Bu makalede Eliade’ın arkaik (primitif) ontolojisini dikkate alarak, Meşşai filozofların metafizi... more Bu makalede Eliade’ın arkaik (primitif) ontolojisini dikkate alarak, Meşşai filozofların metafiziksel (güçlü) düşünce sistemleri ve Vattimo ile Caputo’nun postmetafiziksel felsefeleri içinde kutsal kitabın nasıl konumlandırıldığını belirlemeye çalışmaktayız. Bu yazının merkezinde şu sorular bulunmaktadır: İnsan gerçekliğe şu veya bu ölçüde tanıklık etmeye çalışan bir varlık mıdır? Yoksa gerçek ile gerçek olmayanı saf haliyle birbirinden ayırabilecek bir konuma yükselebilen, dolayısıyla birbirinden farklı (zıt, çatışan) gerçeklik tasavvurları arasında sınırlar çizen evrensel hakem rolünü üstlenebilir mi? Bu sorular post-modern düşünce ile klasik ve modern metafiziksel sistemlerin birbirinden ayrıştığı noktayı gösterirler. Postmodern filozoflar en fazla gerçekliğe tanık olmaya çalışabileceğimizi, metafiziksel sistemlerin ürettiği üst anlatılarının sadece tarihsel bir yorum veya perspektifin evrensel bir üst-anlatı gibi takdiminden ibaret olduğunu ileri sürerler. Klasik ve modern metafiziksel yaklaşımlar ise insan aklının evrensel hakem konumuna yükselebileceğini kabul ederler. Bu iki yaklaşımı birbirinden ayıran en temel husus ise insanın gerçekliğe doğrudan nüfuz edip edemeyeceği sorusudur. Vattimo ve Caputo insanın gerçekliğe ancak dolaylı yani yorum (kültür, gelenek, dil vs) üzerinden erişebildiğini kabul ederken, metafiziksel felsefeler insanın gerçekliğe yorum mekânını aşarak doğrudan nüfuz edebildiğini ileri sürerler
Bu makalede Eliade’ın arkaik (primitif) ontolojisini dikkate alarak, Meşşai filozofların metafizi... more Bu makalede Eliade’ın arkaik (primitif) ontolojisini dikkate alarak, Meşşai filozofların metafiziksel (güçlü) düşünce sistemleri ve Vattimo ile Caputo’nun postmetafiziksel felsefeleri içinde kutsal kitabın nasıl konumlandırıldığını belirlemeye çalışmaktayız. Bu yazının merkezinde şu sorular bulunmaktadır: İnsan gerçekliğe şu veya bu ölçüde tanıklık etmeye çalışan bir varlık mıdır? Yoksa gerçek ile gerçek olmayanı saf haliyle birbirinden ayırabilecek bir konuma yükselebilen, dolayısıyla birbirinden farklı (zıt, çatışan) gerçeklik tasavvurları arasında sınırlar çizen evrensel hakem rolünü üstlenebilir mi? Bu sorular post-modern düşünce ile klasik ve modern metafiziksel sistemlerin birbirinden ayrıştığı noktayı gösterirler. Postmodern filozoflar en fazla gerçekliğe tanık olmaya çalışabileceğimizi, metafiziksel sistemlerin ürettiği üst anlatılarının sadece tarihsel bir yorum veya perspektifin evrensel bir üst-anlatı gibi takdiminden ibaret olduğunu ileri sürerler. Klasik ve modern metafiziksel yaklaşımlar ise insan aklının evrensel hakem konumuna yükselebileceğini kabul ederler. Bu iki yaklaşımı birbirinden ayıran en temel husus ise insanın gerçekliğe doğrudan nüfuz edip edemeyeceği sorusudur. Vattimo ve Caputo insanın gerçekliğe ancak dolaylı yani yorum (kültür, gelenek, dil vs) üzerinden erişebildiğini kabul ederken, metafiziksel felsefeler insanın gerçekliğe yorum mekânını aşarak doğrudan nüfuz edebildiğini ileri sürerler.
