Anthony Wilding
![]() | ||||||||||
Państwo | ||||||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
Data i miejsce urodzenia |
31 października 1883 | |||||||||
Data i miejsce śmierci |
9 maja 1915 | |||||||||
Wzrost |
187 cm | |||||||||
Gra |
praworęczny, jednoręczny bekhend | |||||||||
Gra pojedyncza | ||||||||||
Australian Open |
W (1906, 1909) | |||||||||
Wimbledon |
W (1910–1913) | |||||||||
Gra podwójna | ||||||||||
Australian Open |
W (1906) | |||||||||
Wimbledon |
W (1907, 1908, 1910, 1914) | |||||||||
![]() | ||||||||||
Dorobek medalowy | ||||||||||
| ||||||||||
Strona internetowa |
Anthony Frederick Wilding, Tony Wilding (ur. 31 października 1883 w Christchurch, zm. 9 maja 1915 w Neuve-Chapelle) – nowozelandzki tenisista, zwycięzca Wimbledonu i mistrzostw Australii w grze pojedynczej i grze podwójnej, zdobywca Pucharu Davisa, medalista olimpijski.
Występy tenisowe Wilding łączył z pracą prawnika, od 1909 roku był obrońcą przy Sądzie Najwyższym Nowej Zelandii. W młodości uprawiał krykiet, był jeźdźcem, słynął z podróżowania na europejskie turnieje motocyklem i samochodem.
Wilding był autorem książki poświęconej tenisowi On the Court and Off. Publikacja ta cieszyła się popularnością m.in. w Japonii, przyczyniając się do powstania w krótkim czasie reprezentacji na Puchar Davisa tego kraju – wcześniej Japończycy preferowali zbliżoną dyscyplinę – soft tenis – w której używano gumowych piłek.
Krótko przed wybuchem I wojny światowej zdobył licencję pilota.
Został powołany do armii brytyjskiej i zginął na froncie francuskim wiosną 1915 roku.
Kariera tenisowa
[edytuj | edytuj kod]Do tenisa zachęcił go ojciec, który sam uprawiał krykiet. Rozwój talentu Wildinga nastąpił w czasie studiów prawniczych w Wielkiej Brytanii na University of Cambridge[1].
W 1905 roku debiutował we wspólnej reprezentacji Australii i Nowej Zelandii w Pucharze Davisa, rok później triumfował w mistrzostwach Nowej Zelandii oraz mistrzostwach Australii, pokonując w finale leworęcznego Francisa Fishera. Od 1905 regularnie uczestniczył w turnieju wimbledońskim, w 1910 roku odnosząc pierwsze zwycięstwo. W finale pokonał Arthura Gore’a. Przez kolejne lata pozostawał niepokonany na Wimbledonie, jako zwycięzca mając od razu gwarantowany udział w kolejnych finałach (challenge round). W 1911 roku jego finałowy przeciwnik Herbert Roper Barrett poddał mecz przy stanie 2:2 w setach, w 1912 roku Wilding ponownie pokonał Arthura Gore’a, w 1913 roku okazał się lepszy od Maurice’a McLoughlina. Dopiero w swoim ostatnim finale wimbledońskim w 1914 roku został pokonany przez Normana Brookesa[1].
Z Brookesem tworzył parę deblową, która wygrała Wimbledon w 1907 roku. W finale turnieju pretendentów (All Comers) gracze z Antypodów pokonali Bealsa Wrighta i Karla Behra, a ponieważ na starcie zabrakło mistrzów z poprzedniej edycji, Franka Riseleya i Sidneya Smitha, przypadło im końcowe zwycięstwo. Ich styl gry opierał się na urozmaiceniu gry, w której długie i mocne piłki przeplatały się z krótkimi i podciętymi[1]. W 1908 roku Wilding pod nieobecność Brookesa wystąpił w parze z Josiahem Ritchiem, w finale All Comers pokonując w pięciu setach Arthura Gore’a i Herberta Ropera Barretta. Tym samym formalnie we właściwym finale (challenge round) Wilding z Ritchiem pokonał Brookesa i samego siebie. Sukces w parze z Ritchiem Wilding powtórzył w 1910 roku.
W 1911 roku w obronie tytułu deblowego na Wimbledonie przegrał w challenge round z Andrém Gobertem i Maxem Décugisem. Odzyskał tytuł deblowy w 1914 roku, ponownie z Brookesem, pokonując w finale Ropera Barretta i Charlesa Dixona. W tym samym roku Wilding był w finale jednej z pierwszych oficjalnych edycji wimbledońskiego miksta, ale w parze z Marguerite Broquedis przegrał z Ethel Larcombe i Jamesem Parkiem.
W 1909 roku ponownie zwyciężył w singlowych zawodach mistrzostw Australii, pokonując w finale Erniego Parkera. Wygrał w tym turnieju grę podwójną w 1906 roku (w parze z Rodneyem Heathem) i był w dalszych dwóch finałach debla (1908 z G. G. Sharpem i 1909 z Tomem Crooksem).
W 1904 roku, obok m.in. Normana Brookesa, był w gronie współzałożycieli Stowarzyszenia Tenisowego Australazji (federacje australijska i nowozelandzka pozostały wspólne do 1922 roku). Reprezentował Australazję w Pucharze Davisa w latach 1905–1909, przyczyniając się do zdobycia trofeum w 1907 roku i następnie utrzymania go w kolejnych dwóch edycjach. Powrócił do zespołu narodowego w 1914 roku w finale pokonując Amerykanina Richarda N. Williamsa oraz w deblu z Brookesem Toma Bundy’ego i Maurice’a McLoughlina. Wobec zwycięstwa Brookesa nad Williamsem porażka Wildinga z McLoughlinem na zakończenie finału nie miała już znaczenia. Wygrał 21 z 30 meczów rozegranych w Pucharze Davisa[1].
