Asian Journal of Middle Eastern and Islamic Studies
Discourses are politically-oriented realities that explain their selective and instrumental natur... more Discourses are politically-oriented realities that explain their selective and instrumental nature. That means discourses are mostly (re)produced by the political actors, and they conform to the changing agendas of these actors. The trajectory of the resistance discourse, which reflects Hezbollah’s ideological (religious) approach, seems to confirm this generalisation owing to its noticeable association with Hezbollah’s political motivations over time. This allegedly revisionist discourse has two intertwined dimensions: One dimension regards Hezbollah’s position towards internal affairs, while the other concerns its external orientation. Hezbollah often claimed to champion the revisionist camp in these two realms, albeit its pro-status quo policies unfolded during the Syrian civil war and the recent Lebanese protests. These two events further manifested the positioned nature of the resistance discourse. In this context, this article will attempt to illustrate the political nature of the resistance discourse by disputing its long-held revisionist claims. To empirically support our argument, the status-quo-based factors behind the regular practice of the resistance discourse during the Syrian civil war and the Lebanese protests will be deeply investigated.
Asian Journal of Middle Eastern and Islamic Studies, 2022
Discourses are politically-oriented realities that explain their selective
and instrumental natur... more Discourses are politically-oriented realities that explain their selective and instrumental nature. That means discourses are mostly (re)produced by the political actors, and they conform to the changing agendas of these actors. The trajectory of the resistance discourse, which reflects Hezbollah’s ideological (religious) approach, seems to confirm this generalisation owing to its noticeable association with Hezbollah’s political motivations over time. This allegedly revisionist discourse has two intertwined dimensions: One dimension regards Hezbollah’s position towards internal affairs, while the other concerns its external orientation. Hezbollah often claimed to champion the revisionist camp in these two realms, albeit its pro-status quo policies unfolded during the Syrian civil war and the recent Lebanese protests. These two events further manifested the positioned nature of the resistance discourse. In this context, this article will attempt to illustrate the political nature of the resistance discourse by disputing its long-held revisionist claims. To empirically support our argument, the status-quo-based factors behind the regular practice of the resistance discourse during the Syrian civil war and the Lebanese protests will be deeply investigated.
, Eskişehir Osmangazi Üniversitesi İİBF Dergisi,, 2022
Foreign policy is traditionally an important tool for states to protect their sovereignty and nat... more Foreign policy is traditionally an important tool for states to protect their sovereignty and national-regime security. Therefore, the main objective of any state’s foreign policy is to ensure its sovereignty and nationalregime security and to realize its regional and international interests. However, foreign policy is a process where both internal factors and external factors interact and shape the preferences and the outcomes of the ruling cadres. Especially, in non-democratic countries where state security is equivalent to the maintenance of regime survival, the internal political calculations of ruling elites dominate the foreign policy. In this context, this article will revisit Iraq-Iran relations between 1958 and 1988 to display the determinant weight of the regime security concerns on the decision-making process. Theoretically, this article will attempt to make a modest contribution to the regional studies which dispute and refuse the outside-inside separation on the formulation of foreign policy with the regime security approach which draws largely on the arguments and the concepts advanced by Neoclassical realist studies..
Iran dis politikasi, bircok dinamik tarafindan etkilense de, genel cercevesi 1979 Islam Devrimi’y... more Iran dis politikasi, bircok dinamik tarafindan etkilense de, genel cercevesi 1979 Islam Devrimi’yle birlikte Humeyni tarafindan cizilmistir. Cumhurbaskanlari ya da Dini Lider degisse de, Şii mezhebine dayanan siyasal duzen anlayisi varligini korumaktadir. Bu calismada, Humeyni sonrasinda uygulanan dis politikanin, Devrimin ardindan dolasima sokulan soylem ile ortusup ortusmedigi siyasal kultur-dis politika iliskisi baglaminda tartisilmaktadir. Buradaki temel arguman, Devrimle birlikte insa edilen Şii Islamci siyasal duzenin temel paradigmalarinin ayni kaldigi, ancak sistemsel ve siyasal degisikliklerden dolayi Iranli karar vericilerin, ulusal cikarlari ideolojik ya da kulturel cikarlardan daha fazla dikkate aldigidir. Bu iddiayi somutlastirmak adina, Humeyni’nin ardindan iktidara gelen Rafsancani ve Hatemi donemlerinde cereyan eden Cecenistan ve Daglik Karabag savaslari sirasindaki Iran’in uyguladigi politikalar analiz edilecektir.
