ORCID iD https://orcid.org/0000-0001-9846-9509 Post-Doc in the interpretation of biblical and apocalyptic texts (Faculty of Theology, National and Kapodistrian University of Athens, Greece). PhD in the field of early Jewish and Christian apocalypticism and mysticism (NKUA). PhD candidate in the field of the Old Testament and the ancient Near East, School of Social Theology and Christian Culture (AUTh).
Based on a couple of verses in Genesis, the figure of Melchizedek evolved into the founder of an ... more Based on a couple of verses in Genesis, the figure of Melchizedek evolved into the founder of an eternal priesthood, a precursor of Christ, a prophet, and an angelic personality.
The main goal of this presentation is to highlight an Essene manuscript, the War Scroll, which is... more The main goal of this presentation is to highlight an Essene manuscript, the War Scroll, which is part of the religious legacy of the enigmatic texts of the Dead Sea. More specifically, the War Scroll (1QM or 1QMilḥama) is an apocalyptic prophecy with strong elements of eschatological orientation and allegorical character, which contains almost all the doctrines and theology of the Qumran community. First, reference is made to the basic axis of this manuscript, to the last battle of humanity, the supreme war between Good and Evil, the struggle of the "Sons of light" against the "Sons of darkness". Besides, on the side of the "Sons of light", that is, the members of the Essene-Qumran community, is God and His Angels, while the "Sons of darkness", who constitute the rest of the world, are composed with Belial, the leader of dark forces. In other words, the "Sons of light", the people of the community, obey God and enjoy His favor by faithfully keeping His Law; respectively their enemies, the "Sons of darkness", submit to the opposite demonic entities and do Evil. After all, the basic expressions and the plethora of conceptual descriptions attributed to this particular angelic and demonic dipole are repeated throughout the range of Qumran manuscripts. Then, a special type of cosmological dualism between the "Sons of light" and the "Sons of darkness" is observed in detail, but also the above-mentioned evolving battle between them, which in fact as a concept and idea pervades the War Scroll and is its central theme. Finally, the belief in the coming of the kingdom of God and in the final supremacy of the "Sons of light" is emphatically highlighted, as the forces of Belial and the "Sons of darkness" will be defeated forever, which will eschatologically mark the beginning of a perfect peaceful of the world and the establishment of the eternal state of God on earth.
This paper outlines the biblical physiognomy of theophoric Melchizedek as king of the ancient cit... more This paper outlines the biblical physiognomy of theophoric Melchizedek as king of the ancient city of Salem and priest of the Most-High God. In fact, a vivid reference to the “king of righteousness” (מלכיצדק) is made in Gen 14: 18-24, where it is underlined the profound theological significance of Melchizedek’s encounter with patriarch Abraham. However, the enigmatic personality of Melchizedek - depicting the high Priest, J. Christ - refers to both the messianic prophetic saying of royal Psalm 109 and the apostle Paul (Heb 5: 5-6; Heb 7: 3). Also, and other references from the non-biblical realm about the mysterious Melchizedek are examined and more specifically from the book of Jubilees and the book of 2 Enoch (Jub 13: 22-28, 2 Enoch chs. 69-73). In addition, Melchizedek refers to the apocryphon work Pseudo- Eupolemus, in Hellenistic Synagogal Prayers but in the Qumran texts, too, 11Q Melch and in Apocryphon of Genesis (1Q apGen). Yet, the name of Melchizedek is restored as the most probable reading in two other fragmentary works of the Essene-Qumran community: in the Amram Covenant (4Q’ Am- rambar), as well as in the Hymns for the Sabbath Sacrifice (4Q ShirShabb). Even more, Philo interprets the name Melchizedek as “king of peace”, “righteous king” (Leg. 3, 79-82; Congr. 99, 4; Abr. 235, 4-5), while referring to Melchizedek is also done by Josephus (JW 6, 438; Ant. 1, 179-181). Then, the priesthood in the culture and religion of the Sumerians and Babylonians is carefully studied, but also in the culture of the Hittites as well as in ancient Egypt. In addition, extensive reference is made to the issue of the divine kingship in the aforementioned peoples of the ancient Near east. In fact, in ancient Egypt majestic kings (the pharaohs) had a divine origin; something similar is observed in Babylon where the king was described as a victorious warrior who defeated his enemies. Nevertheless, in the civilization of the Hittites as well as in that of ancient Ugarit the king was described as the son of God. Ultimately, Melchizedek’s priesthood is undoubtedly associated with the divine kingship of the ancient Near east. In other words, a genetic connection is observed between the name Melchizedek and the priesthood, the kingship and the righteousness in the realm of the ancient Near eastern societies.
Παναγιώτης Λ. Καμπούρης, Δρ.