Öz Dini ritüeller belirli zamanlarda, belirli formlarda gerçekleştirilen tarihsel olaylardır. Din... more Öz Dini ritüeller belirli zamanlarda, belirli formlarda gerçekleştirilen tarihsel olaylardır. Dini ritüellerin olay karakteriyle pratiğe yön vermesi ile dini ve felsefi üst anlatıların ritüelleri zihinsel/ideolojik olarak konumlandırması arasında bir ayrım söz konusudur. Bu ayrım aynı zamanda ritüellerin anlamı konusunda bazı belirsizliklere yol açmaktadır. Antik/ilkel düşünce, insan varlığını bütün (kozmos) içinde ele aldığı için, ritüeli kozmolojinin bir temsili olarak anlamlandırmıştır. Bu bütünsellik insanın kendi sınırlarına ve sınırların ötesine dikkat çekerek en temelde sınır tecrübesini görünür hale getirmiştir. Bu açıdan ritüel, bir sınır çizme ve sonra sınırı aşma süreci olarak formasyon, deformasyon ve transformasyon gibi boyutlara sahiptir. Bu yazımızda ritüelin olay formunda insanın farklı boyutlarını dikkate alarak insanın kendisini anlamasına ve dönüştürmesine imkân hazırladığını vurgulayacağız. Bu imkân bağlamında Türk-İslam kültüründeki mevlid, Alevi semahı ve Mevlevî âyininin farklı yönlerini ele alacağız. Mevlid ritüelinde katılımcının mevlidin olağanüstülük anlatısıyla bir transformasyon sürecine girdiğini ifade edeceğiz. Alevî semahında ise bedensel formasyonun mekânsal temsili olarak ritüele dikkat çekeceğiz. Alevî semahının yerellik evrensellik ikilemine karşılık Mevlevî âyininde şehir kavramının sembolik formasyonuna dikkat çekeceğiz. Mevlevî âyininde kozmik birliğin sembolik tezahürü olarak şehir ve ritüelin karşılıklı etkileşimini analiz etmeye çalışacağız.
21. Yüzyılın Eşiğinde Kadınlar Değişim ve Güçlenme, 2009
Şehirlerin demografi ve topolojisinde şehirlerin—kuramsal olarak—yarısını oluşturan kadınlar susk... more Şehirlerin demografi ve topolojisinde şehirlerin—kuramsal olarak—yarısını oluşturan kadınlar suskun kalmışlar veya bırakılmışlarsa, zaten bu tür şehirleri klasik filozofların anladığı şekliyle ‘diyalog ortamı’ olarak nitelemek nasıl mümkündür? Şayet bu soru, tarihsel gerçekliğe ayna tutabilecekse, bu durumda doğrudan felsefenin, şehrin en yüksek dili olarak, kendisini ve şehri algılaması sorunlu olacaktır. Bu tebliğimizde şehirkadın ilişkisinin belirlenmesi ve yönlendirilmesinde felsefi düşüncenin rolünü bazı klasik ve modern yaklaşımlara atıflar eşliğinde tartışmaya çalışacağız.
Son bir kaç on yıldır, çok az sayıda sembol, örtü kadar duygusal bir ortama yol açmıştır. Bütün B... more Son bir kaç on yıldır, çok az sayıda sembol, örtü kadar duygusal bir ortama yol açmıştır. Bütün Batı'da, özellikle Avrupa'da örtü ya fundamentalizmin bir sembolü, cinsiyet ilişkileri bağlamında güçlü kanaatlerin bir göstergesi, dine kendini bir hasretme, veya baskının bir sembolü, kadınların geleneksel değerlere ve erkek otoritesine üstünkörü bir boyun eğişi olarak görülmektedir. Belki bunlar bazı durumlarda doğru olabilir, ancak tüm gerçek bu değildir. Aslında bir çok olayda bu tür algılar 80ler ve 90larda örtünün tüm dünyada yeniden hayata gelişi hakkındaki hakikatle çelişir. Bu çalışma, Müslüman kadınlarla kültürelideolojik öteki olarak değil, kendi saygın tarihlerinin öznesi olarak ilişkiye girerek örtü sorununun karmaşıklığını tasvir etmeyi amaçlamaktadır.