Bu calisma, ‘degisim’ ve ‘yenilik’ ruzgâriyla siyaset sahnesine cikan AK Parti’nin, Arap Bahari o... more Bu calisma, ‘degisim’ ve ‘yenilik’ ruzgâriyla siyaset sahnesine cikan AK Parti’nin, Arap Bahari oncesinde ve sonrasinda Turkiye siyasetini dizayn etmesiyle ve uyguladigi dis politikayla ilgilidir. Bu baglamda mevcut calisma AK Parti’nin Arap Bahari oncesinde Kemalist siyasal kulturun temel paradigmalarini yeniden yorumladigi ve dis politikasini bu dinamikler uzerine sekillendirdigi, ancak Arap Bahariyla birlikte geleneksel cizgiye dogru bir kayma yasadigini ileri surmektedir. Soz konusu argumani somutlastirmak adina AK Parti donemi siyasal kultur-dis politika iliskisi detayli bir sekilde irdelenecektir.
Akademik Araştırmalar ve Çalışmalar Dergisi (AKAD), 2021
The purpose of this research is to investigate whether foreign assistance is provided towards the... more The purpose of this research is to investigate whether foreign assistance is provided towards the development of the aidreceiving country or it is in line with their national interests by addressing the relationship between Turkey's foreign aid and foreign policy. Amaç: Bu çalışmanın amacı, Türkiye'nin dış yardım ve dış politikası arasındaki ilişkiye değinerek, yapılan yardımların yardım alan ülkenin kalkınmasına mı, yoksa Türkiye'nin ulusal çıkarlarına mı yönelik olup olmadığını araştırmaktır.
This study is about foreign policy implementations that applied to design Turkish politics before... more This study is about foreign policy implementations that applied to design Turkish politics before and after the Arab Spring periods by Ak Party, which entered the political scene with the wind of "change" and "reform". In this context, the current study suggests that the AK Party, prior to the Arab Spring, reinterpreted the basic paradigms of the Kemalist political culture and shaped its foreign policy on these dynamics, but with the Arab Spring, experienced a shift towards the traditional line. In order to embody this argument, the relationship between political culture and foreign policy in the AK Party period is examined in detail. Öz Bu çalışma, 'değişim' ve 'yenilik' rüzgârıyla siyaset sahnesine çıkan AK Parti'nin, Arap Baharı ön-cesinde ve sonrasında Türkiye siyasetini dizayn etmesiyle ve uyguladığı dış politikayla ilgilidir. Bu bağlamda mevcut çalışma AK Parti'nin Arap Baharı öncesinde Kemalist siyasal kültürün temel para-digmalarını yeniden yorumladığı ve dış politikasını bu dinamikler üzerine şekillendirdiği, ancak Arap Baharıyla birlikte geleneksel çizgiye doğru bir kayma yaşadığını ileri sürmektedir. Söz konusu ar-gümanı somutlaştırmak adına AK Parti dönemi siyasal kültür-dış politika ilişkisi detaylı bir şekilde irdelenecektir.
Öz İran dış politikası, birçok dinamik tarafından etkilense de, genel çerçevesi 1979 İslam Devrim... more Öz İran dış politikası, birçok dinamik tarafından etkilense de, genel çerçevesi 1979 İslam Devrimi'yle birlikte Humeyni tarafından çizilmiştir. Cumhurbaşkanları ya da Dini Lider değişse de, Şii mezhebine dayanan siyasal düzen anlayışı varlığını korumaktadır. Bu çalışmada, Humeyni sonrasında uygulanan dış politikanın, Devrimin ardından dolaşıma sokulan söylem ile örtüşüp örtüşmediği siyasal kültür-dış politika ilişkisi bağlamında tartışılmaktadır. Buradaki temel argüman, Devrimle birlikte inşa edilen Şii İslamcı siyasal düzenin temel paradigmalarının aynı kaldığı, ancak sistemsel ve siyasal değişikliklerden dolayı İranlı karar vericilerin, ulusal çıkarları ideolojik ya da kültürel çıkarlardan daha fazla dikkate aldığıdır. Bu iddiayı somutlaştırmak adına, Humeyni'nin ardından iktidara gelen Rafsancani ve Hatemi dönemlerinde cereyan eden Çeçenistan ve Dağlık Karabağ savaşları sırasındaki İran'ın uyguladığı politikalar analiz edilecektir.
