I eldre tid var vanleg berberis ein viktig medisinplante og var ofte planta i hagar og urtegardar. Til Noreg kom planten på 1600-talet.
I dag blir berberis først og fremst dyrka i Iran. Tidlegare blei det drive utstrekt dyrking av busken også i Europa, men fordi han er mellomvert for ein rustsopp som også angrip korn, blei det på 1800-talet innført forbod i fleire europeiske land mot dyrking av berberis i nærleiken av kornåkrar. Frå 1916 blei det derfor forbode å plante vanleg berberis i Noreg. Seinare er dette forbodet oppheva av Mattilsynet.
Berberisartane som blir planta her i landet, bør vere immune eller resistente mot svartrust. Den vanlegaste arten er japanberberis, B. thunbergii, som stammar frå Japan, og ein varietet av han, blodberberis, B. thunbergii varietet atropurpurea.
I Sør-Amerika finst det to artar av berberis som er kjende som calfate (Berberis buxifolia) og michay (Berberis darwinii). Bær frå desse blir brukt til saft og syltetøy. Bæra er eit nasjonalsymbol for Patagonia (Chile), og legenda seier at alle som et calfate, ein gong vil vende tilbake til landet.
Kommentarar
Kommentarar til artikkelen blir synleg for alle. Ikkje skriv inn sensitive opplysningar, for eksempel helseopplysningar. Fagansvarleg eller redaktør svarar når dei kan. Det kan ta tid før du får svar.
Du må være logga inn for å kommentere.