W 1912 roku Wilding zdobył brązowy medal olimpijski w grze pojedynczej w hali na igrzyskach olimpijskich w Sztokholmie.
Praworęczny Wilding jest uważany za jednego z pierwszych tenisistów o statusie gwiazdy sportowej. Jego mecze na Wimbledonie wzbudzały zainteresowanie, m.in. w czasie finału Wildinga z McLoughlinem w 1913 roku musiało dojść do interwencji policji wobec naporu publiczności na kort centralny[1]. Wilding skutecznie grał w ataku, ale preferował grę z głębi kortu.
W 1978 roku nazwisko Wildinga wpisano do Międzynarodowej Tenisowej Galerii Sławy.
Finały w turniejach wielkoszlemowych
[edytuj | edytuj kod]Gra pojedyncza (6–1)
[edytuj | edytuj kod]Końcowy wynik | Nr | Data | Turniej | Nawierzchnia | Przeciwnik | Wynik finału |
---|---|---|---|---|---|---|
Zwycięzca | 1. | 1906 | Australasian Championships, Christchurch | Trawiasta | ![]() |
6:0, 6:4, 6:4 |
Zwycięzca | 2. | 1909 | Australasian Championships, Perth | Trawiasta | ![]() |
6:1, 7:5, 6:2 |
Zwycięzca | 3. | 1910 | Wimbledon, Londyn | Trawiasta | ![]() |
6:4, 7:5, 4:6, 6:2 |
Zwycięzca | 4. | 1911 | Wimbledon, Londyn | Trawiasta | ![]() |
6:4, 4:6, 2:6, 6:2, krecz |
Zwycięzca | 5. | 1912 | Wimbledon, Londyn | Trawiasta | ![]() |
6:4, 6:4, 4:6, 6:4 |
Zwycięzca | 6. | 1913 | Wimbledon, Londyn | Trawiasta | ![]() |
8:6, 6:3, 10:8 |
Finalista | 1. | 1914 | Wimbledon, Londyn | Trawiasta | ![]() |
4:6, 4:6, 5:7 |
Gra podwójna (5–3)
[edytuj | edytuj kod]Końcowy wynik | Nr | Data | Turniej | Nawierzchnia | Partner | Przeciwnicy | Wynik finału |
---|---|---|---|---|---|---|---|
Zwycięzca | 1. | 1906 | Australasian Championships, Christchurch | Trawiasta | ![]() |
![]() ![]() |
6:2, 6:4, 6:2 |
Zwycięzca | 2. | 1907 | Wimbledon, Londyn | Trawiasta | ![]() |
![]() ![]() |
6:4, 6:4, 6:2 |
Zwycięzca | 3. | 1908 | Wimbledon, Londyn | Trawiasta | ![]() |
![]() ![]() |
6:1, 6:2, 1:6, 9:7 |
Finalista | 1. | 1908 | Australasian Championships, Sydney | Trawiasta | ![]() |
![]() ![]() |
3:6, 2:6, 1:6 |
Finalista | 2. | 1909 | Australasian Championships, Perth | Trawiasta | ![]() |
![]() ![]() |
6:1, 1:6, 1:6, 7:9 |
Zwycięzca | 4. | 1910 | Wimbledon, Londyn | Trawiasta | ![]() |
![]() ![]() |
6:1, 6:1, 6:2 |
Finalista | 3. | 1911 | Wimbledon, Londyn | Trawiasta | ![]() |
![]() ![]() |
7:9, 7:5, 3:6, 6:2, 2:6 |
Zwycięzca | 5. | 1914 | Wimbledon, Londyn | Trawiasta | ![]() |
![]() ![]() |
6:1, 6:1, 5:7, 8:6 |
Gra mieszana (0–1)
[edytuj | edytuj kod]Końcowy wynik | Nr | Data | Turniej | Nawierzchnia | Partnerka | Przeciwnicy | Wynik finału |
---|---|---|---|---|---|---|---|
Finalista | 1. | 1914 | Wimbledon, Londyn | Trawiasta | ![]() |
![]() ![]() |
6:4, 4:6, 2:6 |
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Profil na stronie ATP [online], Association of Tennis Professionals [dostęp 2014-02-07] (ang.).
- Profil na stronie ITF [online], International Tennis Federation [dostęp 2014-02-07] (ang.).
- Profil na stronie Pucharu Davisa [online], Davis Cup [dostęp 2014-02-07] (ang.).
- Bud Collins, Tennis Encyclopedia, Visible Ink Press, Detroit 1997
- Zbigniew Dutkowski, T – jak tenis, Jan Lis (red.), wyd. I, Warszawa: Krajowa Agencja Wydawnicza, 1979 .
- Martin Hedges, The Concise Dictionary of Tennis, Maylower Books Inc, Nowy Jork 1978
Linki zewnętrzne
[edytuj | edytuj kod]- Nowozelandzcy medaliści olimpijscy
- Nowozelandzcy tenisiści
- Triumfatorzy Australian Open
- Triumfatorzy Wimbledonu
- Medaliści letnich igrzysk olimpijskich w tenisie
- Medaliści Letnich Igrzysk Olimpijskich 1912
- Tenisiści ziemni na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1912
- Członkowie Międzynarodowej Tenisowej Galerii Sławy
- Uczestnicy I wojny światowej (Imperium brytyjskie)
- Urodzeni w 1883
- Zmarli w 1915
- Ofiary I wojny światowej
- Ludzie urodzeni w Christchurch