Agent-structure relations in foreign policy: An analysis of Turkey-Syria relations during the Arab Spring on a dynamic foreign policy analysis model, 2019
The main focal point in this study analyzing the change of Turkey-Syria relations during the Arab... more The main focal point in this study analyzing the change of Turkey-Syria relations during the Arab Spring is the agent-structure problem. The change that took place in Turkey-Syria relations is analyzed in the light the process as a result of the interaction with the "structure" and that these foreign policy actions led to a new structuring at the same time. Öz Türkiye-Suriye ilişkilerinin Arap Baharı sürecinde değişime uğramasını analiz eden bu çalışmada temel dayanak noktası aktör-yapı sorunudur. Carlsnaes'in, Margaret Archer'ın Morfogenetik Yaklaşımını baz alarak geliştirdiği Dinamik Dış Politika Analizi Modeli (DDPAM) çerçevesinde, Türkiye-Suriye ilişkilerinde meydana gelen değişim, "Dera'da gösterilerin başlaması ve Hama Kuşatması", "RF-4E keşif uçağının düşürülmesi ile angajman kurallarının değiştirilmesi" ve "Fırat Kalkanı Harekatı" ışığı altında analiz Bu makale için önerilen kaynak gösterimi (APA 6. Sürüm): Kalaycı, R. (2019). Agent-structure relations in foreign policy: An analysis of Turkey-Syria relations during the Arab Spring on a dynamic foreign policy analysis model. Dokuz Eylül Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 21 (2), 533-553.
Özet Türkiye İran ilişkilerinin " sıfır sorun " ve " nükleer sorun " çerçevesinde tartışıldığı bu... more Özet Türkiye İran ilişkilerinin " sıfır sorun " ve " nükleer sorun " çerçevesinde tartışıldığı bu çalışmada öncelikle birinci ve ikinci kısımda Türkiye'nin değişen bölgesel vizyonu ve bu bölgesel vizyon bağlamında İran ile ilişkiler analiz edilmiştir. Üçüncü kısımda İran'ın nükleer çalışmaları tarihsel bir perspektifle incelenerek bu çalışmaların İran ve Batı arasında oluşturduğu kriz ve bu krizde Türkiye'nin kendisini nasıl konumlandırdığı ve sorun boyunca hangi esaslarda dış politikasını oluşturmaya çalıştığı belirtilmiştir. Sonuç olarak Türkiye'nin " nükleer sorun " ve " sıfır sorun " arasında bir ikilemde kaldığına dikkat çekilerek zamanla iki taraf arasında " arabulu-cu " ya da " kolaylaştırıcı " rol oynamasının zorlaştığı fakat Ankara'nın bu sorunda hala devrede kalmaya devam ettiği vurgulanmaktadır. Abstract The study discusses Turkish-Iranian relations with particular reference to the zero problem policy and the nuclear issue. To this end, in the first two sections, the paper analyzes Turkey's changing vision and its bilateral ties with Iran within this context. The third section deals with Iran's nuclear ambitions on a historical perspective, also underlining the crisis that erupted between Iran and the West out of these attempts, how Turkey positioned itself vis-à-vis the crisis and its foreign policy style designed throughout the process. The study concludes that Turkey has been ambivalent between the nuclear issue and the zero problem policy, stressing that it is now less likely for the Turkish foreign policy establishment to play a role of mediation and facilitation. The paper finally recalls that despite these setbacks, Ankara still remains actively involved in the process.