VOCES MAGICAE: Η σημαντική των επικλησεων θειων ονομάτων στην Προσε... more Παναγιώτης Λ. Καμπούρης, Δρ. VOCES MAGICAE: Η σημαντική των επικλησεων θειων ονομάτων στην Προσευχή Ιακώβ Περίληψη Βασικός σκοπός της παρούσας απόπειρας καθίσταται η ανάδειξη της Προσευχής Ιακώβ, ενός ιουδαϊκού έργου με μυστικό προσανατολισμό και χαρακτήρα, το οποίο εμφανίζεται θεαματικά στους ελληνικούς Μαγικούς Παπύρους και αποδίδεται στον ισραηλίτη πατριάρχη Iακώβ. H εσωτερική δομή της συγκεκριμένης προσευχής, ωστόσο, παρουσιάζει την εξής ιδιότυπη σύνθεση: απαρτίζεται από τέσσερις επικλήσεις, τρεις παρακλήσεις και μία εντολή. H χρήση, εξάλλου, καθώς και η ακριβής προφορά μαγικών βοών (voces magicae) συνιστά μία πρωτόφαντη τεχνική εκτενών και παλίνδρομων γραμμάτων και λέξεων σχετιζόμενων άμεσα με τον θρησκευτικό συγκρητισμό της ελληνο-ρωμαϊκής Aιγύπτου. Στην Προσευχή ιακώβ, επίσης, καταγράφεται διαδοχικά μία πληθώρα ονομάτων και επιθέτων (όπως Iaō, Abaōth, Abrathiaōth), τα οποία πιθανότατα ηχούν το όνομα του Θεού και προσιδιάζουν άλλοτε σε ουράνιες αγγελικές ενώ άλλοτε σε χθόνιες δαιμονικές οντότητες. Παρά ταύτα, αξίζει να σημειωθεί ότι και τα υπόλοιπα ονόματα που ενυπάρχουν στην ψευδεπίγραφη αυτή προσευχή (ήτοι αυτά των Abriēl, Louēl, Sabaōth, Adōnai, astra, Epagaēl, Elōēl και Souēl) χαρακτηρίζονται ως ιδιαίτερα ελκυστικά για τον σύγχρονο μελετητή, ο οποίος αποζητεί με ένθερμο ζήλο να ενσκήψει διεισδυτικά και ενορατικά στον ανεξερεύνητο κατά πολύ ερμηνευτικά συμβολικό χώρο της ιουδαϊκής μαγείας. Λέξεις-κλειδιά: Προσευχή ιακώβ, μαγικές βοές (voces magicae), θεϊκά ονομάτα και επιθέτα, ελληνικοί Μαγικοί Πάπυροι, εσωτερικές (μυστικές) επικλήσεις, χριστιανικός γνωστικισμός, αγγελικές οντότητες
ΟΙ ΟΥΡΑΝΙΕΣ ΑΝΑΒΑΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΙΟΥΔΑΪΚΗ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΗ: ΤΑ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΑ ΤΟΥ ΕΝΩΧ (Α' Ενώχ, κεφ. 17-36· ... more ΟΙ ΟΥΡΑΝΙΕΣ ΑΝΑΒΑΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΙΟΥΔΑΪΚΗ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΗ: ΤΑ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΑ ΤΟΥ ΕΝΩΧ (Α' Ενώχ, κεφ. 17-36· Β' Ενώχ, κεφ. 3-22) ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΒΡΑΑΜ (Διαθ. Αβρ., κεφ. 10-15) Υπό Παναγιώτη Λ. Καμπούρη Δρ. Θεολογίας ΕΚΠΑ Περίληψη Πρωταρχικός στόχος της παρούσας μελέτης καθίσταται η ανάδειξη του θέματος των ουράνιων αναβάσεων, όπως αυτό σκιαγραφείται παραστατικά μέσα από κείμενα της ιουδαϊκής αποκαλυπτικής Γραμματείας. Πιο ειδικά, επισημαίνονται δύο πολύ χαρακτηριστικά παραδείγματα εμπειριών εκστατικής ανόδου στους ουρανούς. Το πρώτο αφορά στα υπερκόσμια ταξίδια του πατριάρχη Ενώχ, όπως αυτά περιγράφονται στα κεφάλαια 17-19 και 21-36 του βιβλίου του Αιθιοπικού ή Α΄ Ενώχ, καθώς και στα κεφάλαια 3-22 του βιβλίου των Μυστικών του Ενώχ ή Β΄ Ενώχ. Το δεύτερο παράδειγμα αναφέρεται στον εκλεκτό Αβραάμ και στην ουράνια ανάβασή του, αποτυπωμένη με ιδιαίτερο τρόπο στα κεφάλαια 10-15 του αποκαλυπτικού κειμένου Διαθήκη Αβραάμ. Η βίωση, ωστόσο, της ανεπανάληπτης εμπειρίας των ουράνιων ανόδων των προαναφερθέντων «ηρώων» κομίζει αρμονικά ένα πρωτόφαντο στοιχείο στο χώρο της ιουδαϊκής Αποκαλυπτικής, αυτό της συσχέτισης του γήινου με το υπερβατικό, και κατ' επέκταση της εύρυθμης διασύν-δεσης του κοσμικού παρόντος με το εσχατολογικό μέλλον. Λέξεις-κλειδιά: υπερκόσμια ταξίδια, έκσταση, Ενώχ, Αβραάμ, Ανάληψη, επτά ουρανοί.
Το ανά χείρας επίτομο έργο πρωτοτυπεί ως προς την ανάδειξη της βιβλικής προσωπικότητας και της θε... more Το ανά χείρας επίτομο έργο πρωτοτυπεί ως προς την ανάδειξη της βιβλικής προσωπικότητας και της θεολογίας των δώδεκα 'μικρών' ή 'ελασσόνων' προφητών. Ως χαρισματικοί αποδέκτες λόγων και οραμάτων, χαρακτηρίζονται αναμφίβολα γνήσιοι ερμηνευτές της υπερφυσικής θείας αποκάλυψης, συμβάλλοντας αποφασιστικά στην εμφάνιση του παλαιοδιαθηκικού μονοθεϊσμού, δεδομένου ότι η πίστη τους πυροδοτήθηκε από όλα εκείνα τα συγκυριακά ή/και θαυμαστά γεγονότα, τα οποία ο Θεός έπραξε αναφορικά προς τον άνθρωπο στην "γη Ισραήλ" στην αέναη ροή του χρόνου.
