Félix Mantilla
![]() | |
Państwo | |
---|---|
Data i miejsce urodzenia |
23 września 1974 |
Wzrost |
180 cm |
Gra |
praworęczny, jednoręczny bekhend |
Status profesjonalny |
1993 |
Zakończenie kariery |
kwiecień 2008 |
Gra pojedyncza | |
Wygrane turnieje |
10 |
Najwyżej w rankingu |
10 (8 czerwca 1998) |
Australian Open |
QF (1997) |
Roland Garros |
SF (1998) |
Wimbledon |
3R (1998) |
US Open |
4R (1997) |
Gra podwójna | |
Wygrane turnieje |
0 |
Najwyżej w rankingu |
208 (2 sierpnia 2004) |
Australian Open |
1R (2004) |
Wimbledon |
1R (2003, 2004) |
US Open |
2R (2003) |
Félix Mantilla Botella (ur. 23 września 1974 w Barcelonie) − hiszpański tenisista, reprezentant kraju w Pucharze Davisa.
Kariera tenisowa
[edytuj | edytuj kod]Treningi tenisowe podjął w wieku 10 lat. Był wyróżniającym się w kraju juniorem, w 1992 roku, razem m.in. z Albertem Costą, sięgnął po drużynowe trofeum Sunshine Cup.
W 1993 roku rozpoczął karierę zawodową, którą kontynuował do kwietnia 2008 roku.
W 1994 roku debiutował w głównym cyklu ATP World Tour, przegrywając jednak w 1 rundzie turnieju w Pradze z Àlexem Corretją. W 1995 roku awansował do czołowej setki rankingu światowego, notując pierwszy półfinał ATP World Tour w Walencji ponosząc porażkę ze Sjengiem Schalkenem i wreszcie pierwszy finał w tym cyklu − w Buenos Aires, gdzie musiał uznać wyższość Carlosa Moyi.
Sezon 1996 okazał się przełomowy w karierze Mantilli. Hiszpan debiutował w turnieju wielkoszlemowym, dochodząc do 3 rundy French Open, był również w ćwierćfinale imprezy ATP Masters Series w Monte Carlo. Odniósł także pierwsze turniejowe zwycięstwo w cyklu ATP World Tour, po finale w Porto z Hernánem Gumym. Mantilla ponadto osiągnął 4 dalsze finały, w Sankt Pölten, Gstaad, San Marino oraz Umagu. Rezultaty te nie mogły pozostać bez wpływu na znaczny awans Hiszpana w rankingu − rok 1996 zakończył w najlepszej dwudziestce tenisistów na świecie.
Pozycję w czołówce światowej, szczególnie na kortach ziemnych, Mantilla ugruntował w kolejnym sezonie, chociaż rozpoczął go udanie na innej nawierzchni − pierwszym w karierze wielkoszlemowym ćwierćfinałem w Australian Open, w którym przegrał z Carlosem Moyą. W maju tegoż roku Mantilla doszedł do finału ATP Masters Series w Hamburgu, pokonując m.in. Borisa Beckera i Tommy'ego Haasa oraz zwycięzcę z poprzedniej edycji Roberto Carretero. Mecz finałowy z Andriejem Medwiediewem jednak Mantilla zakończył porażką. Latem Hiszpan wygrał na mączce ceglanej 5 imprez − w Bolonii (w finale z mistrzem French Open Gustavo Kuertenem), Gstaad, Umagu, San Marino i Bournemouth (z Carlosem Moyą). Na US Open Mantilla osiągnął 4 rundę. Rezultaty uzyskane w zawodach wielkoszlemowych pozwoliły mu na udział w niepunktowanym, ale dobrze płatnym Pucharze Wielkiego Szlema w Monachium, gdzie uległ w 1 rundzie w trzech setach liderowi rankingu Pete'owi Samprasowi. Sezon 1997, w którym osiągnął bilans 53 wygranych przy 22 porażkach i zarobił przeszło milion dolarów, Mantilla zakończył na 16. miejscu na świecie.
W czerwcu 1998 roku Mantilla osiągnął najwyższą pozycję rankingową w karierze, awansując na 10. miejsce. Pozycję tę zawdzięczał przede wszystkim półfinałowi French Open, do którego awansował po wyeliminowaniu m.in. Thomasa Mustera. W dalszej części sezonu Hiszpan ponownie okazał się najlepszy w Bournemouth, a ponadto dochodził do finałów w Dubaju i Long Island.
W 1999 roku wygrał 1 turniej, po finałowym zwycięstwie w Barcelonie z Karimem al-Alamim. W dwóch turniejach ATP Masters Series na kortach ziemnych, w Monte Carlo i Rzymie, dochodził do półfinałów. W Indian Wells, na twardej nawierzchni, wyeliminował Pete Samprasa.
W 2000 roku Mantilla nie zdołał odnieść turniejowego zwycięstwa, a pół sezonu stracił ze względu na kontuzję. Na korty powrócił w styczniu 2001 roku, a w kolejnych miesiącach awansował do finału w Estoril, gdzie pokonał go Juan Carlos Ferrero. Także w 2001 roku Mantilla doczekał się po dwuletniej przerwie wygranej turniejowej w ATP World Tour, po finale w Palermo z Davidem Nalbandianem. W półfinale tych rozgrywek Mantilla obronił 9 piłek meczowych w pojedynku z Albertem Portasem.
W 2002 roku największe sukcesy Mantilla osiągnął na kortach twardych, docierając do finałów w Ad-Dausze i Indianapolis.