Ali Ayata ve Murat ERcan (Der.) Avrupa Birliği ve Türkiye ile İlişkileri, İlişkilerin Siyasi, Askeri, Ekonomik ve Kültürel Çerçevesi, Ankara, Nobel Yayınevi, , 2012
Bu çalışma özü itibariyle Suudi Arabistan ’ın kurucu ideolojisi olan Vehhabilik ve Suudi rejimine... more Bu çalışma özü itibariyle Suudi Arabistan ’ın kurucu ideolojisi olan Vehhabilik ve Suudi rejimine yönelik güçlü bir İslami muhalefet hareketi olarak ortaya çıkan Sahve hareketini ele almakta ve her iki hareketin ortaya çıktığı sivasi, dini ve toplumsal dinamikleri incelemeye çalışmaktadır. İhyacı hareketler olarak Vehhabilik ve Sahve, tarihsel süreç içerisinde şekillenen Selefi geleneğin Suudi Arabistan ’a özgü bir yansıması olarak ortaya çıkmışlardır. Bu çalışmada, Alihmed İbni Hanbel ’le başlayan ve Ahmed İbni Teymiye ’yle devam eden Selefi İslam anlayışının dini, siyasi ve toplamsal dinamikleri ortaya konulmak suretiyle Vehhabilik ve Sahve hareketi üzerindeki etkilerine değinilmektetir. Bununla birlikte, Suudi Arabistan ’daki ihyacı muhalefet hareketi olan Sahve ’nin Suudi rejimi üzerinde kurduğu siyasal baskılar neticesinde devletin örgütlenme ve işleyiş düzeni ile ilgili olarak yapılan reformlardaki etkisi ortaya konmaya çalışılmaktadır.
2003 işgalinin ardından bölgesel ve küresel aktörlerin yanında birçok silahlı grubun mücadele ala... more 2003 işgalinin ardından bölgesel ve küresel aktörlerin yanında birçok silahlı grubun mücadele alanına dönüşen Irak, 2015 yılını da çatışmaların ve savaşın gölgesinde geçirmiştir. Anbar, Tikrit, Telafer ve Musul gibi önemli şehirlerini DAEŞ’e kaptıran Bağdat yönetimi, 2015 yılı içerisinde DAEŞ’e karşı topraklarını geri kazanmaya başlamıştır. Koalisyon Güçlerinin hava desteğiyle birlikte Peşmerge güçleri Kuzeyde Şengal bölgesini ele geçirirken, Irak ordusu da Tikrit’i ve Ramadi’yi DAEŞ’in elinden kurtarmıştır. Diğer taraftan Haşdi Şaabi örgütünün sahada etkinliğini artırması, İran’ın da Irak siyasetinde var olan etkisini daha fazla artırmasına sebep olmuştur. Son olarak IKBY ile yakın işbirliği içerisinde hareket eden Türkiye’nin Aralık ayında Musul yakınlarındaki Başika Kampına asker sevketmesi, Irak ile Türkiye’yi karşı karşıya getirmiştir.
Irak için 2014, birçok alanda kaosun, krizin ve şiddetin hüküm sürdüğü bir yıl olmuştur. IŞİD’in ... more Irak için 2014, birçok alanda kaosun, krizin ve şiddetin hüküm sürdüğü bir yıl olmuştur. IŞİD’in saldırıları, muhalif Sünnilerin hükümete karşı silahlanması, Şii milislerin savaşa aktif olarak geri dönmesi ve ABD öncülüğündeki koalisyon saldırıları nedeniyle Irak toprakları tam bir savaş alanına dönmüştür. Hem çatışmalar hem de düşen petrol fiyatları nedeniyle Irak ekonomisi 2014 yılında da beklenen gelişmeyi gösterememiştir. Diğer yandan gergin bir atmosferde gerçekleşen 30 Nisan parlamento seçimlerinin ardından sekiz yıllık Nuri el-Maliki dönemi sona ermiş ve Haydar el-Abadi dönemi başlamıştır. Yeni yönetimle birlikte Ankara ile Bağdat arasındaki resmi temaslar da hızlanmış ve ilişkiler gelişmeye başlamıştır
Asian Journal of Middle Eastern and Islamic Studies
Discourses are politically-oriented realities that explain their selective and instrumental natur... more Discourses are politically-oriented realities that explain their selective and instrumental nature. That means discourses are mostly (re)produced by the political actors, and they conform to the changing agendas of these actors. The trajectory of the resistance discourse, which reflects Hezbollah’s ideological (religious) approach, seems to confirm this generalisation owing to its noticeable association with Hezbollah’s political motivations over time. This allegedly revisionist discourse has two intertwined dimensions: One dimension regards Hezbollah’s position towards internal affairs, while the other concerns its external orientation. Hezbollah often claimed to champion the revisionist camp in these two realms, albeit its pro-status quo policies unfolded during the Syrian civil war and the recent Lebanese protests. These two events further manifested the positioned nature of the resistance discourse. In this context, this article will attempt to illustrate the political nature of the resistance discourse by disputing its long-held revisionist claims. To empirically support our argument, the status-quo-based factors behind the regular practice of the resistance discourse during the Syrian civil war and the Lebanese protests will be deeply investigated.