Based on a couple of verses in Genesis, the figure of Melchizedek evolved into the founder of an ... more Based on a couple of verses in Genesis, the figure of Melchizedek evolved into the founder of an eternal priesthood, a precursor of Christ, a prophet, and an angelic personality.
The main goal of this presentation is to highlight an Essene manuscript, the War Scroll, which is... more The main goal of this presentation is to highlight an Essene manuscript, the War Scroll, which is part of the religious legacy of the enigmatic texts of the Dead Sea. More specifically, the War Scroll (1QM or 1QMilḥama) is an apocalyptic prophecy with strong elements of eschatological orientation and allegorical character, which contains almost all the doctrines and theology of the Qumran community. First, reference is made to the basic axis of this manuscript, to the last battle of humanity, the supreme war between Good and Evil, the struggle of the "Sons of light" against the "Sons of darkness". Besides, on the side of the "Sons of light", that is, the members of the Essene-Qumran community, is God and His Angels, while the "Sons of darkness", who constitute the rest of the world, are composed with Belial, the leader of dark forces. In other words, the "Sons of light", the people of the community, obey God and enjoy His favor by faithfully keeping His Law; respectively their enemies, the "Sons of darkness", submit to the opposite demonic entities and do Evil. After all, the basic expressions and the plethora of conceptual descriptions attributed to this particular angelic and demonic dipole are repeated throughout the range of Qumran manuscripts. Then, a special type of cosmological dualism between the "Sons of light" and the "Sons of darkness" is observed in detail, but also the above-mentioned evolving battle between them, which in fact as a concept and idea pervades the War Scroll and is its central theme. Finally, the belief in the coming of the kingdom of God and in the final supremacy of the "Sons of light" is emphatically highlighted, as the forces of Belial and the "Sons of darkness" will be defeated forever, which will eschatologically mark the beginning of a perfect peaceful of the world and the establishment of the eternal state of God on earth.
This paper outlines the biblical physiognomy of theophoric Melchizedek as king of the ancient cit... more This paper outlines the biblical physiognomy of theophoric Melchizedek as king of the ancient city of Salem and priest of the Most-High God. In fact, a vivid reference to the “king of righteousness” (מלכיצדק) is made in Gen 14: 18-24, where it is underlined the profound theological significance of Melchizedek’s encounter with patriarch Abraham. However, the enigmatic personality of Melchizedek - depicting the high Priest, J. Christ - refers to both the messianic prophetic saying of royal Psalm 109 and the apostle Paul (Heb 5: 5-6; Heb 7: 3). Also, and other references from the non-biblical realm about the mysterious Melchizedek are examined and more specifically from the book of Jubilees and the book of 2 Enoch (Jub 13: 22-28, 2 Enoch chs. 69-73). In addition, Melchizedek refers to the apocryphon work Pseudo- Eupolemus, in Hellenistic Synagogal Prayers but in the Qumran texts, too, 11Q Melch and in Apocryphon of Genesis (1Q apGen). Yet, the name of Melchizedek is restored as the most probable reading in two other fragmentary works of the Essene-Qumran community: in the Amram Covenant (4Q’ Am- rambar), as well as in the Hymns for the Sabbath Sacrifice (4Q ShirShabb). Even more, Philo interprets the name Melchizedek as “king of peace”, “righteous king” (Leg. 3, 79-82; Congr. 99, 4; Abr. 235, 4-5), while referring to Melchizedek is also done by Josephus (JW 6, 438; Ant. 1, 179-181). Then, the priesthood in the culture and religion of the Sumerians and Babylonians is carefully studied, but also in the culture of the Hittites as well as in ancient Egypt. In addition, extensive reference is made to the issue of the divine kingship in the aforementioned peoples of the ancient Near east. In fact, in ancient Egypt majestic kings (the pharaohs) had a divine origin; something similar is observed in Babylon where the king was described as a victorious warrior who defeated his enemies. Nevertheless, in the civilization of the Hittites as well as in that of ancient Ugarit the king was described as the son of God. Ultimately, Melchizedek’s priesthood is undoubtedly associated with the divine kingship of the ancient Near east. In other words, a genetic connection is observed between the name Melchizedek and the priesthood, the kingship and the righteousness in the realm of the ancient Near eastern societies.
Παναγιώτης Λ. Καμπούρης, Δρ.
