Análise de urina
![]() | Advertencia: A Wikipedia non dá consellos médicos. Se cre que pode requirir tratamento, por favor, consúltello ao médico. |
Un exame xeral dos ouriños, tamén chamado análise de urina, consiste nunha serie de exames efectuados sobre os ouriños, constituíndo un dos métodos máis comúns de diagnóstico médico.[1][2] Un exame completo consta de varias determinacións: un exame macroscópico, un exame físico-químico, un exame microscópico e, se fose preciso, un urocultivo.[3] A análise física-químico pódese efectuar mediante tiras reactivas cuxos resultados se len de acordo ós cambios de cor.
Antecedentes
[editar | editar a fonte]Xa na antigüidade era común o diagnóstico de doenzas con base na observación dos ouriños. O método, denominado uroscopia, baseado na observación das propiedades organolépticas dos ouriños foi descrito por Galeno e a súa aplicación tivo lugar por moitos séculos no contexto da teoría do catro humores apoiada por Hipócrates.
Aínda que a tecnoloxía de análise química cualitativa e cuantitativa permitiu dende finais do século XIX a superación do método uroscópico, as propiedades organolépticas, tipicamente cheiro e cor, permiten aínda un diagnóstico inmediato de numerosas enfermidades.
Cor
[editar | editar a fonte]Os ouriños son de cor amarela clara e en función da súa concentración pode adoptar unha coloración amarela clara, se está diluída, e amarela escura, se está concentrada; porén, pode ter unha aparencia turbia se nela existen células ou cristais. Se o paciente está a tomar certos medicamentos, os ouriños poderían ser tinguidos por eles.[4]
Cor | Mostra | Causas patolóxicas | Causas non patolóxicas |
---|---|---|---|
Amarelo intenso | Ouriños máis concentrados, existe bilirrubina directa ou urobilina. | Uso de tetraciclinas, fenacetina ou nitrofurantoína. Consumo de cenorias. | |
Avermellado | ![]() |
Hematuria, hemoglobinuria, mioglobinuria, porfirinas (porfirias) ou síndrome carcinoide. | Uso de fármacos ou colorantes como rifampicina, antipirina, anilinas, fenolftaleína ou vermello Congo. Consumo de remolacha. |
Laranxa | ![]() |
Pigmentos biliares, bilirrubina, pirimidina. | Fenotiazinas, algúns antimicrobianos urinarios, uso de complexo B. |
Marrón | Metahemoglobinemia, hematina ácida, mioglobina, pigmentos biliares. | Nitrofurantoína, levodopa, sulfamidas. | |
Pardo ou negro | Melanina, alcaptonuria (acedo homogentísico), hematuria, intoxicación por ácido fénico e os seus derivados, febre hemoglobinúrica do paludismo. | Levodopa, complexos de ferro, fenoles. | |
Azul verdoso | Intoxicación por fenol, infección por especies de Pseudomonas, trastornos de absorción de triptofano (usualmente congénitos), metahemoglobinuria, biliverdina. | Algunhas vitaminas, nitrofuranos, azul de metileno. | |
Branco-leitoso | Quiluria, piuria intensa, hiperoxaluria. | ||
Incolora ou transparente | Poliuria ou diuréticos. | Consumo elevado de auga pura. | |
Turbia | ![]() |
Piuria, fosfaturias, fecaluria. |
Notas
[editar | editar a fonte]- ↑ Simerville JA, Maxted WC, Pahira JJ (2005). "Urinalysis: a comprehensive review". American family physician (6 ed.) 71: 1153–62. PMID 15791892. Arquivado dende o orixinal o 02 de xuño de 2005. Consultado o 30 de marzo de 2017.
- ↑ Harper, Douglas. Online Etymology Dictionary, ed. "Urinalysis". Consultado o 26 de setembro de 2011.
- ↑ "Reference Ranges and What They Mean". Lab Tests Online (USA). Arquivado dende o orixinal o 28 de agosto de 2013. Consultado o 22 de xuño de 2013.
- ↑ Alfonso Balcells Gorina. "Capítulo 1: Análisis de orina". La clínica y el laboratorio. Elsevier/Masson. ISBN 978-84-458-1612-7. OCLC 503249685.
- ↑ Color anormal de la orina en Medline Plus, consultado o 17 de maio de 2012