Asian Journal of Middle Eastern and Islamic Studies, 2022
Discourses are politically-oriented realities that explain their selective
and instrumental natur... more Discourses are politically-oriented realities that explain their selective and instrumental nature. That means discourses are mostly (re)produced by the political actors, and they conform to the changing agendas of these actors. The trajectory of the resistance discourse, which reflects Hezbollah’s ideological (religious) approach, seems to confirm this generalisation owing to its noticeable association with Hezbollah’s political motivations over time. This allegedly revisionist discourse has two intertwined dimensions: One dimension regards Hezbollah’s position towards internal affairs, while the other concerns its external orientation. Hezbollah often claimed to champion the revisionist camp in these two realms, albeit its pro-status quo policies unfolded during the Syrian civil war and the recent Lebanese protests. These two events further manifested the positioned nature of the resistance discourse. In this context, this article will attempt to illustrate the political nature of the resistance discourse by disputing its long-held revisionist claims. To empirically support our argument, the status-quo-based factors behind the regular practice of the resistance discourse during the Syrian civil war and the Lebanese protests will be deeply investigated.
, Eskişehir Osmangazi Üniversitesi İİBF Dergisi,, 2022
Foreign policy is traditionally an important tool for states to protect their sovereignty and nat... more Foreign policy is traditionally an important tool for states to protect their sovereignty and national-regime security. Therefore, the main objective of any state’s foreign policy is to ensure its sovereignty and nationalregime security and to realize its regional and international interests. However, foreign policy is a process where both internal factors and external factors interact and shape the preferences and the outcomes of the ruling cadres. Especially, in non-democratic countries where state security is equivalent to the maintenance of regime survival, the internal political calculations of ruling elites dominate the foreign policy. In this context, this article will revisit Iraq-Iran relations between 1958 and 1988 to display the determinant weight of the regime security concerns on the decision-making process. Theoretically, this article will attempt to make a modest contribution to the regional studies which dispute and refuse the outside-inside separation on the formulation of foreign policy with the regime security approach which draws largely on the arguments and the concepts advanced by Neoclassical realist studies..
Iran dis politikasi, bircok dinamik tarafindan etkilense de, genel cercevesi 1979 Islam Devrimi’y... more Iran dis politikasi, bircok dinamik tarafindan etkilense de, genel cercevesi 1979 Islam Devrimi’yle birlikte Humeyni tarafindan cizilmistir. Cumhurbaskanlari ya da Dini Lider degisse de, Şii mezhebine dayanan siyasal duzen anlayisi varligini korumaktadir. Bu calismada, Humeyni sonrasinda uygulanan dis politikanin, Devrimin ardindan dolasima sokulan soylem ile ortusup ortusmedigi siyasal kultur-dis politika iliskisi baglaminda tartisilmaktadir. Buradaki temel arguman, Devrimle birlikte insa edilen Şii Islamci siyasal duzenin temel paradigmalarinin ayni kaldigi, ancak sistemsel ve siyasal degisikliklerden dolayi Iranli karar vericilerin, ulusal cikarlari ideolojik ya da kulturel cikarlardan daha fazla dikkate aldigidir. Bu iddiayi somutlastirmak adina, Humeyni’nin ardindan iktidara gelen Rafsancani ve Hatemi donemlerinde cereyan eden Cecenistan ve Daglik Karabag savaslari sirasindaki Iran’in uyguladigi politikalar analiz edilecektir.
Bu calisma, ‘degisim’ ve ‘yenilik’ ruzgâriyla siyaset sahnesine cikan AK Parti’nin, Arap Bahari o... more Bu calisma, ‘degisim’ ve ‘yenilik’ ruzgâriyla siyaset sahnesine cikan AK Parti’nin, Arap Bahari oncesinde ve sonrasinda Turkiye siyasetini dizayn etmesiyle ve uyguladigi dis politikayla ilgilidir. Bu baglamda mevcut calisma AK Parti’nin Arap Bahari oncesinde Kemalist siyasal kulturun temel paradigmalarini yeniden yorumladigi ve dis politikasini bu dinamikler uzerine sekillendirdigi, ancak Arap Bahariyla birlikte geleneksel cizgiye dogru bir kayma yasadigini ileri surmektedir. Soz konusu argumani somutlastirmak adina AK Parti donemi siyasal kultur-dis politika iliskisi detayli bir sekilde irdelenecektir.