VOCES MAGICAE: Η σημαντική των επικλησεων θειων ονομάτων στην Προσε... more Παναγιώτης Λ. Καμπούρης, Δρ. VOCES MAGICAE: Η σημαντική των επικλησεων θειων ονομάτων στην Προσευχή Ιακώβ Περίληψη Βασικός σκοπός της παρούσας απόπειρας καθίσταται η ανάδειξη της Προσευχής Ιακώβ, ενός ιουδαϊκού έργου με μυστικό προσανατολισμό και χαρακτήρα, το οποίο εμφανίζεται θεαματικά στους ελληνικούς Μαγικούς Παπύρους και αποδίδεται στον ισραηλίτη πατριάρχη Iακώβ. H εσωτερική δομή της συγκεκριμένης προσευχής, ωστόσο, παρουσιάζει την εξής ιδιότυπη σύνθεση: απαρτίζεται από τέσσερις επικλήσεις, τρεις παρακλήσεις και μία εντολή. H χρήση, εξάλλου, καθώς και η ακριβής προφορά μαγικών βοών (voces magicae) συνιστά μία πρωτόφαντη τεχνική εκτενών και παλίνδρομων γραμμάτων και λέξεων σχετιζόμενων άμεσα με τον θρησκευτικό συγκρητισμό της ελληνο-ρωμαϊκής Aιγύπτου. Στην Προσευχή ιακώβ, επίσης, καταγράφεται διαδοχικά μία πληθώρα ονομάτων και επιθέτων (όπως Iaō, Abaōth, Abrathiaōth), τα οποία πιθανότατα ηχούν το όνομα του Θεού και προσιδιάζουν άλλοτε σε ουράνιες αγγελικές ενώ άλλοτε σε χθόνιες δαιμονικές οντότητες. Παρά ταύτα, αξίζει να σημειωθεί ότι και τα υπόλοιπα ονόματα που ενυπάρχουν στην ψευδεπίγραφη αυτή προσευχή (ήτοι αυτά των Abriēl, Louēl, Sabaōth, Adōnai, astra, Epagaēl, Elōēl και Souēl) χαρακτηρίζονται ως ιδιαίτερα ελκυστικά για τον σύγχρονο μελετητή, ο οποίος αποζητεί με ένθερμο ζήλο να ενσκήψει διεισδυτικά και ενορατικά στον ανεξερεύνητο κατά πολύ ερμηνευτικά συμβολικό χώρο της ιουδαϊκής μαγείας. Λέξεις-κλειδιά: Προσευχή ιακώβ, μαγικές βοές (voces magicae), θεϊκά ονομάτα και επιθέτα, ελληνικοί Μαγικοί Πάπυροι, εσωτερικές (μυστικές) επικλήσεις, χριστιανικός γνωστικισμός, αγγελικές οντότητες
ΟΙ ΟΥΡΑΝΙΕΣ ΑΝΑΒΑΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΙΟΥΔΑΪΚΗ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΗ: ΤΑ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΑ ΤΟΥ ΕΝΩΧ (Α' Ενώχ, κεφ. 17-36· ... more ΟΙ ΟΥΡΑΝΙΕΣ ΑΝΑΒΑΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΙΟΥΔΑΪΚΗ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΗ: ΤΑ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΑ ΤΟΥ ΕΝΩΧ (Α' Ενώχ, κεφ. 17-36· Β' Ενώχ, κεφ. 3-22) ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΒΡΑΑΜ (Διαθ. Αβρ., κεφ. 10-15) Υπό Παναγιώτη Λ. Καμπούρη Δρ. Θεολογίας ΕΚΠΑ Περίληψη Πρωταρχικός στόχος της παρούσας μελέτης καθίσταται η ανάδειξη του θέματος των ουράνιων αναβάσεων, όπως αυτό σκιαγραφείται παραστατικά μέσα από κείμενα της ιουδαϊκής αποκαλυπτικής Γραμματείας. Πιο ειδικά, επισημαίνονται δύο πολύ χαρακτηριστικά παραδείγματα εμπειριών εκστατικής ανόδου στους ουρανούς. Το πρώτο αφορά στα υπερκόσμια ταξίδια του πατριάρχη Ενώχ, όπως αυτά περιγράφονται στα κεφάλαια 17-19 και 21-36 του βιβλίου του Αιθιοπικού ή Α΄ Ενώχ, καθώς και στα κεφάλαια 3-22 του βιβλίου των Μυστικών του Ενώχ ή Β΄ Ενώχ. Το δεύτερο παράδειγμα αναφέρεται στον εκλεκτό Αβραάμ και στην ουράνια ανάβασή του, αποτυπωμένη με ιδιαίτερο τρόπο στα κεφάλαια 10-15 του αποκαλυπτικού κειμένου Διαθήκη Αβραάμ. Η βίωση, ωστόσο, της ανεπανάληπτης εμπειρίας των ουράνιων ανόδων των προαναφερθέντων «ηρώων» κομίζει αρμονικά ένα πρωτόφαντο στοιχείο στο χώρο της ιουδαϊκής Αποκαλυπτικής, αυτό της συσχέτισης του γήινου με το υπερβατικό, και κατ' επέκταση της εύρυθμης διασύν-δεσης του κοσμικού παρόντος με το εσχατολογικό μέλλον. Λέξεις-κλειδιά: υπερκόσμια ταξίδια, έκσταση, Ενώχ, Αβραάμ, Ανάληψη, επτά ουρανοί.
Το ανά χείρας επίτομο έργο πρωτοτυπεί ως προς την ανάδειξη της βιβλικής προσωπικότητας και της θε... more Το ανά χείρας επίτομο έργο πρωτοτυπεί ως προς την ανάδειξη της βιβλικής προσωπικότητας και της θεολογίας των δώδεκα 'μικρών' ή 'ελασσόνων' προφητών. Ως χαρισματικοί αποδέκτες λόγων και οραμάτων, χαρακτηρίζονται αναμφίβολα γνήσιοι ερμηνευτές της υπερφυσικής θείας αποκάλυψης, συμβάλλοντας αποφασιστικά στην εμφάνιση του παλαιοδιαθηκικού μονοθεϊσμού, δεδομένου ότι η πίστη τους πυροδοτήθηκε από όλα εκείνα τα συγκυριακά ή/και θαυμαστά γεγονότα, τα οποία ο Θεός έπραξε αναφορικά προς τον άνθρωπο στην "γη Ισραήλ" στην αέναη ροή του χρόνου.
