miazga
miazga (język polski)
[edytuj]- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński
- (1.1) bezkształtna masa powstała wskutek rozbicia, zgniecenia lub roztarcia czegoś[1]
- (1.2) bot. warstwa komórek u roślin drzewiastych znajdujących się między drewnem a łykiem; zob. też kambium w Wikipedii
- odmiana:
- (1.1) blm
przypadek liczba pojedyncza mianownik miazga dopełniacz miazgi celownik miazdze biernik miazgę narzędnik miazgą miejscownik miazdze wołacz miazgo
- przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- (1.1) miazga zęba • miazga zębowa
- (1.2) miazga korkotwórcza
- synonimy:
- (1.2) kambium
- antonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- związki frazeologiczne:
- zetrzeć na miazgę, rozbić na miazgę, zgnieść na miazgę, zrobić miazgę z + D.
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) pulp
- hiszpański: (1.1) pulpa ż, pasta ż; (1.2) cámbium m
- nowogrecki: (1.1) πολτός m, πούλπα ż; (1.2) μαλακός φλοιός m
- rosyjski: (1.1) пульпа ż
- źródła:
miazga (język słowacki)
[edytuj]- wymowa:
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński
- przykłady:
- składnia:
- synonimy:
- (1.2) lymfa
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. miazgovnica ż, miazgovod m
- przym. miazgový, miazgovitý
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- źródła:
- ↑ 1,0 1,1 Zofia Jurczak-Trojan, Halina Mieczkowska, Elżbieta Orwińska, Maryla Papierz, Słownik słowacko-polski, t. I, A-Ô, TAiWPN Universitas, Kraków 2005, ISBN 83-242-0569-1, s. 419.