21], z którym była związana w latach 2009–2019[29].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b Z przerwą między 24 kwietnia a 15 maja 2017, gdy obowiązki przewodniczącego FN pełnili czasowo kolejno Jean-François Jalkh i Steeve Briois.
- ↑ Dominika Pszczółkowska: Le Pen wskrzesza polskiego hydraulika. wyborcza.pl, 17 marca 2009. [dostęp 2012-04-23].
- ↑ Marine Le Pen consacrée à la tête du Front national après son père. google.com, 16 stycznia 2011. [dostęp 2012-04-23]. (fr.).
- ↑ Résultats de l’élection présidentielle 2012: Résultats 1er tour. interieur.gouv.fr. [dostęp 2012-04-23]. (fr.).
- ↑ Résultats européennes: la liste de nos nouveaux élus. leparisien.fr, 26 maja 2014. [dostęp 2014-05-28]. (fr.).
- ↑ Elections régionales et des assemblées de Corse, Guyane et Martinique 2015. interieur.gouv.fr. [dostęp 2015-12-14]. (fr.).
- ↑ a b Election présidentielle 2017: Résultats au 1er tour. interieur.gouv.fr. [dostęp 2017-04-24]. (fr.).
- ↑ Le Pen: jeśli wygram, premierem zostanie Dupont-Aignan. rp.pl, 29 kwietnia 2017. [dostęp 2017-04-29].
- ↑ Marine Le Pen steps down as Front National leader. irishtimes.com, 24 kwietnia 2017. [dostęp 2017-04-27]. (ang.).
- ↑ Election présidentielle 2017: Résultats au 2d tour. interieur.gouv.fr. [dostęp 2017-05-08]. (fr.).
- ↑ Marine Le Pen redevient présidente du Front national. lemonde.fr, 15 maja 2017. [dostęp 2017-05-19]. (fr.).
- ↑ Elections législatives 2017: Résultats 2d tour. interieur.gouv.fr. [dostęp 2017-06-18]. (fr.).
- ↑ Front Narodowy Marine Le Pen zmienił nazwę na Zjednoczenie Narodowe. Ma się nie kojarzyć z rasizmem i antysemityzmem. gazetaprawna.pl, 2 czerwca 2018. [dostęp 2018-06-21].
- ↑ Marine Le Pen lance sa campagne pour l’élection présidentielle de 2022: «Il est des batailles qu’on n’a pas le droit de perdre». lemonde.fr, 12 grudnia 2021. [dostęp 2021-12-23]. (fr.).
- ↑ a b Annonce par Laurent Fabius, Président du Conseil constitutionnel, des résultats officiels du premier tour de l’élection présidentielle. conseil-constitutionnel.fr, 13 kwietnia 2022. [dostęp 2022-04-25]. (fr.).
- ↑ Résultats de la présidentielle 2022: Emmanuel Macron est réélu. vie-publique.fr, 25 kwietnia 2022. [dostęp 2022-04-25]. (fr.).
- ↑ Marine Le Pen réélue députée dans le Pas-de-Calais lors des législatives 2022. lemonde.fr, 19 czerwca 2022. [dostęp 2022-06-20]. (fr.).
- ↑ Résultats des législatives 2022: le RN obtient 89 sièges et signe une percée historique à l'Assemblée nationale. francetvinfo.fr, 19 czerwca 2022. [dostęp 2022-06-20]. (fr.).
- ↑ France’s National Rally elects Bardella, 27, as Le Pen's successor. france24.com, 5 listopada 2022. [dostęp 2024-07-01]. (ang.).
- ↑ Thomas Delaunay: Législatives 2024: au moins 37 députés RN élus dès le premier tour. nouvelobs.com, 30 czerwca 2024. [dostęp 2024-07-01]. (fr.).
- ↑ a b Szymon Łucyk. Przeciw Europie, pod rękę z Rosją. „Tygodnik Powszechny”, s. 46–47, 4 maja 2014.
- ↑ John Vinocour: Putin’s Woman in Paris. wsj.com, 26 maja 2014. [dostęp 2014-07-02]. (ang.).
- ↑ a b Joanna Zajchowska: Francja. Marine Le Pen nakazała wycofanie miliona wyborczych ulotek. Pozuje na nich z Putinem. gazeta.pl, 1 marca 2022. [dostęp 2022-03-02].
- ↑ Grzegorz Rzeczkowski: Przekupywał zachodnią prawicę i działał w Polsce. Oligarcha Putina do zadań specjalnych. wyborcza.pl, 29 marca 2022. [dostęp 2023-11-23].
- ↑ Katarzyna Stańko: Holokaust politycznym tematem we Francji. gazetaprawna.pl, 1 lutego 2018. [dostęp 2021-12-05].
- ↑ Lara Marlowe: Marine Le Pen denies French guilt over Holocaust. irishtimes.com, 11 kwietnia 2017. [dostęp 2021-12-05]. (ang.).
- ↑ Adam Nossiter: Marine Le Pen Denies French Guilt for Rounding Up Jews. nytimes.co, 10 kwietnia 2017. [dostęp 2021-12-05]. (ang.).
- ↑ Olivier Beaumont: Dans l’enfer de Montretout. Paryż: Flammarion, 2017, s. 249. ISBN 978-2-08-139507-7. (fr.).
- ↑ Louis Aliot annonce qu'il n'est plus en couple avec Marine Le Pen. huffingtonpost.fr, 11 września 2019. [dostęp 2022-04-17]. (fr.).
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Profil na stronie Parlamentu Europejskiego. [dostęp 2017-05-08].
- ISNI: 0000000022752044
- VIAF: 30686568
- LCCN: n2006077842
- GND: 131997335
- NDL: 001262599
- LIBRIS: m48v2l02kl4sp3cx
- BnF: 15069641h
- SUDOC: 108871592
- SBN: CFIV269361
- NKC: xx0135308
- RSL: 000128095
- NTA: 410618977
- BIBSYS: 12031330
- CiNii: DA18757495
- PLWABN: 9810622538805606
- J9U: 987007454828505171
- LNB: 000276038
- CONOR: 262482275