Η διαχρονική σχέση, οι συνέπειες και ο απόηχος της συνάντησης από την ύστερη αρχαιότητα ως τις μέ... more Η διαχρονική σχέση, οι συνέπειες και ο απόηχος της συνάντησης από την ύστερη αρχαιότητα ως τις μέρες μας Αθήνα 6-8 Δεκεμβρίου 2018 Πολιτιστικό Κέντρο Ι. Αρχιεπισκοπής Αθηνών Βασιλείου του Μεγάλου 15, Αθήνα (https://www.stigmap.gr/umap23862-vasileiou-tou-megalou-15-athina-118-54-ellada.html) Υπό την αιγίδα του Τμήματος Θεολογίας και τη σύμπραξη της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών. Διοργάνωση Μεταπτυχιακός Φοιτητικός Θεολογικός Σύνδεσμος.
Uploads
More specifically, the War Scroll (1QM or 1QMilḥama) is an apocalyptic prophecy with strong elements of eschatological orientation and allegorical character, which contains almost all the doctrines and theology of the Qumran community.
First, reference is made to the basic axis of this manuscript, to the last battle of humanity, the supreme war between Good and Evil, the struggle of the "Sons of light" against the "Sons of darkness". Besides, on the side of the "Sons of light", that is, the members of the Essene-Qumran community, is God and His Angels, while the "Sons of darkness", who constitute the rest of the world, are composed with Belial, the leader of dark forces. In other words, the "Sons of light", the people of the community, obey God and enjoy His favor by faithfully keeping His Law; respectively their enemies, the "Sons of darkness", submit to the opposite demonic entities and do Evil. After all, the basic expressions and the plethora of conceptual descriptions attributed to this particular angelic and demonic dipole are repeated throughout the range of Qumran manuscripts.
Then, a special type of cosmological dualism between the "Sons of light" and the "Sons of darkness" is observed in detail, but also the above-mentioned evolving battle between them, which in fact as a concept and idea pervades the War Scroll and is its central theme.
Finally, the belief in the coming of the kingdom of God and in the final supremacy of the "Sons of light" is emphatically highlighted, as the forces of Belial and the "Sons of darkness" will be defeated forever, which will eschatologically mark the beginning of a perfect peaceful of the world and the establishment of the eternal state of God on earth.
Then, the priesthood in the culture and religion of the Sumerians and Babylonians is carefully studied, but also in the culture of the Hittites as well as in ancient Egypt. In addition, extensive reference is made to the issue of the divine kingship in the aforementioned peoples of the ancient Near east. In fact, in ancient Egypt majestic kings (the pharaohs) had a divine origin; something similar is observed in Babylon where the king was described as a victorious warrior who defeated his enemies. Nevertheless, in the civilization of the Hittites as well as in that of ancient Ugarit the king was described as the son of God. Ultimately, Melchizedek’s priesthood is undoubtedly associated with the divine kingship of the ancient Near east. In other words, a genetic connection is observed between the name Melchizedek and the priesthood, the kingship and the righteousness in the realm of the ancient Near eastern societies.
Παναγιώτου Λ. Καμπούρη*
Τὸ ζήτημα τῆς ἀθανασίας ἐν γένει - ὡς γνωστόν - ἀποτελεῖ ἀντικείμενο τόσο φιλοσοφικῆς ὅσο καὶ θεολογικῆς πραγμάτευσης. Ὁ ὅρος ἀθανασία κυριολεκτικὰ σημαίνει νὰ εἶναι κάποιος ἀθάνατος, ἐνῶ μεταφορικὰ λαμβάνει τὸν χαρακτῆρα τῆς μεταθανάτιας δόξας, τῆς ὑστεροφημίας στὴ μνήμη τῶν ζώντων. Ἠ αἰώνια ζωὴ ἐν τούτοις ἔχει ἄμεση σχέση μὲ τὴν ἀθανασία τῆς ψυχῆς, ἡ ὁποία ὁρίζεται ὡς «ἡ μετὰ θάνατον ἐπιβίωσις τῆς ψυχῆς, διατηρούσης ἀκεραίαν τὴν προσωπικὴν συνείδησιν καὶ βούλησιν αὐτῆς. Κατὰ τὸν ὁρισμὸν τοῦτον, ὁ ἄνθρωπος εἷναι ἀθάνατος ἐὰν ἐξακολουθῇ νὰ ὑπάρχῃ καὶ μετὰ θάνατον οὐ μόνον ὡς ἄτομος οὐσία, ἀλλὰ καὶ ὡς πρόσωπον ἔχον συνείδησιν καὶ βούλησιν, ἐὰν δηλαδὴ ἡ ψυχὴ αὐτοῦ διατηρῇ τὸν κατὰ τὴν ἐπίγειον ζωὴν ἀναπτυχθέντα ὑπ' αὐτοῦ πνευματικὸν βίον καὶ μετὰ τὸν χωρισμόν αὐτῆς ἀπὸ τοῦ σώματος αὐτοῦ» 1. Σὲ ὅλα τὰ θρησκειολογικὰ ρεύματα ὡστόσο, τὰ ὁποῖα ἐμφανίσθηκαν κατὰ καιροὺς στὴν ἱστορία, ὡς ἀθάνατος ὁρίζεται μόνον ὁ Θεὸς σὲ ἀντίθεση μὲ τὸν ἄνθρωπο, ὁ ὁποῖος ὑπόκειται στὸν χρόνο καὶ ἐκλαμβάνεται ὡς πεπερασμένο ὄν. Βάσει αὐτῆς τῆς συλλογιστικῆς, ὁ ἄνθρωπος ἀπροστάτευτος ἀπὸ ὁποιαδήποτε μεταφυσικὴ σκιὰ βιώνει τὸ ὑπαρξιακὸ συναίσθημα τοῦ μηδενός, μὴ δυνάμενος νὰ τὸ ἀνατρέψει.