Bu makalede Eliade’ın arkaik (primitif) ontolojisini dikkate alarak, Meşşai filozofların metafizi... more Bu makalede Eliade’ın arkaik (primitif) ontolojisini dikkate alarak, Meşşai filozofların metafiziksel (güçlü) düşünce sistemleri ve Vattimo ile Caputo’nun postmetafiziksel felsefeleri içinde kutsal kitabın nasıl konumlandırıldığını belirlemeye çalışmaktayız. Bu yazının merkezinde şu sorular bulunmaktadır: İnsan gerçekliğe şu veya bu ölçüde tanıklık etmeye çalışan bir varlık mıdır? Yoksa gerçek ile gerçek olmayanı saf haliyle birbirinden ayırabilecek bir konuma yükselebilen, dolayısıyla birbirinden farklı (zıt, çatışan) gerçeklik tasavvurları arasında sınırlar çizen evrensel hakem rolünü üstlenebilir mi? Bu sorular post-modern düşünce ile klasik ve modern metafiziksel sistemlerin birbirinden ayrıştığı noktayı gösterirler. Postmodern filozoflar en fazla gerçekliğe tanık olmaya çalışabileceğimizi, metafiziksel sistemlerin ürettiği üst anlatılarının sadece tarihsel bir yorum veya perspektifin evrensel bir üst-anlatı gibi takdiminden ibaret olduğunu ileri sürerler. Klasik ve modern metafiziksel yaklaşımlar ise insan aklının evrensel hakem konumuna yükselebileceğini kabul ederler. Bu iki yaklaşımı birbirinden ayıran en temel husus ise insanın gerçekliğe doğrudan nüfuz edip edemeyeceği sorusudur. Vattimo ve Caputo insanın gerçekliğe ancak dolaylı yani yorum (kültür, gelenek, dil vs) üzerinden erişebildiğini kabul ederken, metafiziksel felsefeler insanın gerçekliğe yorum mekânını aşarak doğrudan nüfuz edebildiğini ileri sürerler
Bu makalede Eliade’ın arkaik (primitif) ontolojisini dikkate alarak, Meşşai filozofların metafizi... more Bu makalede Eliade’ın arkaik (primitif) ontolojisini dikkate alarak, Meşşai filozofların metafiziksel (güçlü) düşünce sistemleri ve Vattimo ile Caputo’nun postmetafiziksel felsefeleri içinde kutsal kitabın nasıl konumlandırıldığını belirlemeye çalışmaktayız. Bu yazının merkezinde şu sorular bulunmaktadır: İnsan gerçekliğe şu veya bu ölçüde tanıklık etmeye çalışan bir varlık mıdır? Yoksa gerçek ile gerçek olmayanı saf haliyle birbirinden ayırabilecek bir konuma yükselebilen, dolayısıyla birbirinden farklı (zıt, çatışan) gerçeklik tasavvurları arasında sınırlar çizen evrensel hakem rolünü üstlenebilir mi? Bu sorular post-modern düşünce ile klasik ve modern metafiziksel sistemlerin birbirinden ayrıştığı noktayı gösterirler. Postmodern filozoflar en fazla gerçekliğe tanık olmaya çalışabileceğimizi, metafiziksel sistemlerin ürettiği üst anlatılarının sadece tarihsel bir yorum veya perspektifin evrensel bir üst-anlatı gibi takdiminden ibaret olduğunu ileri sürerler. Klasik ve modern metafiziksel yaklaşımlar ise insan aklının evrensel hakem konumuna yükselebileceğini kabul ederler. Bu iki yaklaşımı birbirinden ayıran en temel husus ise insanın gerçekliğe doğrudan nüfuz edip edemeyeceği sorusudur. Vattimo ve Caputo insanın gerçekliğe ancak dolaylı yani yorum (kültür, gelenek, dil vs) üzerinden erişebildiğini kabul ederken, metafiziksel felsefeler insanın gerçekliğe yorum mekânını aşarak doğrudan nüfuz edebildiğini ileri sürerler.
Öz Dini ritüeller belirli zamanlarda, belirli formlarda gerçekleştirilen tarihsel olaylardır. Din... more Öz Dini ritüeller belirli zamanlarda, belirli formlarda gerçekleştirilen tarihsel olaylardır. Dini ritüellerin olay karakteriyle pratiğe yön vermesi ile dini ve felsefi üst anlatıların ritüelleri zihinsel/ideolojik olarak konumlandırması arasında bir ayrım söz konusudur. Bu ayrım aynı zamanda ritüellerin anlamı konusunda bazı belirsizliklere yol açmaktadır. Antik/ilkel düşünce, insan varlığını bütün (kozmos) içinde ele aldığı için, ritüeli kozmolojinin bir temsili olarak anlamlandırmıştır. Bu bütünsellik insanın kendi sınırlarına ve sınırların ötesine dikkat çekerek en temelde sınır tecrübesini görünür hale getirmiştir. Bu açıdan ritüel, bir sınır çizme ve sonra sınırı aşma süreci olarak formasyon, deformasyon ve transformasyon gibi boyutlara sahiptir. Bu yazımızda ritüelin olay formunda insanın farklı boyutlarını dikkate alarak insanın kendisini anlamasına ve dönüştürmesine imkân hazırladığını vurgulayacağız. Bu imkân bağlamında Türk-İslam kültüründeki mevlid, Alevi semahı ve Mevlevî âyininin farklı yönlerini ele alacağız. Mevlid ritüelinde katılımcının mevlidin olağanüstülük anlatısıyla bir transformasyon sürecine girdiğini ifade edeceğiz. Alevî semahında ise bedensel formasyonun mekânsal temsili olarak ritüele dikkat çekeceğiz. Alevî semahının yerellik evrensellik ikilemine karşılık Mevlevî âyininde şehir kavramının sembolik formasyonuna dikkat çekeceğiz. Mevlevî âyininde kozmik birliğin sembolik tezahürü olarak şehir ve ritüelin karşılıklı etkileşimini analiz etmeye çalışacağız.