Akademik Araştırmalar ve Çalışmalar Dergisi (AKAD), 2021
The purpose of this research is to investigate whether foreign assistance is provided towards the... more The purpose of this research is to investigate whether foreign assistance is provided towards the development of the aidreceiving country or it is in line with their national interests by addressing the relationship between Turkey's foreign aid and foreign policy. Amaç: Bu çalışmanın amacı, Türkiye'nin dış yardım ve dış politikası arasındaki ilişkiye değinerek, yapılan yardımların yardım alan ülkenin kalkınmasına mı, yoksa Türkiye'nin ulusal çıkarlarına mı yönelik olup olmadığını araştırmaktır.
This study is about foreign policy implementations that applied to design Turkish politics before... more This study is about foreign policy implementations that applied to design Turkish politics before and after the Arab Spring periods by Ak Party, which entered the political scene with the wind of "change" and "reform". In this context, the current study suggests that the AK Party, prior to the Arab Spring, reinterpreted the basic paradigms of the Kemalist political culture and shaped its foreign policy on these dynamics, but with the Arab Spring, experienced a shift towards the traditional line. In order to embody this argument, the relationship between political culture and foreign policy in the AK Party period is examined in detail. Öz Bu çalışma, 'değişim' ve 'yenilik' rüzgârıyla siyaset sahnesine çıkan AK Parti'nin, Arap Baharı ön-cesinde ve sonrasında Türkiye siyasetini dizayn etmesiyle ve uyguladığı dış politikayla ilgilidir. Bu bağlamda mevcut çalışma AK Parti'nin Arap Baharı öncesinde Kemalist siyasal kültürün temel para-digmalarını yeniden yorumladığı ve dış politikasını bu dinamikler üzerine şekillendirdiği, ancak Arap Baharıyla birlikte geleneksel çizgiye doğru bir kayma yaşadığını ileri sürmektedir. Söz konusu ar-gümanı somutlaştırmak adına AK Parti dönemi siyasal kültür-dış politika ilişkisi detaylı bir şekilde irdelenecektir.
Öz İran dış politikası, birçok dinamik tarafından etkilense de, genel çerçevesi 1979 İslam Devrim... more Öz İran dış politikası, birçok dinamik tarafından etkilense de, genel çerçevesi 1979 İslam Devrimi'yle birlikte Humeyni tarafından çizilmiştir. Cumhurbaşkanları ya da Dini Lider değişse de, Şii mezhebine dayanan siyasal düzen anlayışı varlığını korumaktadır. Bu çalışmada, Humeyni sonrasında uygulanan dış politikanın, Devrimin ardından dolaşıma sokulan söylem ile örtüşüp örtüşmediği siyasal kültür-dış politika ilişkisi bağlamında tartışılmaktadır. Buradaki temel argüman, Devrimle birlikte inşa edilen Şii İslamcı siyasal düzenin temel paradigmalarının aynı kaldığı, ancak sistemsel ve siyasal değişikliklerden dolayı İranlı karar vericilerin, ulusal çıkarları ideolojik ya da kültürel çıkarlardan daha fazla dikkate aldığıdır. Bu iddiayı somutlaştırmak adına, Humeyni'nin ardından iktidara gelen Rafsancani ve Hatemi dönemlerinde cereyan eden Çeçenistan ve Dağlık Karabağ savaşları sırasındaki İran'ın uyguladığı politikalar analiz edilecektir.
Agent-structure relations in foreign policy: An analysis of Turkey-Syria relations during the Arab Spring on a dynamic foreign policy analysis model, 2019
The main focal point in this study analyzing the change of Turkey-Syria relations during the Arab... more The main focal point in this study analyzing the change of Turkey-Syria relations during the Arab Spring is the agent-structure problem. The change that took place in Turkey-Syria relations is analyzed in the light the process as a result of the interaction with the "structure" and that these foreign policy actions led to a new structuring at the same time. Öz Türkiye-Suriye ilişkilerinin Arap Baharı sürecinde değişime uğramasını analiz eden bu çalışmada temel dayanak noktası aktör-yapı sorunudur. Carlsnaes'in, Margaret Archer'ın Morfogenetik Yaklaşımını baz alarak geliştirdiği Dinamik Dış Politika Analizi Modeli (DDPAM) çerçevesinde, Türkiye-Suriye ilişkilerinde meydana gelen değişim, "Dera'da gösterilerin başlaması ve Hama Kuşatması", "RF-4E keşif uçağının düşürülmesi ile angajman kurallarının değiştirilmesi" ve "Fırat Kalkanı Harekatı" ışığı altında analiz Bu makale için önerilen kaynak gösterimi (APA 6. Sürüm): Kalaycı, R. (2019). Agent-structure relations in foreign policy: An analysis of Turkey-Syria relations during the Arab Spring on a dynamic foreign policy analysis model. Dokuz Eylül Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 21 (2), 533-553.