* Ὁ Παναγιώτης Λ. Καμπούρης εἶναι διδάκτωρ Θεολογίας τοῦ Ἐθνικοῦ καὶ Καποδιστριακοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν.
1. Βλ. Π. Δημητρόπουλος, λῆμμα «Ἀθανασία τῆς ψυχῆς», Θρησκευτικὴ καὶ Ἠθικὴ Ἐγκυκλοπαιδεία, ἐκδ. Ἀ. Μαρτῖνος, Τόμος 1ος, Ἀθῆναι 1962, στ. 501.
VOCES MAGICAE: Η σημαντική των επικλησεων θειων ονομάτων στην Προσευχή Ιακώβ
Περίληψη
Βασικός σκοπός της παρούσας απόπειρας καθίσταται η ανάδειξη της Προσευχής Ιακώβ, ενός ιουδαϊκού έργου με μυστικό προσανατολισμό και χαρακτήρα, το οποίο εμφανίζεται θεαματικά στους ελληνικούς Μαγικούς Παπύρους και αποδίδεται στον ισραηλίτη πατριάρχη Iακώβ. H εσωτερική δομή της συγκεκριμένης προσευχής, ωστόσο, παρουσιάζει την εξής ιδιότυπη σύνθεση: απαρτίζεται από τέσσερις επικλήσεις, τρεις παρακλήσεις και μία εντολή. H χρήση, εξάλλου, καθώς και η ακριβής προφορά μαγικών βοών (voces magicae) συνιστά μία πρωτόφαντη τεχνική εκτενών και παλίνδρομων γραμμάτων και λέξεων σχετιζόμενων άμεσα με τον θρησκευτικό συγκρητισμό της ελληνο-ρωμαϊκής Aιγύπτου. Στην Προσευχή ιακώβ, επίσης, καταγράφεται διαδοχικά μία πληθώρα ονομάτων και επιθέτων (όπως Iaō, Abaōth, Abrathiaōth), τα οποία πιθανότατα ηχούν το όνομα του Θεού και προσιδιάζουν άλλοτε σε ουράνιες αγγελικές ενώ άλλοτε σε χθόνιες δαιμονικές οντότητες. Παρά ταύτα, αξίζει να σημειωθεί ότι και τα υπόλοιπα ονόματα που ενυπάρχουν στην ψευδεπίγραφη αυτή προσευχή (ήτοι αυτά των Abriēl, Louēl, Sabaōth, Adōnai, astra, Epagaēl, Elōēl και Souēl) χαρακτηρίζονται ως ιδιαίτερα ελκυστικά για τον σύγχρονο μελετητή, ο οποίος αποζητεί με ένθερμο ζήλο να ενσκήψει διεισδυτικά και ενορατικά στον ανεξερεύνητο κατά πολύ ερμηνευτικά συμβολικό χώρο της ιουδαϊκής μαγείας.
Λέξεις-κλειδιά: Προσευχή ιακώβ, μαγικές βοές (voces magicae), θεϊκά ονομάτα και επιθέτα, ελληνικοί Μαγικοί Πάπυροι, εσωτερικές (μυστικές) επικλήσεις, χριστιανικός γνωστικισμός, αγγελικές οντότητες
Υπό Παναγιώτη Λ. Καμπούρη Δρ. Θεολογίας ΕΚΠΑ
Περίληψη
Πρωταρχικός στόχος της παρούσας μελέτης καθίσταται η ανάδειξη του θέματος των ουράνιων αναβάσεων, όπως αυτό σκιαγραφείται παραστατικά μέσα από κείμενα της ιουδαϊκής αποκαλυπτικής Γραμματείας. Πιο ειδικά, επισημαίνονται δύο πολύ χαρακτηριστικά παραδείγματα εμπειριών εκστατικής ανόδου στους ουρανούς. Το πρώτο αφορά στα υπερκόσμια ταξίδια του πατριάρχη Ενώχ, όπως αυτά περιγράφονται στα κεφάλαια 17-19 και 21-36 του βιβλίου του Αιθιοπικού ή Α΄ Ενώχ, καθώς και στα κεφάλαια 3-22 του βιβλίου των Μυστικών του Ενώχ ή Β΄ Ενώχ. Το δεύτερο παράδειγμα αναφέρεται στον εκλεκτό Αβραάμ και στην ουράνια ανάβασή του, αποτυπωμένη με ιδιαίτερο τρόπο στα κεφάλαια 10-15 του αποκαλυπτικού κειμένου Διαθήκη Αβραάμ. Η βίωση, ωστόσο, της ανεπανάληπτης εμπειρίας των ουράνιων ανόδων των προαναφερθέντων «ηρώων» κομίζει αρμονικά ένα πρωτόφαντο στοιχείο στο χώρο της ιουδαϊκής Αποκαλυπτικής, αυτό της συσχέτισης του γήινου με το υπερβατικό, και κατ' επέκταση της εύρυθμης διασύν-δεσης του κοσμικού παρόντος με το εσχατολογικό μέλλον.