21. Yüzyılın Eşiğinde Kadınlar Değişim ve Güçlenme, 2009
Şehirlerin demografi ve topolojisinde şehirlerin—kuramsal olarak—yarısını oluşturan kadınlar susk... more Şehirlerin demografi ve topolojisinde şehirlerin—kuramsal olarak—yarısını oluşturan kadınlar suskun kalmışlar veya bırakılmışlarsa, zaten bu tür şehirleri klasik filozofların anladığı şekliyle ‘diyalog ortamı’ olarak nitelemek nasıl mümkündür? Şayet bu soru, tarihsel gerçekliğe ayna tutabilecekse, bu durumda doğrudan felsefenin, şehrin en yüksek dili olarak, kendisini ve şehri algılaması sorunlu olacaktır. Bu tebliğimizde şehirkadın ilişkisinin belirlenmesi ve yönlendirilmesinde felsefi düşüncenin rolünü bazı klasik ve modern yaklaşımlara atıflar eşliğinde tartışmaya çalışacağız.
Son bir kaç on yıldır, çok az sayıda sembol, örtü kadar duygusal bir ortama yol açmıştır. Bütün B... more Son bir kaç on yıldır, çok az sayıda sembol, örtü kadar duygusal bir ortama yol açmıştır. Bütün Batı'da, özellikle Avrupa'da örtü ya fundamentalizmin bir sembolü, cinsiyet ilişkileri bağlamında güçlü kanaatlerin bir göstergesi, dine kendini bir hasretme, veya baskının bir sembolü, kadınların geleneksel değerlere ve erkek otoritesine üstünkörü bir boyun eğişi olarak görülmektedir. Belki bunlar bazı durumlarda doğru olabilir, ancak tüm gerçek bu değildir. Aslında bir çok olayda bu tür algılar 80ler ve 90larda örtünün tüm dünyada yeniden hayata gelişi hakkındaki hakikatle çelişir. Bu çalışma, Müslüman kadınlarla kültürelideolojik öteki olarak değil, kendi saygın tarihlerinin öznesi olarak ilişkiye girerek örtü sorununun karmaşıklığını tasvir etmeyi amaçlamaktadır.
Uploads
kalmışlar veya bırakılmışlarsa, zaten bu tür şehirleri klasik filozofların anladığı şekliyle ‘diyalog ortamı’ olarak
nitelemek nasıl mümkündür? Şayet bu soru, tarihsel gerçekliğe ayna tutabilecekse, bu durumda doğrudan
felsefenin, şehrin en yüksek dili olarak, kendisini ve şehri algılaması sorunlu olacaktır. Bu tebliğimizde şehirkadın
ilişkisinin belirlenmesi ve yönlendirilmesinde felsefi düşüncenin rolünü bazı klasik ve modern
yaklaşımlara atıflar eşliğinde tartışmaya çalışacağız.
kalmışlar veya bırakılmışlarsa, zaten bu tür şehirleri klasik filozofların anladığı şekliyle ‘diyalog ortamı’ olarak
nitelemek nasıl mümkündür? Şayet bu soru, tarihsel gerçekliğe ayna tutabilecekse, bu durumda doğrudan
felsefenin, şehrin en yüksek dili olarak, kendisini ve şehri algılaması sorunlu olacaktır. Bu tebliğimizde şehirkadın
ilişkisinin belirlenmesi ve yönlendirilmesinde felsefi düşüncenin rolünü bazı klasik ve modern
yaklaşımlara atıflar eşliğinde tartışmaya çalışacağız.