Özet Türkiye İran ilişkilerinin " sıfır sorun " ve " nükleer sorun " çerçevesinde tartışıldığı bu... more Özet Türkiye İran ilişkilerinin " sıfır sorun " ve " nükleer sorun " çerçevesinde tartışıldığı bu çalışmada öncelikle birinci ve ikinci kısımda Türkiye'nin değişen bölgesel vizyonu ve bu bölgesel vizyon bağlamında İran ile ilişkiler analiz edilmiştir. Üçüncü kısımda İran'ın nükleer çalışmaları tarihsel bir perspektifle incelenerek bu çalışmaların İran ve Batı arasında oluşturduğu kriz ve bu krizde Türkiye'nin kendisini nasıl konumlandırdığı ve sorun boyunca hangi esaslarda dış politikasını oluşturmaya çalıştığı belirtilmiştir. Sonuç olarak Türkiye'nin " nükleer sorun " ve " sıfır sorun " arasında bir ikilemde kaldığına dikkat çekilerek zamanla iki taraf arasında " arabulu-cu " ya da " kolaylaştırıcı " rol oynamasının zorlaştığı fakat Ankara'nın bu sorunda hala devrede kalmaya devam ettiği vurgulanmaktadır. Abstract The study discusses Turkish-Iranian relations with particular reference to the zero problem policy and the nuclear issue. To this end, in the first two sections, the paper analyzes Turkey's changing vision and its bilateral ties with Iran within this context. The third section deals with Iran's nuclear ambitions on a historical perspective, also underlining the crisis that erupted between Iran and the West out of these attempts, how Turkey positioned itself vis-à-vis the crisis and its foreign policy style designed throughout the process. The study concludes that Turkey has been ambivalent between the nuclear issue and the zero problem policy, stressing that it is now less likely for the Turkish foreign policy establishment to play a role of mediation and facilitation. The paper finally recalls that despite these setbacks, Ankara still remains actively involved in the process.
Ali Ayata ve Murat ERcan (Der.) Avrupa Birliği ve Türkiye ile İlişkileri, İlişkilerin Siyasi, Askeri, Ekonomik ve Kültürel Çerçevesi, Ankara, Nobel Yayınevi, , 2012
Bu çalışma özü itibariyle Suudi Arabistan ’ın kurucu ideolojisi olan Vehhabilik ve Suudi rejimine... more Bu çalışma özü itibariyle Suudi Arabistan ’ın kurucu ideolojisi olan Vehhabilik ve Suudi rejimine yönelik güçlü bir İslami muhalefet hareketi olarak ortaya çıkan Sahve hareketini ele almakta ve her iki hareketin ortaya çıktığı sivasi, dini ve toplumsal dinamikleri incelemeye çalışmaktadır. İhyacı hareketler olarak Vehhabilik ve Sahve, tarihsel süreç içerisinde şekillenen Selefi geleneğin Suudi Arabistan ’a özgü bir yansıması olarak ortaya çıkmışlardır. Bu çalışmada, Alihmed İbni Hanbel ’le başlayan ve Ahmed İbni Teymiye ’yle devam eden Selefi İslam anlayışının dini, siyasi ve toplamsal dinamikleri ortaya konulmak suretiyle Vehhabilik ve Sahve hareketi üzerindeki etkilerine değinilmektetir. Bununla birlikte, Suudi Arabistan ’daki ihyacı muhalefet hareketi olan Sahve ’nin Suudi rejimi üzerinde kurduğu siyasal baskılar neticesinde devletin örgütlenme ve işleyiş düzeni ile ilgili olarak yapılan reformlardaki etkisi ortaya konmaya çalışılmaktadır.