W sezonie 2003 Mantilla odniósł triumf w rozgrywkach ATP Masters Series w Rzymie, w finale pokonując Rogera Federera. W drodze po tytuł w Rzymie pokonał też m.in. Davida Nalbandiana, Alberta Costę i Jewgienija Kafielnikowa. W tym samym roku Hiszpan był również w 4 rundzie Australian i French Open. W Australii stoczył cztery mecze pięciosetowe z rzędu, a porażkę w 4 rundzie z Sébastienem Grosjeanem zanotował mimo prowadzenia 2:0 w setach.
W sezonie 2004 Hiszpan zdołał utrzymać się w pierwszej setce rankingu, ale nie był w finale. Najlepszy rezultat zanotował w Sopocie, gdzie w półfinale uległ Rafaelowi Nadalowi.
W 2005 roku kryzys formy Hiszpana pogłębiły kontuzje. Po raz pierwszy od dziesięciu lat Mantilla wypadł z czołowej setki rankingu, a po US Open w ogóle nie występował z powodu urazu ramienia. Pozostawał nieobecny na kortach także w 2006 roku, w związku ze zdiagnozowaniem choroby nowotworowej skóry. Po rocznej terapii powrócił do tenisa w kwietniu 2007 roku.
Félix Mantilla ma także na koncie kartę reprezentacyjną. W Pucharze Davisa wystąpił raz, w 1999 roku na otwarcie meczu z Nową Zelandią pokonując Marka Nielsena w pięciu setach. W 1997 roku Mantilla był w składzie hiszpańskiej reprezentacji, która sięgnęła po Drużynowy Puchar Świata. Wygrał wszystkie swoje pojedynki w singlu (łącznie 4), przyczyniając się do sukcesu.
Mantilla, podobnie jak większość Hiszpanów, największe sukcesy osiągnął na kortach ziemnych. Do tej nawierzchni pasuje jego styl gry, oparty na regularności z głębi kortu, wzmocniony walecznością i ambicją. Jest graczem praworęcznym, uderzenia − przede wszystkim topspinowe − wyprowadza z charakterystycznym dużym zamachem (w tym także jednoręczny bekhend).
Finały w turniejach ATP World Tour
[edytuj | edytuj kod]Legenda |
---|
Wielki Szlem |
Igrzyska olimpijskie |
Tennis Masters Cup / ATP Finals |
ATP Masters Series / ATP Tour Masters 1000 |
ATP International Series Gold / ATP Tour 500 |
ATP International Series / ATP Tour 250 |
Gra pojedyncza (10–11)
[edytuj | edytuj kod]Końcowy wynik | Nr | Data | Turniej | Nawierzchnia | Przeciwnik | Wynik finału |
---|---|---|---|---|---|---|
Finalista | 1. | 12 listopada 1995 | Buenos Aires | Ceglana | ![]() |
0:6, 3:6 |
Finalista | 2. | 26 maja 1996 | Sankt Pölten | Ceglana | ![]() |
2:6, 4:6 |
Zwycięzca | 1. | 16 czerwca 1996 | Porto | Ceglana | ![]() |
6:7(5), 6:4, 6:3 |
Finalista | 3. | 14 lipca 1996 | Gstaad | Ceglana | ![]() |
6:4, 6:7(2), 1:6, 0:6 |
Finalista | 4. | 11 sierpnia 1996 | San Marino | Ceglana | ![]() |
6:7(7), 3:6 |
Finalista | 5. | 18 sierpnia 1996 | Umag | Ceglana | ![]() |
0:6, 6:7(4) |
Finalista | 6. | 11 maja 1997 | Hamburg | Ceglana | ![]() |
0:6, 4:6, 2:6 |
Zwycięzca | 2. | 15 czerwca 1997 | Bolonia | Ceglana | ![]() |
4:6, 6:2, 6:1 |
Zwycięzca | 3. | 13 lipca 1997 | Gstaad | Ceglana | ![]() |
6:1, 6:4, 6:4 |
Zwycięzca | 4. | 27 lipca 1997 | Umag | Ceglana | ![]() |
6:3, 7:5 |
Zwycięzca | 5. | 10 sierpnia 1997 | San Marino | Ceglana | ![]() |
6:4, 6:1 |
Zwycięzca | 6. | 14 września 1997 | Bournemouth | Ceglana | ![]() |
6:2, 6:2 |
Finalista | 7. | 15 lutego 1998 | Dubaj | Twarda | ![]() |
6:7(0), 1:6 |
Finalista | 8. | 30 sierpnia 1998 | Long Island | Twarda | ![]() |
6:7(3), 2:6 |
Zwycięzca | 7. | 20 września 1998 | Bournemouth | Ceglana | ![]() |
6:3, 7:5 |
Zwycięzca | 8. | 18 kwietnia 1999 | Barcelona | Ceglana | ![]() |
7:6(2), 6:3, 6:3 |
Finalista | 9. | 15 kwietnia 2001 | Estoril | Ceglana | ![]() |
6:7(3), 6:4, 3:6 |
Zwycięzca | 9. | 30 września 2001 | Palermo | Ceglana | ![]() |
7:6(2), 6:4 |
Finalista | 10. | 6 stycznia 2002 | Ad-Dauha | Twarda | ![]() |
6:4, 2:6, 2:6 |
Finalista | 11. | 18 sierpnia 2002 | Indianapolis | Twarda | ![]() |
7:6(6), 4:6, 4:6 |
Zwycięzca | 10. | 11 maja 2003 | Rzym | Ceglana | ![]() |
7:5, 6:2, 7:6(8) |
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Profil na stronie ATP [online], Association of Tennis Professionals [dostęp 2014-11-04] (ang.).
- Profil na stronie ITF [online], International Tennis Federation [dostęp 2014-11-04] (ang.).
- Profil na stronie Pucharu Davisa [online], Davis Cup [dostęp 2014-11-04] (ang.).