bandyta
bandyta (język polski)
[edytuj]- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik bandyta bandyci dopełniacz bandyty bandytów celownik bandycie bandytom biernik bandytę bandytów narzędnik bandytą bandytami miejscownik bandycie bandytach wołacz bandyto bandyci
- przykłady:
- (1.1) Szeryf w milczeniu patrzył na zabitego bandytę, po czym zdmuchnął dym wydobywający się z lufy jego rewolweru i włożył broń do kabury.
- składnia:
- antonimy:
- hiperonimy:
- (1.1) przestępca
- hiponimy:
- (1.1) drab, gangster, herszt, mafioso, nożownik, rabuś, rekieter, rozbójnik, zbójnik, zbój, zbójca
- holonimy:
- (1.1) banda
- meronimy:
- związki frazeologiczne:
- jednoręki bandyta
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) bandit
- białoruski: (1.1) бандыт m
- bułgarski: (1.1) бандит m
- duński: (1.1) bandit w
- esperanto: (1.1) rabisto
- francuski: (1.1) bandit m
- hiszpański: (1.1) bandido m
- niemiecki: (1.1) Bandit m
- portugalski: (1.1) bandido m
- rosyjski: (1.1) бандит m
- slovio: (1.1) bandit (бандит)
- szwedzki: (1.1) bandit w
- ukraiński: (1.1) бандит m
- wilamowski: (1.1) bandyt m
- włoski: (1.1) bandito m, brigante m, fuorilegge m
- źródła:
- ↑
Uniwersalny słownik języka polskiego, red. Stanisław Dubisz i Elżbieta Sobol, Wydawnictwo Naukowe PWN.
- ↑ A. Zaręba, Zapożyczenia włoskie we współczesnej polszczyźnie, „Język Polski” nr 1/1947, s. 18; H. Safarewiczowa, Wyrazy na -it, -ita w języku polskim, „Język Polski” nr 2/1947, s 50.