2003 işgalinin ardından bölgesel ve küresel aktörlerin yanında birçok silahlı grubun mücadele ala... more 2003 işgalinin ardından bölgesel ve küresel aktörlerin yanında birçok silahlı grubun mücadele alanına dönüşen Irak, 2015 yılını da çatışmaların ve savaşın gölgesinde geçirmiştir. Anbar, Tikrit, Telafer ve Musul gibi önemli şehirlerini DAEŞ’e kaptıran Bağdat yönetimi, 2015 yılı içerisinde DAEŞ’e karşı topraklarını geri kazanmaya başlamıştır. Koalisyon Güçlerinin hava desteğiyle birlikte Peşmerge güçleri Kuzeyde Şengal bölgesini ele geçirirken, Irak ordusu da Tikrit’i ve Ramadi’yi DAEŞ’in elinden kurtarmıştır. Diğer taraftan Haşdi Şaabi örgütünün sahada etkinliğini artırması, İran’ın da Irak siyasetinde var olan etkisini daha fazla artırmasına sebep olmuştur. Son olarak IKBY ile yakın işbirliği içerisinde hareket eden Türkiye’nin Aralık ayında Musul yakınlarındaki Başika Kampına asker sevketmesi, Irak ile Türkiye’yi karşı karşıya getirmiştir.
Irak için 2014, birçok alanda kaosun, krizin ve şiddetin hüküm sürdüğü bir yıl olmuştur. IŞİD’in ... more Irak için 2014, birçok alanda kaosun, krizin ve şiddetin hüküm sürdüğü bir yıl olmuştur. IŞİD’in saldırıları, muhalif Sünnilerin hükümete karşı silahlanması, Şii milislerin savaşa aktif olarak geri dönmesi ve ABD öncülüğündeki koalisyon saldırıları nedeniyle Irak toprakları tam bir savaş alanına dönmüştür. Hem çatışmalar hem de düşen petrol fiyatları nedeniyle Irak ekonomisi 2014 yılında da beklenen gelişmeyi gösterememiştir. Diğer yandan gergin bir atmosferde gerçekleşen 30 Nisan parlamento seçimlerinin ardından sekiz yıllık Nuri el-Maliki dönemi sona ermiş ve Haydar el-Abadi dönemi başlamıştır. Yeni yönetimle birlikte Ankara ile Bağdat arasındaki resmi temaslar da hızlanmış ve ilişkiler gelişmeye başlamıştır
Uploads
and instrumental nature. That means discourses are mostly (re)produced by the political actors, and they conform to the changing
agendas of these actors. The trajectory of the resistance discourse,
which reflects Hezbollah’s ideological (religious) approach, seems to
confirm this generalisation owing to its noticeable association with
Hezbollah’s political motivations over time. This allegedly revisionist
discourse has two intertwined dimensions: One dimension regards
Hezbollah’s position towards internal affairs, while the other concerns its external orientation. Hezbollah often claimed to champion
the revisionist camp in these two realms, albeit its pro-status quo
policies unfolded during the Syrian civil war and the recent
Lebanese protests. These two events further manifested the positioned nature of the resistance discourse. In this context, this article
will attempt to illustrate the political nature of the resistance discourse by disputing its long-held revisionist claims. To empirically
support our argument, the status-quo-based factors behind the
regular practice of the resistance discourse during the Syrian civil
war and the Lebanese protests will be deeply investigated.
and instrumental nature. That means discourses are mostly (re)produced by the political actors, and they conform to the changing
agendas of these actors. The trajectory of the resistance discourse,
which reflects Hezbollah’s ideological (religious) approach, seems to
confirm this generalisation owing to its noticeable association with
Hezbollah’s political motivations over time. This allegedly revisionist
discourse has two intertwined dimensions: One dimension regards
Hezbollah’s position towards internal affairs, while the other concerns its external orientation. Hezbollah often claimed to champion
the revisionist camp in these two realms, albeit its pro-status quo
policies unfolded during the Syrian civil war and the recent
Lebanese protests. These two events further manifested the positioned nature of the resistance discourse. In this context, this article
will attempt to illustrate the political nature of the resistance discourse by disputing its long-held revisionist claims. To empirically
support our argument, the status-quo-based factors behind the
regular practice of the resistance discourse during the Syrian civil
war and the Lebanese protests will be deeply investigated.