Λέξεις-κλειδιά: υπερκόσμια ταξίδια, έκσταση, Ενώχ, Αβραάμ, Ανάληψη, επτά ουρανοί.
More specifically, the War Scroll (1QM or 1QMilḥama) is an apocalyptic prophecy with strong elements of eschatological orientation and allegorical character, which contains almost all the doctrines and theology of the Qumran community.
First, reference is made to the basic axis of this manuscript, to the last battle of humanity, the supreme war between Good and Evil, the struggle of the "Sons of light" against the "Sons of darkness". Besides, on the side of the "Sons of light", that is, the members of the Essene-Qumran community, is God and His Angels, while the "Sons of darkness", who constitute the rest of the world, are composed with Belial, the leader of dark forces. In other words, the "Sons of light", the people of the community, obey God and enjoy His favor by faithfully keeping His Law; respectively their enemies, the "Sons of darkness", submit to the opposite demonic entities and do Evil. After all, the basic expressions and the plethora of conceptual descriptions attributed to this particular angelic and demonic dipole are repeated throughout the range of Qumran manuscripts.
Then, a special type of cosmological dualism between the "Sons of light" and the "Sons of darkness" is observed in detail, but also the above-mentioned evolving battle between them, which in fact as a concept and idea pervades the War Scroll and is its central theme.
Finally, the belief in the coming of the kingdom of God and in the final supremacy of the "Sons of light" is emphatically highlighted, as the forces of Belial and the "Sons of darkness" will be defeated forever, which will eschatologically mark the beginning of a perfect peaceful of the world and the establishment of the eternal state of God on earth.
Then, the priesthood in the culture and religion of the Sumerians and Babylonians is carefully studied, but also in the culture of the Hittites as well as in ancient Egypt. In addition, extensive reference is made to the issue of the divine kingship in the aforementioned peoples of the ancient Near east. In fact, in ancient Egypt majestic kings (the pharaohs) had a divine origin; something similar is observed in Babylon where the king was described as a victorious warrior who defeated his enemies. Nevertheless, in the civilization of the Hittites as well as in that of ancient Ugarit the king was described as the son of God. Ultimately, Melchizedek’s priesthood is undoubtedly associated with the divine kingship of the ancient Near east. In other words, a genetic connection is observed between the name Melchizedek and the priesthood, the kingship and the righteousness in the realm of the ancient Near eastern societies.
Παναγιώτου Λ. Καμπούρη*
Τὸ ζήτημα τῆς ἀθανασίας ἐν γένει - ὡς γνωστόν - ἀποτελεῖ ἀντικείμενο τόσο φιλοσοφικῆς ὅσο καὶ θεολογικῆς πραγμάτευσης. Ὁ ὅρος ἀθανασία κυριολεκτικὰ σημαίνει νὰ εἶναι κάποιος ἀθάνατος, ἐνῶ μεταφορικὰ λαμβάνει τὸν χαρακτῆρα τῆς μεταθανάτιας δόξας, τῆς ὑστεροφημίας στὴ μνήμη τῶν ζώντων. Ἠ αἰώνια ζωὴ ἐν τούτοις ἔχει ἄμεση σχέση μὲ τὴν ἀθανασία τῆς ψυχῆς, ἡ ὁποία ὁρίζεται ὡς «ἡ μετὰ θάνατον ἐπιβίωσις τῆς ψυχῆς, διατηρούσης ἀκεραίαν τὴν προσωπικὴν συνείδησιν καὶ βούλησιν αὐτῆς. Κατὰ τὸν ὁρισμὸν τοῦτον, ὁ ἄνθρωπος εἷναι ἀθάνατος ἐὰν ἐξακολουθῇ νὰ ὑπάρχῃ καὶ μετὰ θάνατον οὐ μόνον ὡς ἄτομος οὐσία, ἀλλὰ καὶ ὡς πρόσωπον ἔχον συνείδησιν καὶ βούλησιν, ἐὰν δηλαδὴ ἡ ψυχὴ αὐτοῦ διατηρῇ τὸν κατὰ τὴν ἐπίγειον ζωὴν ἀναπτυχθέντα ὑπ' αὐτοῦ πνευματικὸν βίον καὶ μετὰ τὸν χωρισμόν αὐτῆς ἀπὸ τοῦ σώματος αὐτοῦ» 1. Σὲ ὅλα τὰ θρησκειολογικὰ ρεύματα ὡστόσο, τὰ ὁποῖα ἐμφανίσθηκαν κατὰ καιροὺς στὴν ἱστορία, ὡς ἀθάνατος ὁρίζεται μόνον ὁ Θεὸς σὲ ἀντίθεση μὲ τὸν ἄνθρωπο, ὁ ὁποῖος ὑπόκειται στὸν χρόνο καὶ ἐκλαμβάνεται ὡς πεπερασμένο ὄν. Βάσει αὐτῆς τῆς συλλογιστικῆς, ὁ ἄνθρωπος ἀπροστάτευτος ἀπὸ ὁποιαδήποτε μεταφυσικὴ σκιὰ βιώνει τὸ ὑπαρξιακὸ συναίσθημα τοῦ μηδενός, μὴ δυνάμενος νὰ τὸ ἀνατρέψει.
