vondst
- vondst
- In de betekenis van ‘het vinden, het gevondene’ voor het eerst aangetroffen in 1844 [1]
- Naamwoord van handeling van vinden met het achtervoegsel -st
enkelvoud | meervoud | |
---|---|---|
naamwoord | vondst | vondsten |
verkleinwoord | vondstje | vondstjes |
de vondst v
- iets dat vaak door goed geluk gevonden wordt, vaak op een archeologische site
- De vondst van de muurtekening bewees het prehistorisch leven in de regio.
- Het woord vondst staat in de Woordenlijst Nederlandse Taal van de Nederlandse Taalunie.
- In onderzoek uit 2013 van het Centrum voor Leesonderzoek werd "vondst" herkend door:
97 % | van de Nederlanders; |
95 % | van de Vlamingen.[2] |
- ↑ "vondst" in: Sijs, Nicoline van der, Chronologisch woordenboek. De ouderdom en herkomst van onze woorden en betekenissen, 2e druk, Amsterdam / Antwerpen: Veen, 2002; op website dbnl.org; ISBN 90 204 2045 3
- ↑
Door archive.org gearchiveerde versie van 21 oktober 2019 “Word Prevalence Values” op ugent.be
Categorieën:
- Woorden in het Nederlands
- Woorden in het Nederlands van lengte 6
- Woorden in het Nederlands met audioweergave
- Woorden in het Nederlands met IPA-weergave
- Achtervoegsel -st in het Nederlands
- Zelfstandig naamwoord in het Nederlands
- Bezieldheid: niet geanimeerd
- Metadomein: abstract
- Woordenlijst Nederlandse Taal
- Prevalentie Nederland 97 %
- Prevalentie Vlaanderen 95 %