* Ὁ Παναγιώτης Λ. Καμπούρης εἶναι διδάκτωρ Θεολογίας τοῦ Ἐθνικοῦ καὶ Καποδιστριακοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν.
1. Βλ. Π. Δημητρόπουλος, λῆμμα «Ἀθανασία τῆς ψυχῆς», Θρησκευτικὴ καὶ Ἠθικὴ Ἐγκυκλοπαιδεία, ἐκδ. Ἀ. Μαρτῖνος, Τόμος 1ος, Ἀθῆναι 1962, στ. 501.
VOCES MAGICAE: Η σημαντική των επικλησεων θειων ονομάτων στην Προσευχή Ιακώβ
Περίληψη
Βασικός σκοπός της παρούσας απόπειρας καθίσταται η ανάδειξη της Προσευχής Ιακώβ, ενός ιουδαϊκού έργου με μυστικό προσανατολισμό και χαρακτήρα, το οποίο εμφανίζεται θεαματικά στους ελληνικούς Μαγικούς Παπύρους και αποδίδεται στον ισραηλίτη πατριάρχη Iακώβ. H εσωτερική δομή της συγκεκριμένης προσευχής, ωστόσο, παρουσιάζει την εξής ιδιότυπη σύνθεση: απαρτίζεται από τέσσερις επικλήσεις, τρεις παρακλήσεις και μία εντολή. H χρήση, εξάλλου, καθώς και η ακριβής προφορά μαγικών βοών (voces magicae) συνιστά μία πρωτόφαντη τεχνική εκτενών και παλίνδρομων γραμμάτων και λέξεων σχετιζόμενων άμεσα με τον θρησκευτικό συγκρητισμό της ελληνο-ρωμαϊκής Aιγύπτου. Στην Προσευχή ιακώβ, επίσης, καταγράφεται διαδοχικά μία πληθώρα ονομάτων και επιθέτων (όπως Iaō, Abaōth, Abrathiaōth), τα οποία πιθανότατα ηχούν το όνομα του Θεού και προσιδιάζουν άλλοτε σε ουράνιες αγγελικές ενώ άλλοτε σε χθόνιες δαιμονικές οντότητες. Παρά ταύτα, αξίζει να σημειωθεί ότι και τα υπόλοιπα ονόματα που ενυπάρχουν στην ψευδεπίγραφη αυτή προσευχή (ήτοι αυτά των Abriēl, Louēl, Sabaōth, Adōnai, astra, Epagaēl, Elōēl και Souēl) χαρακτηρίζονται ως ιδιαίτερα ελκυστικά για τον σύγχρονο μελετητή, ο οποίος αποζητεί με ένθερμο ζήλο να ενσκήψει διεισδυτικά και ενορατικά στον ανεξερεύνητο κατά πολύ ερμηνευτικά συμβολικό χώρο της ιουδαϊκής μαγείας.
Λέξεις-κλειδιά: Προσευχή ιακώβ, μαγικές βοές (voces magicae), θεϊκά ονομάτα και επιθέτα, ελληνικοί Μαγικοί Πάπυροι, εσωτερικές (μυστικές) επικλήσεις, χριστιανικός γνωστικισμός, αγγελικές οντότητες
Υπό Παναγιώτη Λ. Καμπούρη Δρ. Θεολογίας ΕΚΠΑ
Περίληψη
Πρωταρχικός στόχος της παρούσας μελέτης καθίσταται η ανάδειξη του θέματος των ουράνιων αναβάσεων, όπως αυτό σκιαγραφείται παραστατικά μέσα από κείμενα της ιουδαϊκής αποκαλυπτικής Γραμματείας. Πιο ειδικά, επισημαίνονται δύο πολύ χαρακτηριστικά παραδείγματα εμπειριών εκστατικής ανόδου στους ουρανούς. Το πρώτο αφορά στα υπερκόσμια ταξίδια του πατριάρχη Ενώχ, όπως αυτά περιγράφονται στα κεφάλαια 17-19 και 21-36 του βιβλίου του Αιθιοπικού ή Α΄ Ενώχ, καθώς και στα κεφάλαια 3-22 του βιβλίου των Μυστικών του Ενώχ ή Β΄ Ενώχ. Το δεύτερο παράδειγμα αναφέρεται στον εκλεκτό Αβραάμ και στην ουράνια ανάβασή του, αποτυπωμένη με ιδιαίτερο τρόπο στα κεφάλαια 10-15 του αποκαλυπτικού κειμένου Διαθήκη Αβραάμ. Η βίωση, ωστόσο, της ανεπανάληπτης εμπειρίας των ουράνιων ανόδων των προαναφερθέντων «ηρώων» κομίζει αρμονικά ένα πρωτόφαντο στοιχείο στο χώρο της ιουδαϊκής Αποκαλυπτικής, αυτό της συσχέτισης του γήινου με το υπερβατικό, και κατ' επέκταση της εύρυθμης διασύν-δεσης του κοσμικού παρόντος με το εσχατολογικό μέλλον.
Λέξεις-κλειδιά: υπερκόσμια ταξίδια, έκσταση, Ενώχ, Αβραάμ, Ανάληψη, επτά ουρανοί.